Οι σύλλογοι της Euroleague καθυστέρησαν

Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Στην Ευρωλίγκα αντιλήφθηκαν πως αν συνέχιζαν στο ίδιο μοτίβο με αυτό που είχαν χαράξει έως τώρα η διοργάνωση όχι μόνο δεν θα τελείωνε, αλλά θα φτάναμε σε σημείο να αγγίξουμε ποσοστά… κυβέρνησης στα παιχνίδια που δεν θα γίνονταν κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Και που θα κρίνονταν στα χαρτιά, αλλοιώνοντας τη βαθμολογία και γιγαντώνοντας τον αθέμιτο ανταγωνισμό. Ο Ζόρντι Μπερτομέου άκουσε τις ομάδες (δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς) και τη Δευτέρα αναμένεται να ψηφιστεί νέο πρωτόκολλο, το οποίο θα διαγράφει τα 20-0 σε παιχνίδια που δεν μπορεί μία εκ των δύο ομάδων να κατέβει λόγω κορωνοϊού.

Ενα μέτρο που εξαρχής έμοιαζε περίπου με ανέκδοτο. Οχι μόνο διότι προκαλεί αθέμιτο ανταγωνισμό και βάζει μια μεγάλη μουτζούρα δίπλα στον βαθμολογικό πίνακα (άρα στην πορεία της διοργάνωσης και στο πλεονέκτημα έδρας ή την είσοδο στην οκτάδα) αλλά γιατί τα ήδη πιεσμένα οικονομικά των συλλόγων θα δέχονταν ακόμα ένα γερό πλήγμα: οι χορηγοί θα έδιναν λιγότερα, οι τηλεοπτικοί πάροχοι θα ζητούσαν χρήματα πίσω ή θα… έκοβαν ποσοστά. Και το προϊόν θα είχε ακόμα μεγαλύτερη φθορά.

Η Ευρωλίγκα έπρεπε να είχε πάρει νωρίτερα τα μέτρα της και τούτο βαραίνει και τις ομάδες που έχουν εγγυημένα συμβόλαια. Από τη στιγμή που εκείνοι είναι οι μέτοχοι της διοργάνωσης, σημαίνει πως εκείνοι αποφασίζουν. Οπως αποφάσισαν να διακόψουν την περσινή σεζόν, η οποία δεν έβγαλε πρωταθλητή, θα μπορούσαν να κάτσουν στο τραπέζι το καλοκαίρι και να βρουν ένα διαφορετικό φορμάτ. Με λιγότερα παιχνίδια και λιγότερα ταξίδια για την καθεμιά. Πιθανότατα με ομίλους, ίσως σε ένα στυλ ανάλογο με του Τσάμπιονς Λιγκ. Με γκρουπ δυναμικότητας, με συγκεκριμένες θέσεις πρόκρισης κ.λπ.

Δεν το έκαναν και τώρα… τρέχουν. Αν αυτή η γνώση έγινε και συμμόρφωση, θα φανεί τα επόμενα χρόνια. Δικό τους είναι το καρπούζι, δικό τους και το μαχαίρι. Και στο χέρι τους είναι να προφυλάξουν τις τεράστιες επενδύσεις που κάνουν σε καιρούς που κάθε ευρώ μετράει περισσότερο.