Ασυμβίβαστο

Στην ελληνική Βουλή προβλήματα τύπου Γεωργούλη είχαν λυθεί από τη συνταγματική αναθεώρηση του 2001 μέχρι εκείνη του 2008. Το σκεπτικό των υπέρμαχων της αλλαγής που δεν κράτησε πολύ, του πλήρους επαγγελματικού ασυμβίβαστου των βουλευτών,  ήταν απλό: θα ήταν αθέμιτο να εξασφαλίζει ένας εκπρόσωπος του έθνους – για να το πούμε κομψά – επαγγελματικά πλεονεκτήματα χάρη στη βουλευτική του ιδιότητα. Εξίσου αθέμιτο θα ήταν να ασκεί έλεγχο ή να καταθέτει προτάσεις σε νομοσχέδια ενώ μπορεί να έχει κάποιου είδους επαγγελματική σχέση με τα συμφέροντα που θίγονται ή επωφελούνται από τα συγκεκριμένα σχέδια νόμου. Παράλληλα, οι υπερασπιστές του ασυμβίβαστου είχαν αρθρώσει τότε και πιο πρακτική επιχειρηματολογία. Η άσκηση τόσο του κοινοβουλευτικού ελέγχου όσο και του νομοθετικού έργου, έλεγαν, απαιτούν φυσική παρουσία και προετοιμασία. Η θέση είναι πλήρους απασχόλησης. Οπως και του ευρωβουλευτή. Αυτό ακριβώς το τελευταίο επιχείρημα έχει ωθήσει την Κουμουνδούρου σήμερα να διαρρέει την ενόχλησή της για τη γεωργουλική εργασιομανία.

Φάρσα
Εδώ και ένα μήνα περίπου η ηγετική της ομάδα εμφανίζεται ατύπως εκνευρισμένη, αλλά επισήμως άλαλη για τις επαγγελματικές ανησυχίες της τηλεπερσόνας που ψήφισαν 117.903 ψηφοφόροι του κόμματος – παρότι αυτός, χάρη στον κορωνοϊό, κάνει διαλείμματα από την τηλεργασία στις Βρυξέλλες για καθημερινές τηλεοπτικές εμφανίσεις στην Αθήνα. Κι απαντά στην κριτική που δέχεται από την προηγούμενη σεζόν – όταν στα ευρωβουλευτικά ρεπά του έκανε τον κριτή ριάλιτι – πως «δεν υπάρχει θέμα καταρχήν ασυμβίβαστου από τον Κανονισμό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου». Ο Γεωργούλης δεν έκρυψε ποτέ πως μπήκε στην Ευρωβουλή ως ζεν πρεμιέ. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ότι σαν τέτοιον τον στρατολόγησε. Το όχι και τόσο μακρινό 2017, ωστόσο, οι αριστεροί επιτίθεντο στον Αδωνι Γεωργιάδη επειδή έκανε τον τηλεπλασιέ νανογιλέκων. Οι συριζαϊκές μομφές δεν αφορούσαν μόνο το προϊόν, αφορούσαν και το είδος της επαγγελματικής δραστηριότητας. Μιας όμως κι ο τηλεπωλητής δεν διαφέρει πολύ από τον παρουσιαστή τηλεπαιχνιδιού – διασκεδαστές είναι κι οι δυο –, η αξιοπιστία του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι εκείνη που τελικά καταλήγει να φαίνεται σαν φάρσα του Joker;