Μισές αλήθειες και ολόκληρα παραμύθια

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ορφανό κορίτσι που ζούσε με τη μητριά και τις δύο ετεροθαλείς αδελφές του. Μιλάμε για πολύ κακές γυναίκες που φέρονταν απαίσια στην ορφανή και την έβαζαν να καθαρίζει συνέχεια τις στάχτες. Γι’ αυτό και την έλεγαν Σταχτοπούτα.

Μια μέρα παρουσιάστηκε μπροστά της μια καλή νεράιδα που, με το μαγικό ραβδί της, την «έντυσε» με ένα πολύτιμο φόρεμα και μεταμόρφωσε μια κολοκύθα σε άμαξα ώστε να πάει κι αυτή στον χορό του πρίγκιπα. Τα μάγια όμως θα κρατούσαν έως τα μεσάνυχτα. Αμέσως μετά η άμαξα θα ξαναγινόταν κολοκύθα και η Σταχτοπούτα θα ξαναφορούσε τα κουρέλια της. Οπως και έγινε και ούτε αυτοί έζησαν καλά ούτε εμείς καλύτερα.

Το γνωστό παραμύθι θα μπορούσε να τελειώνει έτσι. Δεν θα είχε βέβαια καλό τέλος αλλά θα αποτελούσε μια χαρά αφήγημα περί του κακού καπιταλισμού που προσπαθεί να ξελογιάσει την τίμια εργατική τάξη τάζοντάς της το όνειρο αλλά, τελικά, δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις παρά μόνο η επανάσταση. Α, και κάτω τα αφεντικά.

Ενα τέτοιο μισό παραμύθι αφηγείται τις τελευταίες μέρες ο Αντώνης Ρουπακιώτης. Ή μάλλον μια μισή αλήθεια. Που είναι σαν ολόκληρο παραμύθι – μήπως και αποστραγγιστούν τα απόνερα του πρωτοσέλιδου της «Αυγής».

Η Χαλιμά της Κουμουνδούρου

Το τέλος του παραμυθιού που αποκρύπτει ο κύριος Ρουπακιώτης είναι αίσιον και ευτυχές. Διότι ναι μεν εκείνος βάζει την τελεία στο ότι ο Σαμαράς «πάγωσε» τότε τον αντιρατσιστικό νόμο αλλά, τελικά, οι χρυσαυγίτες συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν με τον «επάρατο τρομονόμο Σημίτη», αυτόν που μπαγλάρωσε και τους τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη. Με τον αντιρατσιστικό νόμο οι ποινές για την παρέα του Μιχαλολιάκου θα ήταν κάτι σαν «πιπέρι στο στόμα».

Η δύναμη του παραμυθιού όμως είναι πολύ μεγάλη. Την είχε πριμοδοτήσει και ο Αλέξης Τσίπρας όταν το 2007 δήλωνε στο περιοδικό Blow «Η δύναμη είναι στο παραμύθι». Δεκατρία χρόνια, ένα μάτσο αυταπάτες, μια συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ και μια κωλοτούμπα μετά, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι οπαδοί του ταμπουρώνονται και πάλι πίσω από το παραμύθι της μισής αλήθειας. Τόσο μισής όμως που τους αφήνει εντελώς ακάλυπτους.

Η δική μου Αμμόχωστος

Οι φωτογραφίες που συνόδευαν το ρεπορτάζ για το άνοιγμα της παραλίας της Αμμοχώστου από την «κυβέρνηση» των Κατεχομένων στην Κύπρο με πήγαν πολύ πίσω. Στάθηκαν αφορμή να ανασύρω μνήμες από την παιδική μου ηλικία που διασώζονται έως σήμερα εντός μου περισσότερο σαν αποσπασματικά στιγμιότυπα παρά σαν ολοκληρωμένη αφήγηση.

Ηταν το 1969. Εκείνο το καλοκαίρι, λόγω της δουλειάς του πατέρα μου, παραθερίσαμε οικογενειακώς στην Αμμόχωστο. Κι εγώ ένιωθα ότι ζούσα σε μια ταινία. Τεχνικολόρ, σινεμασκόπ. Από εκείνες τις αμερικάνικες με τα μεγάλα αυτοκίνητα, τα πανύψηλα κτίρια και τις παραλίες με τους φοίνικες. Λες και το Μαϊάμι (που τότε δεν ήξερα ότι το έλεγαν Μαϊάμι) είχε αναδυθεί στα Βαρώσια. Τον κοσμοπολιτισμό της περιοχής δεν το έβλεπε ούτε με τα κιάλια η αποκαλούμενη σήμερα «αθηναϊκή Ριβιέρα». Ενα από τα τελευταία βράδια του Ιουλίου όλη η πόλη, όπως όλος ο κόσμος, ήταν συντονισμένη στην τηλεόραση. Θα παρακολουθούσαμε την προσελήνωση του Απόλλων 11 και τα πρώτα βήματα του ανθρώπου στη σελήνη. Τίποτα από αυτά δεν θυμάμαι. Για μένα, το γεγονός της βραδιάς ήταν ότι έφαγα για πρώτη φορά χοτ ντογκ. Από τότε, ο Αρμστρονγκ, το χοτ ντογκ και η φαντασμαγορία της Αμμοχώστου ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα στη μνήμη μου.

Βλέπω τις σημερινές φωτογραφίες και απορώ πώς αυτά τα 20ώροφα ξενοδοχεία, εγκαταλελειμμένα εδώ και μισό σχεδόν αιώνα, δεν έχουν ακόμη καταρρεύσει. Τι παράξενο όμως! Αυτό το σκηνικό φάντασμα με βοηθά να αποσυνδέσω επιτέλους τον Αρμστρονγκ, το χοτ ντογκ και την Αμμόχωστο.