Βιαστική και αυστηρή η κριτική στα παιδιά

Πέραν του αν διαφωνεί κάποιος με τις καταλήψεις των σχολείων ή όχι, είναι εντυπωσιακή η σκληρότητα με την οποία είναι έτοιμοι πολλοί να σχολιάσουν, όχι τόσο το ίδιο το γεγονός, αλλά τα παιδιά που τις κάνουν. Σε μια χώρα που σε θεωρούν μικρό ως τα 30 σου, δεν διστάζουμε ξαφνικά να γίνουμε υπερβολικά επιθετικοί απέναντι σε εφήβους και μάλιστα να βγαίνουν και δημοσίως πορίσματα για το ποιο θα είναι το μέλλον των καταληψιών, τι θα κάνουν και τι δεν θα κάνουν στη ζωή τους, με μια βεβαιότητα και μια φρασεολογία που θυμίζει συντηρητικό τύπο άλλων δεκαετιών για τους «γιεγιέδες» και τον νόμο 4000.

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν υπήρχε η ίδια αγωνία κι η ίδια σπουδή για τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος πιο ίσων ευκαιριών και για το παράδειγμα που παίρνουν. Γιατί ξεχνάμε μάλλον, ειδικά όσοι προλάβαμε την Ελλάδα της ανάπτυξης και της ευημερίας, ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω, όπως αυτή η γενιά των καταληψιών, που δεν θυμάται καθόλου πώς ήταν η ζωή πριν από την κρίση.

Δεν έχουν βιωμένες εμπειρίες, από ένα περιβάλλον, μια χώρα, που η απειλή της ύφεσης δεν κρέμεται πάνω από το κεφάλι της, που δεν ήταν βασικά θέματα συζήτησης ακόμη και στα οικογενειακά τραπέζια η κρίση, η ανεργία, που ο κόσμος έπαιρνε δάνεια και έκανε μακροπρόθεσμα σχέδια για τη ζωή του, που πολλοί Ελληνες ταξίδευαν, κατανάλωναν. Ξέρετε, όλα αυτά που δαιμονοποιήσαμε ενώ, στην πραγματικότητα, ήταν στο επίκεντρο της μεταπολιτευτικής ελευθερίας κι ευδαιμονίας.

Τα παιδιά αυτά δεν τα ξέρουν αυτά, ίσως μόνο από έναν δημόσιο διάλογο που χαρακτηρίζεται από πόλωση εξαιρετικά χαμηλής πολιτικότητας και ποιότητας λόγου κι από αφηγήσεις που γίνονται χωρίς να έχει κατακάτσει ακόμη μέσα η συνειδητοποίηση του τι έχουμε ζήσει στη χώρα μας τα τελευταία 10 χρόνια. Τις ίδιες αφηγήσεις από τις οποίες έχουν συμπεράνει ότι η συντριπτική πλειοψηφία τους θα βγει στην παραγωγή, στην εργασία, χωρίς πολλά δικαιώματα και με χαμηλωμένο τον πήχη των προσωπικών προσδοκιών τους, κάτι που είναι αληθινά σκληρό, αν το σκεφτούμε σοβαρά, για έναν έφηβο που οφείλει στον εαυτό του να ονειρεύεται. Μήπως είμαστε λίγο βιαστικοί στο να τα κρίνουμε τόσο αυστηρά;