Πολιτικό μέτωπο μπροστά στην ετυμηγορία

Η αυριανή μέρα έχει πια λάβει συμβολικές διαστάσεις. Οι πολιτικές δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου μπορεί να συμφωνούν σε ελάχιστα σημεία μεταξύ τους, ξεκινούν όμως από την ίδια αφετηρία: η ιστορία της Χρυσής Αυγής, που τόσο κόστισε σε όλους τα τελευταία δέκα χρόνια, πρέπει να τελειώσει με την ετυμηγορία του δικαστηρίου. Πέρα από τη δικαίωση των θυμάτων, είναι μια ευκαιρία και για τα πολιτικά κόμματα να τραβήξουν μια ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή. Η κοινή αρθρογραφία όλων των πολιτικών αρχηγών («ΕφΣυν») είχε ακριβώς το ίδιο μήνυμα: υπάρχουν κάποιες στιγμές που οι πολιτικές διαφορές δεν έχουν και τόσο μεγάλη σημασία.

Αυτό δεν σημαίνει πως η Χρυσή Αυγή και οι ψήφοι της Ακροδεξιάς δεν διεκδικήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια ή πως η διαχείριση του ακροδεξιού μορφώματος δεν έγινε αιτία σύγκρουσης εντός και εκτός Βουλής – μόλις πριν από λίγες μέρες η υπογραφή του διορισμού της Ελένης Ζαρούλια από τον Πρόεδρο της Βουλής, Κώστα Τασούλα, οδήγησε στην έντονη αντίδραση των κομμάτων της αντιπολίτευσης, ενώ το ζήτημα λύθηκε στο τέλος με παρέμβαση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η απόδοση ευθυνών σχετικά με το ποιος εξέθρεψε πιο βαθιά στον κόρφο του το αυγό του φιδιού δεν είναι κοινός τόπος: ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί κυρίως τη ΝΔ και λιγότερο το ΠΑΣΟΚ πως φλέρταραν με τα άκρα ήδη από την περίοδο της κυβέρνησης Παπαδήμου, ενώ με τη σειρά τους οι υπόλοιποι κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ για ανάμειξη της άνω και της κάτω πλατείας «των Αγανακτισμένων», ανάμειξη που έφερε ανοχή στη βία και άφησε ελεύθερο πεδίο δράσης στους χρυσαυγίτες.

Σε κάθε περίπτωση, όλο το πολιτικό σύστημα πλήρωσε ακριβά την είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή. Πολιτικά στελέχη και βουλευτές γρονθοκοπήθηκαν στους δρόμους, δέχτηκαν απειλές στα σπίτια τους και είδαν τα κεκτημένα της δημοκρατίας να μη θεωρούνται πια τόσο κεκτημένα. Το αποτύπωμα της Χρυσής Αυγής στην πολιτική ζωή ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου: η εγκληματική οργάνωση πόνταρε στα κατώτερα ένστικτα της ελληνικής κοινωνίας, δημιούργησε πυρήνες δράσης και χτύπησε τους πιο αδύναμους στόχους. Μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η δικαστική οδός ήταν μονόδρομος: για να αμυνθεί, η Δημοκρατία όφειλε «να τους ταράξει στη νομιμότητα». Και αυτό έκανε, ελπίζοντας πως είναι αρκετό. Οι καθυστερήσεις άργησαν πολύ την έκδοση της απόφασης, όμως εφτά χρόνια μετά έφτασε η ώρα.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ. Το πρωί της Τετάρτης θα φανεί αν μια δικαστική ανακοίνωση μπορεί να επισφραγίσει τον θάνατο ενός κόμματος που μετά από τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις δεν κατάφερε να μπει στη Βουλή και διαλύθηκε με συνοπτικές διαδικασίες κάτω από το βάρος των εσωτερικών συγκρούσεων – το στοίχημα με την Ακροδεξιά, βέβαια, δεν το έχουμε κερδίσει ακόμα. Κάθε κόμμα προετοιμάζεται διαφορετικά για την παρουσία του στο Εφετείο το πρωί της Τετάρτης. Η κυβέρνηση, και λόγω θεσμικού ασυμβίβαστου, επιλέγει να είναι πιο προσεκτική στις τοποθετήσεις της. Από την πλευρά τους, ο ΣΥΡΙΖΑ, το Κίνημα Αλλαγής, το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ25 ετοιμάζονται να δώσουν το παρών έξω από τα δικαστήρια. Το τεράστιο πανό της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην πλατεία Κουμουνδούρου γράφει πως «μόνη δικαίωση οι ναζί στη φυλακή». Το Κίνημα Αλλαγής έχει εδώ και μέρες ξεκινήσει διαδικτυακή καμπάνια, ενώ προγραμματίζει διαδικτυακή εκδήλωση για το θέμα σήμερα το απόγευμα. Την Κυριακή το απόγευμα οι οργανώσεις της ΚΝΕ οργάνωσαν προβολή ντοκιμαντέρ για τα εφτά χρόνια από τη δολοφονία Φύσσα, ζητώντας την παρουσία των μελών τους στο Εφετείο και οργανώνοντας παρόμοιες εκδηλώσεις σε πολλές πόλεις της Ελλάδας.

Ολα τα πολιτικά βλέμματα στρέφονται πλέον στην οδό Λουκάρεως. Τον λόγο, σε λίγες ώρες, θα τον έχει η Δικαιοσύνη.