Η Δικαιοσύνη της Δημοκρατίας στη δίκη της Χρυσής Αυγής

Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα της Δικαιοκρατίας, έλεγε ο Αλ. Σβώλος. Στη Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη οφείλει να αποδίδει το δίκαιο και να εφαρμόζει τους νόμους, ανεξάρτητα από το «κοινό περί δικαίου αίσθημα», ή ακόμα και το θυμικό του λαού. Στη δίκη της Χρυσής Αυγής αναμένουμε να εκφρασθεί αυτή ακριβώς η Δικαιοσύνη της Δημοκρατίας, με ευθυκρισία, δικανική πεποίθηση που να στηρίζεται σε στέρεα αποδεικτική διαδικασία και να οδηγεί σε δικαστική βεβαιότητα. Η απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων θα είναι πράγματι ιστορική.

Μετά από πεντέμισι χρόνια ποινικής διαδικασίας, 453 συνεδριάσεις, ακρόαση εκατοντάδων μαρτύρων, χιλιάδες σελίδες αναγνωστέων εγγράφων, συσχέτιση τεσσάρων βασικών υποθέσεων, με κορυφαία εκείνη της δολοφονίας του Π. Φύσσα στις 18 Σεπτεμβρίου 2013, το Δικαστήριο αποφασίζει όχι μόνο επί της ενοχής του Ρουπακιά, φυσικού αυτουργού της δολοφονίας, αλλά και επί της κατηγορίας για συγκρότηση, ένταξη και διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης από την ηγετική ομάδα, βουλευτές και στελέχη της Χρυσής Αυγής. Η αναγνώριση ή μη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα, θα σηματοδοτήσει την κόκκινη γραμμή της Δικαιοσύνης απέναντι στη ναζιστική βία, δηλαδή απέναντι σε εγκλήματα τα οποία τελέστηκαν με κίνητρο μεν τη ναζιστική ιδεολογία, αλλά κατά τρόπο δε συγκροτημένο και οργανωμένο από ομάδα επιχειρησιακά δομημένη και με διαρκή εγκληματική δράση που επεδίωκε την τέλεση κακουργημάτων. Επομένως, για τους 65 κατηγορουμένους δεν κρίνεται η ενδεχόμενη καταδίκη τους ως ναζί, αλλά η ενοχή τους ως μελών, στελεχών και διευθυνόντων μιας εγκληματικής οργάνωσης, η οποία, παράλληλα με την πολιτική της δράση, διέπραττε εγκληματικές πράξεις.

Η κόκκινη γραμμή της Δικαιοσύνης στην υπόθεση δολοφονίας του Π. Φύσσα είναι ακριβώς ότι ο Ρουπακιάς δεν ενήργησε μόνο με προσωπική ανθρωποκτόνο πρόθεση, αλλά ως μέλος μιας εγκληματικής οργάνωσης με πολιτικό μανδύα, η οποία σχεδίαζε, αποφάσιζε και εκτελούσε προμελετημένα τη δολοφονία του Π. Φύσσα, του πακιστανού εργάτη Σ. Λουκμάν, τις απόπειρες ανθρωποκτονίας εναντίον μαθητών, μεταναστών, συνδικαλιστών, τις βίαιες επιθέσεις εναντίον πολιτικών αντιπάλων. Αυτό κρίνεται στην απόφαση του Δικαστηρίου σήμερα και αυτό της προσδίδει ιστορική διάσταση, όχι μόνο σε εθνικό αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Μπορεί η καταδίκη της Χρυσής Αυγής να μεταβλήθηκε σε ένα πάνδημο δημοκρατικό αίτημα της πλειονότητας του ελληνικού λαού, αλλά παραμένει και ένα αίτημα συλλογικής εξιλέωσης. Μίας εκ των υστέρων εξιλέωσης για την κοινή γνώμη που θέλει να ξεχάσει ότι ένα – όχι μικρό – μέρος του εκλογικού σώματος έδωσε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση στη Χρυσή Αυγή από το 2012 μέχρι το 2019, συναγελαζόταν με τα στελέχη της στις πλατείες των αγανακτισμένων, εκτόνωνε το «αντιμνημονιακό» πάθος του σε αντικοινοβουλευτικές εκδηλώσεις και έκλεινε τα μάτια για τις πολιτικές δυνάμεις που θεωρούσαν τις ψήφους της «ευπρόσδεκτες» σε κρίσιμες ψηφοφορίες. Ως προς αυτά, δεν αρκεί η απόφαση της Δικαιοσύνης για να ξεχαστούν, ούτε η επιλεκτική λήθη οδηγεί στη συλλογική εξιλέωση. Αντίθετα, χρειάζεται να θυμόμαστε ότι θα αποδοθεί σήμερα δικαιοσύνη γιατί το 2014 υπήρξε η πολιτική βούληση να συνδεθούν οι διάσπαρτες δικογραφίες και να αποσταλούν στη Δικαιοσύνη, ότι υπήρξαν εισαγγελείς και δικαστές που στοιχειοθέτησαν με στέρεα αποδεικτικά στοιχεία τη δράση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης και ότι σήμερα, στο δικαιοκρατικό μας Πολίτευμα, που οφείλουμε να προστατεύσουμε, δεν είναι η Δημοκρατία, αλλά η Δικαιοσύνη που θα κρίνει επί της ενοχής των κατηγορουμένων. Ο αρχηγός και τα στελέχη της Χρυσής Αυγής δεν είναι «όμηροι της Δημοκρατίας», όπως υποστηρίζουν, αλλά υπόλογοι απέναντι στη Δικαιοσύνη για εγκληματικές πράξεις, για κάθε λέξη και έννοια του άρθρου 187 Π.Κ.

Η απόφαση ανήκει στη Δικαιοσύνη και θα είναι σεβαστή. Ομως, η κόκκινη γραμμή της Δημοκρατίας απέναντι στους ναζί είναι υπόθεση όλων μας. Ποτέ ξανά!

Ο Θεόδωρος Π. Παπαθεοδώρου είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, πρ. υφυπουργός