Φεύγει από το τιμόνι της «Le Monde» o Λικ Μπρονέρ

Τον περασμένο Ιούλιο, ο Λοράν Ζοφρέν, ο διευθυντής της «Libération», αποφάσισε να περάσει από την άλλη πλευρά του καθρέφτη που περιεργαζόταν και σχολίαζε επί 40 χρόνια: παραιτήθηκε από τη θέση του και ίδρυσε ένα πολιτικό κίνημα, το «Engageons-nous», κάτι σαν «Ας στρατευτούμε», με την ελπίδα να αναζωογονήσει την κατακερματισμένη γαλλική Κεντροαριστερά και να αποφύγει μια νέα μονομαχία Εμανουέλ Μακρόν – Μαρίν Λεπέν στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2022. Μόλις πρόσφατα, ο Λικ Μπρονέρ, ο διευθυντής Σύνταξης της «Le Monde», πήρε μια εξίσου αναπάντεχη αλλά διαφορετικού τύπου απόφαση: στο τέλος της χρονιάς θα εγκαταλείψει τη θέση του προκειμένου να ξαναγίνει «grand reporter», να ασχοληθεί ξανά με την έρευνα και το ρεπορτάζ.

Οσο απίστευτο και αν ακούγεται, σημειώνει στη «Libé» ο Ντανιέλ Σναϊντερμάν, ο Μπρονέρ δεν αποπέμφθηκε ούτε από τον Χαβιέ Νιλ, ούτε από τον Ματιέ Πιγκάς, ούτε από τον νεοεισερχόμενο Τσέχο Ντανιέλ Κρετίνσκι, τους μεγαλομετόχους της «Monde»· ούτε έπεσε θύμα κάποιου εσωτερικού πραξικοπήματος των συντακτών, από αυτά που αγαπούν ενίοτε στη Γαλλία. Δεν υπήρχε άλλωστε και λόγος, η επιτυχία της εποχής Μπρονέρ είναι αδιαμφισβήτητη: «Ανάμεσα στις αρχές του 2015 και στα μέσα του 2020, η κυκλοφορία στη Γαλλία πέρασε από τα 260.000 στα 400.000 φύλλα την ημέρα, ένα ιστορικό επίπεδο. Στη διάρκεια της περιόδου αυτής, ο αριθμός των ψηφιακών συνδρομών στη «Monde» τριπλασιάστηκε, περνώντας από τις 100.000 στις 300.000», επισήμανε η ιστορική εφημερίδα ανακοινώνοντας την αποχώρηση του διευθυντή Σύνταξής της.

Οχι, ο Λικ Μπρονέρ, την εικόνα του οποίου γνωρίζουν παραδόξως ελάχιστοι εκτός της ομάδας της «Le Monde» (οι οπτικοακουστικές εμφανίσεις του τα τελευταία πέντε χρόνια μετρούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού), πήρε κατά δική του δήλωση την απόφασή του «από προσωπική επιθυμία, από μια θετική, έως και ευτυχή επιλογή. Επειτα από δέκα χρόνια ηγετικών θέσεων», επισήμανε, «αδημονώ να ξαναβρώ το άγχος του ρεπόρτερ που φεύγει χωρίς να γνωρίζει τι θα βρει, τις συναντήσεις με συνομιλητές που δεν είναι δημοσιογράφοι, τις άγρυπνες νύχτες γεμάτες καφέ και γράψιμο, τον τόσο ιδιαίτερο ενθουσιασμό της έρευνας και της αποκλειστικής πληροφορίας». Ισως να μην είναι τυχαίο, σχολιάζει ο Σναϊντερμάν, που ο Μπρονέρ κυκλοφόρησε ταυτόχρονα ένα βιβλίο με θέμα ένα εγκαταλελειμμένο αλπικό χωριό, το δικό του χωριό – ίσως να είναι μια επιβεβαίωση του πόσο ανάγκη είχε τον εξωτερικό αέρα, ένα νόημα, την πραγματική δημοσιογραφία.