Ο δάσκαλος με το… αγύριστο κεφάλι

Κάθε κέρμα έχει δύο όψεις. Από τη μία κορώνα. Από την άλλη γράμματα. Κάθε προπονητής, πετυχημένος ή όχι, με «βαρύ» ή απλό βιογραφικό, είναι σαν ένα κέρμα. Μπορεί κάποιος ποδοσφαιριστής να τον έχει λατρέψει. Να έχει παίξει και για εκείνον. Και ο διπλανός του να μη θέλει να τον βλέπει. Ο Λάζλο Μπόλονι, που έρχεται πιθανότατα απόψε στην Ελλάδα για να αναλάβει και επίσημα τα ηνία του Παναθηναϊκού, είναι ένας άνθρωπος που προκαλεί συζητήσεις. Σχεδόν σε κάθε του δουλειά.

«Πατέρας» του Ρονάλντο

Από τη μία ο άνθρωπος που «ανακάλυψε» τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Που τον πήρε από τα πιτσιρίκια της Σπόρτινγκ, τον προώθησε στην πρώτη ομάδα, του άλλαξε θέση (από φορ σε εξτρέμ), τον γύμνασε, τον δούλεψε και έφερε στα ταμεία της πορτογαλικής ομάδας 23 εκατομμύρια ευρώ που σπατάλησε η Γιουνάιτεντ. Από την άλλη ο συγκρουσιακός, το… αγύριστο κεφάλι, ένας άνθρωπος με πολλές δημόσιες κόντρες με όλους. Που δεν διστάζει να βγει δημόσια και να κατηγορήσει ακόμα και ποδοσφαιριστές του.

Από τη μία ο προπονητής που άφησε ελεύθερο τον Ρικάρντο Κουαρέσμα να κάνει ό,τι του… καπνίσει μέσα στο γήπεδο. Που είδε πως από τη στιγμή που δεν μπορεί να τον «στεγανοποιήσει» δεν τον άφησε να χαραμίσει το πλούσιο ταλέντο του. Του είπε «πήγαινε στη γραμμή και εκεί μπορείς να κάνεις ό,τι θες, όπως θες. Να ντριπλάρεις, να σπριντάρεις, να παίξεις με το εξωτερικό σου». Και χάρισε στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο έναν… ζογκλέρ. Από την άλλη, ο πεισματάρης, που όταν αποφασίζει να παίξει με έναν συγκεκριμένο τρόπο δεν τον αλλάζει. Κι ας του λένε όλοι ότι είναι λάθος. Οπως συνέβη στη Γάνδη. «Είναι συντηρητικός και παίζει κλειστά», έλεγαν οι ποδοσφαιριστές. «Ετσι θα προχωρήσουμε», επέμενε αυτός. Και δεν προχώρησαν. Και το… έφαγε το κεφάλι του, όπως συμβαίνει συνήθως. Καλύτερα να διώξεις έναν, παρά 10.

Από τη μία ο «δάσκαλος». Ο επίσημος προσκεκλημένος του Κριστιάνο Ρονάλντο στην εκδήλωση της παραλαβής της «Χρυσής Μπάλας». Ο έμπειρος και κοσμογυρισμένος. Ο γνώστης του ποδοσφαίρου. Εκείνος που οι κουβέντες του μετράνε λίγο παραπάνω από νεαρότερων συναδέλφων του μέσα στα αποδυτήρια. Αλλά που αυτές οι κουβέντες μπορεί να φέρουν πολλές εντάσεις. Εως και εκρήξεις. Να τον μετατρέψουν σε persona non grata. Οπως συνέβη με την περίπτωση του Ουκρανού, Ρόμαν Γιάρεμτσουκ, της Γάνδης, που στα τέλη Αυγούστου και λίγο πριν από την απόλυση του Μπόλονι είχε πει δημόσια.

«Θα έπρεπε να παίζουμε όπως οι καλύτερες ομάδες του Βελγίου, αλλά εμείς παίζουμε όπως ομάδα δεύτερης κατηγορίας. Θέλουμε να φτάσουμε στο Champions League, αλλά όπως παίζουμε είναι αδύνατον. Ισως κάποιοι να μη συμφωνούν μαζί μου, αλλά ο τρόπος που παίζουμε είναι απλώς κακός. Εδώ και μέρες δεν συνεργαζόμαστε με τον νέο προπονητή, δεν καταλαβαίνουμε το σύστημα και την τακτική μας. Παίζουμε πολύ αμυντικά κι αυτό δεν είναι θετικό γι’ αυτήν την ομάδα. Είμαστε η Γάνδη. Πρέπει να παίξουμε σαν κορυφαία ομάδα, ιδίως μέσα στο σπίτι μας. Αν υπήρχαν θεατές στο γήπεδο, θα μας αποδοκίμαζαν και εγώ θα τους επικροτούσα».

Ο Μπόλονι δεν θα μπορούσε να το αφήσει αναπάντητο. Δεν είναι του χαρακτήρα του, ούτε της ιδιοσυγκρασίας του. Αποφάσισε να μην καλέσει τον ποδοσφαιριστή του στο γραφείο του, αλλά να απαντήσει κι εκείνος δημόσια. «Εάν δεν είναι ικανοποιημένος, ίσως θα πρέπει να βρει άλλη ομάδα. Αν πρέπει ν’ ακούσω τις απόψεις 26 παικτών και τριών τερματοφυλάκων, θα έχω φυτέψει μια σφαίρα στο κεφάλι μου. Καταλαβαίνω ότι οι παίκτες μου θέλουν να παίξουν πιο επιθετικά, αλλά οφείλουν να με καταλάβουν. Αν μπορούν να προσαρμοστούν, έχει καλώς. Οσοι όχι, θα πρέπει να δουλέψουν σκληρά πάνω σε αυτό».