Tα προβλήματα δεν λύνονται με κλειστά τα σχολεία

Η διαμάχη υπέρ ή κατά των καταλήψεων συνιστά ένα κίβδηλο δίλημμα. Αναρωτιόμαστε για το αυτονόητο: αν κάποιος έχει το δικαίωμα να παρεμποδίζει την πρόσβαση άλλων μαθητών στην εκπαίδευση, αν μπορεί να τους στερεί το  συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά τους, επειδή απαιτεί να εισακουσθούν τα όποια αιτήματά του.

Από πληροφορίες που έχουμε διαθέσιμες, πλην ελαχίστων περιπτώσεων, οι καταληψίες ανά σχολείο είναι κατά μέσο όρο 10 άτομα (ή και λιγότερα). Αρα συνολικά ένα ποσοστό 0,34% επί του συνόλου του μαθητικού πληθυσμού της χώρας. Αυτό το ποσοστό, χωρίς καμία δημοκρατική νομιμοποίηση (τρόπος του λέγειν, καθώς η κατάληψη δεν μπορεί ούτως ή άλλως να «νομιμοποιηθεί»), απορρίπτοντας τον διάλογο, τη σύνθεση απόψεων και σε αρκετές περιπτώσεις χρησιμοποιώντας μεθόδους «bullying», θέλει να επιβληθεί στο υπόλοιπο 99%! Να σημειωθεί ότι η μειοψηφία αυτή δεν εκπροσωπεί καμία συλλογικότητα. Δεν έχουν γίνει αρχαιρεσίες στα σχολεία, δεν έχουν αποφασιστεί από κοινού τα αιτήματα, δεν έχει εκλεγεί με κανονικές διαδικασίες κανένας «εκπρόσωπος», ώστε να δικαιούται να μιλάει εξ ονόματος όλων.

Λυπάμαι, αλλά αυτό δεν συνιστά καθ’ ουδεμία έννοια μαθητικό κίνημα. Η άτακτη αυτή διαμαρτυρία εις βάρος των πολλών δεν εδράζεται σε καμία παιδαγωγική παραδοχή. Είναι η επιδίωξη αυτών που θέλουν τους νέους μας αγράμματους, υποχείρια συμφερόντων, χωρίς κριτική σκέψη. Οι μαθητές όμως είναι τα εύκολα θύματα και όχι οι θύτες. Το ζήτημα εδώ, για εμάς τους εκπαιδευτικούς, δεν είναι να κρίνουμε το δίκαιο ή μη των αιτημάτων των μαθητών. Είναι να εξετάσουμε με ποιο τρόπο επιλέγουν οι ίδιοι, οι γονείς τους και όποιοι άλλοι καπηλευτές της εφηβικής τους ανησυχίας να διεκδικήσουν την επίτευξη των στόχων τους. Πρέπει να καταστεί σαφές σε όλους ότι η δημοκρατία και η ευνομούμενη πολιτεία έχουν κανόνες, τους οποίους οφείλουμε όλοι να σεβόμαστε αν δεν θέλουμε να μετατρέψουμε την καθημερινότητά μας σε ζούγκλα. Οι κανόνες αυτοί, μεταξύ άλλων, επιτάσσουν την εξασφάλιση του δικαιώματος του κάθε μαθητή στην εκπαίδευση, το οποίο καταλύεται όταν τελεί υπό κατάληψη ένα σχολείο.

Προβλήματα μπορεί να υπάρχουν, αλλά δεν λύνονται με κλειστά σχολεία, ούτε με αλυσίδες στις πόρτες. Πρόκειται για ένα από τα σπουδαιότερα μαθήματα που έχουμε να δώσουμε στα παιδιά μας: η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που ξεκινά η ελευθερία του άλλου. Πόσω μάλλον εν προκειμένω, που η ελευθερία στη γνώση είναι προς το συμφέρον όλων, είναι μια κατάκτηση προηγούμενων αιματηρών αγώνων, είναι ένα αναφαίρετο συνταγματικό δικαίωμα. Και το στερεί ένα λιγότερο από 1% στο υπόλοιπο 99%. Αυτός ο γίγαντας του 99% πρέπει κάποια στιγμή να ξυπνήσει και θα ξυπνήσει. Με απόλυτο σεβασμό στη νομιμότητα και την εκπαιδευτική διαδικασία απευθύνω πρόσκληση σε όλες και όλους: να ενταχτούμε στο κίνημα ΑΝΟΙΧΤΑ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ – ΑΣΦΑΛΗ ΣΧΟΛΕΙΑ.

O Ιωάννης Π. Δερματάς Phd είναι διευθυντής του 1ου Γυμνασίου Αγίας Παρασκευής, δημοτικός σύμβουλος Αγίας Παρασκευής