Κοινωνικά τείχη

Κοινωνικά τείχη

Η σημερινή απόφαση στη δίκη της Χρυσής Αυγής βρίσκει τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων ενωμένη σε ένα μέτωπο εναντίον του μοναδικού ναζιστικού κόμματος στην Ευρώπη. Διότι περί αυτού πρόκειται. Και αν είναι στίγμα για τη χώρα το ότι αναπτύχθηκε στους κόλπους της κοινωνίας μας τέτοιο μόρφωμα, δεν μπορούμε, από την άλλη, να μην αναγνωρίσουμε ως επίτευγμα αυτό το κοινωνικό τείχος που υψώθηκε ενάντια στον ναζισμό. Ενα τείχος που θέλω να πιστεύω ότι θα παραμείνει στη συλλογική μας συνείδηση ως μνημείο των δημοκρατικών μας αντανακλαστικών.

Υπό αυτό το πρίσμα και με πλοηγό τον ορθολογισμό, θα πρέπει να ακούσουμε και τη σημερινή απόφαση. Που το ζητούμενο δεν είναι να ικανοποιεί, απλώς, το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Η δικαιοσύνη δεν λειτουργεί με το θυμικό αλλά με την αξιολόγηση των στοιχείων. Και η Νομική, ναι μεν δεν είναι «επιστήμη του μικροσκοπίου» (δικός μου, αυθαίρετος ορισμός) αλλά δεν είναι και τυφλοσούρτης, όπως ενίοτε πιστεύουμε παρασυρόμενοι από το πώς αποτυπώνονται, κατά περίσταση, οι εντυπώσεις. Οπως μου έλεγε η εξαιρετική συνάδελφος του δικαστικού ρεπορτάζ Μίνα Μουστάκα, η κάθε υπόθεση που φτάνει στις αίθουσες των δικαστηρίων μοιάζει με μια εγχείρηση που ποτέ δεν ξέρεις εκ των προτέρων τι μπορεί να προκύψει κατά τη διαδικασία της.

Ωστόσο, ανεξάρτητα από την απόφαση που όλοι ελπίζουμε να βάλει και την επίσημη νομική σφραγίδα στην υπόθεση, η δίκη αυτή κατάφερε κάτι πολύ σημαντικό. Να καταδικάσει τη Χρυσή Αυγή στη συνείδηση του κόσμου. Οριστικά και αμετάκλητα. Ωστε στο μέλλον να μην ξανακούσουμε περί σκοπού που αγιάζει τα μέσα και ότι «όλοι είναι ευπρόσδεκτοι στον αγώνα προκειμένου να γκρεμίσουμε το παλιό σύστημα».

Η Ελευθερία
και ο Μάριος

Αλλο όμως τα κοινωνικά τείχη και άλλο οι «τοίχοι» στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Αλλο η ουσία και άλλο οι εντυπώσεις. Χρήσιμες και αυτές για τη δημιουργία κλίματος αλλά η αντίσταση στον ολοκληρωτισμό και την τυφλή μισαλλοδοξία του φασισμού δεν τελειώνει με τα frame στα διαδικτυακά προφίλ ούτε με τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Καλό θα ήταν αυτή η ιστορία να λειτουργήσει ως μια νέα αφετηρία που θα μας κάνει να πάμε ένα βήμα παραπέρα και, στο μέλλον, να μην επιτρέψουμε να αναπτυχθούν τέτοια μορφώματα. Να πούμε Οχι στη μισαλλοδοξία γενικώς και όχι μόνο στη μισαλλοδοξία των άλλων. Ναι στην αλληλεγγύη γενικώς και όχι μόνο σε αυτήν που είναι κομμένη και ραμμένη στα δικά μας μέτρα και βολεύει, κατά περίσταση, το δικό μας κομματικό αφήγημα.

Από την ειδησεογραφία των τελευταίων ημερών, ένα είδος ηχηρής – κι ας πέρασε στα ψιλά – απάντησης στο μίσος για τη διαφορετικότητα που ξέρασε η Χρυσή Αυγή είναι το παράδειγμα του Μάριου Γιαννάκου. Του νεαρού αθλητή υπεραποστάσεων που σήκωσε στους ώμους του την 22χρονη φοιτήτρια Ελευθερία Τόσιου, άτομο με κινητικά προβλήματα, και την ανέβασε στην κορυφή του Ολύμπου προκειμένου να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα.

Ο Τραμπ
και η Μελάνια

Στο πνεύμα τού πώς ερμηνεύει ο καθένας τη μισαλλοδοξία, οι κατάρες και τα διαδικτυακά μαγιολίκια για «κακό ψόφο» στον Τραμπ. Στοιχείο του πολιτισμού μας όμως δεν είναι η επιθυμία να πεθάνει από τυχαία αιτία ο αντίπαλος αλλά να ηττηθεί ιδεολογικά. Οι χοροί πάνω από τάφους ανθρώπων είναι κανιβαλισμός. Φρόνημα είναι ο πανηγυρισμός για τη χρεοκοπία μιας απολυταρχικής πολιτικής. Η άποψη ότι όποιος δεν εύχεται τον θάνατο του Τραμπ είναι φασίστας, βρωμόσκυλο και κλωτσάει προσφυγάκια είναι σαν να μπαίνεις, έστω και από την πίσω πόρτα, σε ένα δωμάτιο με έντονη αποφορά χρυσαυγιτισμού.