Ο Σαμαράς και το καλό παράδειγμα

Ο Σαμαράς και το καλό παράδειγμα

Μέγας καημός και βαρύς αναστεναγμός συνέχει ένα συγκεκριμένο κομμάτι από το πολύμορφο πλήθος των αντιφασιστών της χώρας (στο οποίο εν δυνάμει ανήκουμε και εμείς και δεν το χαρίζουμε σε κανέναν – πολλώ δε μάλλον στον ΣΥΡΙΖΑ). Πρόκειται για τα ανταριασμένα συριζόπουλα τα οποία την έχουν πέσει για τα καλά στο πρώην ΦΕΚ τους, την «Εφ.Συν.», διότι η περί ου ο λόγος εφημερίδα σε αφιέρωμά της για το επικείμενο αποτέλεσμα στη δίκη της συμμορίας της Χρυσής Αυγής ζήτησε και έλαβε και τη γνώμη του Αντώνη Σαμαρά για το θέμα. Η εφημερίδα καλώς έπραξε, διότι ο Σαμαράς δεν είναι τυχαίο πρόσωπο: είναι ο πρωθυπουργός που έχωσε στη φυλακή τον αρχηγό της συμμορίας, τον Μιχαλολιάκο, τον υπαρχηγό του Παππά, το πρωτοπαλίκαρό του Κασιδιάρη και μερικά άλλα αποβράσματα που ζουν και αναπνέουν με την ιδέα ότι όποια στιγμή θα αναστηθεί ο Χίτλερ, θα λάβουν τα όνειρά τους (τα απατηλά) δικαίωση.

Πώς να το δεχτεί όμως η αριστεροφροσύνη των κακοθρεμμένων συριζόπουλων, που τους έχουν ποτίσει όλα αυτά τα χρόνια με το δηλητήριο ότι ο Σαμαράς είναι ένας ακροδεξιός, ο οποίος μαζί με τον υπασπιστή του, τον Αδωνι, κάποια μέρα θα διασπάσουν τη ΝουΔου για να ιδρύσουν φιλοναζιστικό κόμμα στη χώρα; Πώς να χωνέψει ο αγνός συριζοπαρμένος ότι δίπλα στον δημοκράτη αντιφασίστα πρόεδρο Αλέξη αρθρογραφούσε και ο… ακροδεξιός Σαμαράς, που επιμένει να τους πάει… ως το τέλος για το σκάνδαλο της «Novartis»; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Εξ ου και οι αλυσιδωτές επιθέσεις στη δύστυχη «Εφ.Συν.», η οποία εξαναγκάστηκε χθες με πρωτοσέλιδο άρθρο της να «απολογηθεί» για το εγχείρημα. Επιμένοντας ότι ο Σαμαράς είχε θέση στο αφιέρωμα. «Εύγε» έχω μόνο να πω. Και για την πρωτοβουλία και για την υπεράσπιση της επιλογής. Δεν το συναντάς συχνά στον ελληνικό Τύπο, και εν προκειμένω είναι ένα καλό παράδειγμα…

Καταλυτικός ρόλος

Καθώς μετράμε αντίστροφα μέχρι η Δικαιοσύνη να εκδώσει την ούτως ή άλλως ιστορική της απόφαση για τους συμμορίτες της Χρυσής Αυγής και τον δολοφόνο τού Παύλου Φύσσα Ρουπακιά, η σκέψη μου στρέφεται σε μια άξια λειτουργό της Δικαιοσύνης, την κυρία Ευτέρπη Κουτζαμάνη, και τον σημαντικό ρόλο που έπαιξε στην εξάρθρωση της εγκληματικής οργάνωσης.

Γιατί ήταν εκείνη εισαγγελέας του Αρείου Πάγου όταν παρέλαβε τον φάκελο με την υπόθεση της δολοφονίας του Π. Φύσσα, και ήταν αυτή ακριβώς η οποία ανέλυσε τα στοιχεία, φώτισε τις λεπτομέρειες και κατέληξε ότι ο φόνος του Φύσσα δεν ήταν προϊόν της λογομαχίας ενός φασίστα όπως ο Ρουπακιάς με έναν αριστεριστή, τον Φύσσα, άλλα αποτέλεσμα της εγκληματικής δραστηριότητας μιας συμμορίας η οποία δρούσε υπό το κάλυμμα της κοινοβουλευτικής νομιμότητας, αλλά στην πραγματικότητα σκότωνε, τραυμάτιζε, τρομοκρατούσε, εκβίαζε.

Κατά τη γνώμη μου, ο ρόλος της κυρίας Κουτζαμάνη ήταν καταλυτικός για να φτάσουμε στη σημερινή εξέλιξη, να δικάζεται δηλαδή το σύνολο της ηγετικής ομάδας της συμμορίας των χρυσαυγιτών.

Ευκαιρίας δοθείσης, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στον πόλεμο που δέχθηκε και αυτή από τον ΣΥΡΙΖΑ, και ειδικότερα από τον γνωστό Παπαγγελόπουλο. Είναι γνωστό άλλωστε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε μάλιστα να την παραιτήσει τρεις μήνες πριν από την ολοκλήρωση της θητείας της προκειμένου να τοποθετήσει μια ώρα αρχύτερα εισαγγελέα του Αρείου Πάγου την «ημέτερη» Πολυξένη Δημητρίου καθ’ υπόδειξη της φίλης της, Μάρης Παπασπύρου, γενικής επιθεωρήτριας.

Το δάκρυ του Παπούλια

Η απόφαση της κυβέρνησης να ματαιώσει ως μέτρο προφύλαξης έναντι της διάχυσης του κορωνοϊού τη στρατιωτική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη, άλλα και τις μαθητικές και άλλες παρελάσεις στην υπόλοιπη χώρα, μου έφερε στον νου μία από τις πιο μαύρες σελίδες της ελληνικής Ιστορίας, στην οποία – και εδώ! – η συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ ήταν κάτι περισσότερο από εμφανής και… δραστήρια. Καταγράφηκε στη Θεσσαλονίκη κατά τη στρατιωτική παρέλαση ενώπιον τού τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια (την καλημέρα μου και τα σεβάσματά μου, Πατριώτη) και την είχε προκαλέσει ένας αχταρμάς συριζαίων (ως και ο απίθανος Καρανίκας είχε επισημανθεί σε φωτογραφίες της εποχής – και αφήνω κατά μέρος κάτι… ευυπόληπτους καθηγητές όπως ο Κουράκης), χρυσαυγιτών και κάθε καρυδιάς καρύδι «αγανακτισμένων». Αυτός ο αχταρμάς πέτυχε να ματαιωθεί η παρέλαση, ο ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε φυσικά να παράσχει πολιτική κάλυψη στην αθλιότητα, και μετά ακολούθησαν κάτι βλακώδεις δεσμεύσεις συριζαίων ότι θα καταργήσουν τις παρελάσεις. Οι παρελάσεις φυσικά δεν καταργήθηκαν ποτέ – ίσα ίσα όχι μόνο τις συνέχισαν, άλλα το απολάμβαναν κιόλας αυτοί οι μονίμως ψευδόμενοι και διαρκώς αυτοαναιρούμενοι.

Από εκείνη όμως την τραγωδία της 28ης Οκτωβρίου του 2011 εμένα μου έμεινε κάτι: το δάκρυ του αγωνιστή Κάρολου Παπούλια για την κατάντια της χώρας και του λαού της, και οι δυο-τρεις αγανακτισμένες φράσεις του. Τις μεταφέρω γιατί πρέπει όλοι να θυμόμαστε – και οι κάθε λογής Καρανίκες, επίσης:

«Λυπάμαι. Λυπάμαι για τους υβριστές. Διάλεξαν μια μέρα που είναι ντροπή τους. Και είναι και νέοι. Εμείς πολεμήσαμε για την Ελλάδα. Δεκαπέντε χρονών και πολεμούσα τον ναζισμό και τους Γερμανούς, μη μου λένε τώρα “Παπούλια προδότη”. Ποιος είναι προδότης; Να ντρέπονται. Να ντρέπονται».

Πρόεδρε, η ντροπή ήταν – και παραμένει – άγνωστο συναίσθημα γι’ αυτούς…

Μέτρα τώρα

Η κατάργηση των παρελάσεων για την Εθνική Επέτειο του «Οχι» είναι ένα μέτρο. Δεν είναι το παν. Είναι ένα μέτρο, για μία και μόνο ημέρα. Αντε δύο. Τίποτα παραπάνω. Αλλά εδώ με την ταχύτητα πολλαπλασιασμού των κρουσμάτων του κορωνοϊού είναι σαφές ότι χρειάζονται και άλλα μέτρα. Πολύ περισσότερα, και πολύ πιο δραστικά. Λ.χ. όταν το Παρίσι κλείνει μπαρ και καφέ, και αφήνει μόνο τα εστιατόρια, αλλά και αυτά κάτω από πολύ αυστηρούς όρους λειτουργίας, κατά ποια έννοια η δική μας κυβέρνηση τα αφήνει ανοιχτά και ασχολείται σχεδόν μονοθεματικά με τις πλατείες; Στο Λονδίνο, μου λένε, παρά το γεγονός ότι είναι πια έρημη πόλη, ετοιμάζονται να λάβουν νέα έκτακτα μέτρα. Η Μαδρίτη για να μην πάρει η πανδημία ανεξέλεγκτες διαστάσεις επίσης παίρνει σκληρά μέτρα. Εμείς να ελέγξουμε τις πλατείες.

Εντάξει, οι πλατείες είναι και αυτές ένα πρόβλημα. Αλλά δεν είναι ΤΟ πρόβλημα. Οι πιτσιρικάδες αρπάζουν τον ιό και τον πηγαίνουν βόλτα, στα καφέ, στα μπαρ και στα κλαμπ. Είναι δυνατόν, ας πούμε, να ξέρει η κυβέρνηση ότι πιτσιρικάδες από την Αθήνα «πετάγονται» Χαλκίδα η Λουτράκι για ολονύχτιο clubbing, και να μην κάνει τίποτε; Είναι δυνατόν να γνωρίζει ότι επιδημιολογικά τα πιο επιβαρυμένα προάστια είναι η Γλυφάδα, η Κηφισιά, το Μπουρνάζι, και να σφυρίζει αδιάφορα επειδή δήθεν δεν καταλαβαίνει πως οι εστίες είναι πολύ συγκεκριμένες; Απορώ. Και εξίσταμαι…

Παιδιά, πάρτε μέτρα τώρα, γιατί σε κάνα μήνα θα είναι αμέτρητοι οι νοσούντες από τον ιό…