Τρικυμία εν κρανίω

Τον περασμένο Αύγουστο περίπου 1.500 πρόσφυγες πέρασαν από τα γαλλικά παράλια στα βρετανικά. Ακολουθεί το top 5, με σειρά εξωφρενικότητας, των προτάσεων που επεξεργάζεται η βρετανική κυβέρνηση για τη διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος:

5. Να φιλοξενηθούν οι πρόσφυγες σε παροπλισμένα εδώ και 40 χρόνια πλοία τα οποία θα αγοράσουν οι Βρετανοί από τους Ιταλούς.

4. Να μεταφερθούν οι αιτούντες άσυλο σε κέντρα στη Παπούα Νέα Γουινέα, τη Μολδαβία, το Μαρόκο ή τα νησιά της Αγίας Ελένης και Ασενσιόν (τα δύο τελευταία βρίσκονται στη μέση του Ατλαντικού, 1.600 χιλιόμετρα από τις αφρικανικές ακτές και 2.250 χιλιόμετρα από τη Βραζιλία).

3. Αν δεν βολεύουν τα νησιά, υπάρχουν και οι παροπλισμένες πλατφόρμες πετρελαίου στη Βόρεια Θάλασσα. Οι αιτούντες άσυλο, δηλαδή, να σκαρφαλώσουν σε γερανούς που ξεπροβάλλουν στη μέση του πουθενά.

2. Πλοιάρια να σχηματίσουν αλυσίδα στο Στενό της Μάγχης ώστε να εμποδίσουν τις βάρκες των προσφύγων.

Στο νούμερο 1: να κατασκευαστούν τουρμπίνες πρόκλησης κυμάτων, ώστε τα πλοιάρια με τους πρόσφυγες να επιστρέφουν στα γαλλικά παράλια. Η ιδέα εγκαταλείφθηκε υπό τον φόβο ότι άνθρωποι θα πνίγονταν. Κάποια μικρή τουρμπίνα πρόκλησης τρικυμίας, πάντως, πρέπει να λειτουργεί αδιάκοπα στο κεφάλι του ανθρώπου που πρότεινε την ιδέα.

Αυτή η πλειοδοσία σε απόκοσμες προτάσεις εξυπηρετεί δύο σκοπούς των Συντηρητικών.

Πρώτον, αποθαρρύνονται οι πρόσφυγες από το να επιλέγουν τη Βρετανία ως προορισμό τους. Δεν είναι τωρινή αυτή η προσέγγιση, αλλά εμφανίστηκε μαζί με τα μεγάλα προσφυγικά κύματα του 2015, την εποχή της παντοδυναμίας του Ντέιβιντ Κάμερον. Η κυρίαρχη αφήγηση ήταν ότι «αν χαλαρώσουμε τη στάση μας, οι διακινητές θα βλέπουν ευκαιρίες πλουτισμού και θα διακινδυνεύουν τις ζωές των προσφύγων».

Δεύτερον, η κυβέρνηση θέλει να καθησυχάσει το 97% των Συντηρητικών ψηφοφόρων (δηλαδή όλους) οι οποίοι σε πρόσφατη μέτρηση εμφανίστηκαν ανήσυχοι με τις προσφυγικές ροές.

Στη Βρετανία το Μεταναστευτικό έχει στοιχειώσει τη δημόσια συζήτηση, εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια. Το 2015 η καθαρή μετανάστευση (ο αριθμός των ανθρώπων που έρχονταν να ζήσουν στη χώρα, μείον εκείνους που έφευγαν για το εξωτερικό) έκανε ρεκόρ: 332.000. Το 1997 η καθαρή μετανάστευση αντιστοιχούσε σε 48.000. Αυτόν τον φόβο απέναντι στους μετανάστες εκμεταλλεύτηκε το άκρως πετυχημένο, ξενοφοβικό κόμμα του Νάιτζελ Φάρατζ. Ο βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον μπόρεσε να τον ανακόψει μόνο όταν υιοθέτησε τη ρητορική του.

Ο στενός σύμβουλος του Τζόνσον, Ντόμινικ Κάμινγκς, έχει διανθίσει αυτή τη ρητορική με επιθέσεις στους δημόσιους λειτουργούς της Βρετανίας ως «πλουσιοπάροχα αμειβόμενους γραφειοκράτες του κατεστημένου» που δεν επιτρέπουν σε ευφάνταστους ανθρώπους, όπως ο ίδιος, να κυβερνήσουν τη χώρα με πρωτοποριακές ιδέες. Στις αρχές της χρονιάς ο Κάμινγκς είχε καλέσει «φρικιά και απροσάρμοστους», όπως τους περιέγραψε, ώστε να διοικήσουν ριζοσπαστικά τη χώρα.

Οι «φλώροι» του βρετανικού κρατικού μηχανισμού στοχοποιούνται και τώρα από την Πρίτι Πατέλ. Η σκληροπυρηνική υπουργός Εσωτερικών διαμήνυσε μέσω συνεργατών της ότι οι ιδέες για τους πρόσφυγες στάλθηκαν στα μέσα ενημέρωσης από «έναν σάπιο πυρήνα φοβισμένων στελεχών του υπουργείου της που θέλουν να πάρουν εκδίκηση για το Brexit». Εκείνη όμως, λέει, «θα τους ξεριζώσει». Μετά ας διαλέξουν: πλατφόρμα, Ασενσιόν ή Παπούα Νέα Γουινέα.

Ο Θύμιος Τζάλλας είναι πολιτικός αναλυτής. Από τις εκδόσεις Επίκεντρο κυκλοφορεί το βιβλίο του με τίτλο «Brexit, Ευρώπη και Ελλάδα»