Παιδιά του κομματικού σωλήνα χωρίς σύνορα…

Στη Γερμανία, σύμφωνα με την Deutsche Welle, αυτές τις μέρες διεξάγεται ένα ντιμπέιτ για το κατά πόσο μπορεί να είναι αξιόπιστος ένας πολιτικός χωρίς πτυχίο. Αφορμή στάθηκε η οριστικοποίηση της απόφασης του προέδρου της Νεολαίας του SPD, του 30άρη Κέβιν Κίνερτ, να κατέβει υποψήφιος στις εθνικές εκλογές του 2021. Ο Κίνερτ έχει γραφτεί δυο φορές στο Πανεπιστήμιο. Τη μία για να σπουδάσει ΜΜΕ, τη δεύτερη Πολιτικές Επιστήμες. Καμία όμως δεν αποφοίτησε. Παρ’ όλα αυτά, έχει ήδη μια λαμπρή πολιτική καριέρα – τον καλούν συχνά σε τηλεοπτικά πάνελ, έχει γίνει ο σταρ της φυλής των Σοσιαλιστών που ζητά να μην ξαναπάρουν μέρος σε Μεγάλο Συνασπισμό με τους Χριστιανοδημοκράτες, κι αιτείται αριστερή στροφή με ακραίες προτάσεις τύπου «κοινωνικοποιήστε την BMW». Οι πολιτικοί αντίπαλοι του SPD, λοιπόν, του επιτίθενται γιατί «δεν έχει μάθει τίποτα, δεν έχει κάνει στη ζωή του τίποτα». Ο ίδιος, πάλι, απαντά πως «το καλό με τη Δημοκρατία είναι ότι ούτε το προεδρείο της AfD, ούτε το προεδρείο της CDU αποφασίζουν ποιος θα μπει στη Βουλή. Η απόφαση ανήκει στους ψηφοφόρους».

Αν έπρεπε να κάνει κάποιος μια προβολή του εν λόγω γερμανικού θέματος συζήτησης στην Ελλάδα, η εύκολη θα αφορούσε τις περιλάλητες κομματικές νεολαίες που αποτελούν τα φυτώρια των μελλοντικών βουλευτών του έθνους. Θα μπορούσε, δηλαδή, να υποστηρίξει πως τα παιδιά του κομματικού σωλήνα, που κολλάνε ένσημα κατά τη διάρκεια των σπουδών τους στους διαδρόμους των εδρών των κομμάτων, δεν είναι αποκλειστικά εγχώριο φαινόμενο.

Ισως υπάρχει όμως μια ακόμη σύνδεση, λιγότερο προφανής και περισσότερο επικίνδυνη πολιτικά. Ο Κίνερτ ετοιμάζεται να μπει στην κεντρική πολιτική σκηνή υποδηλώνοντας με τη μέχρι τώρα πορεία του φιλοδοξίες αρκετά πάνω από τον μέσο όρο. Προς το παρόν περνάει τα τεστ από τα χαμηλόβαθμα στα υψηλόβαθμα κομματικά αξιώματα μαθαίνοντας να δικτυώνεται και να απευθύνεται στους ψηφοφόρους, αλλά δεν περνάει καν από τις δοκιμασίες του εκπαιδευτικού συστήματος.

Θυμίζει κάπως έλληνες εφήβους που χρησιμοποίησαν τη διάκρισή τους στις καταλήψεις των σχολείων τους για να χτίσουν την πολιτική τους σταδιοδρομία. Ή κόμματα που βασίζουν την αντιπολιτευτική τους επιβίωση σε καταληψίες πιτσιρικάδες. Μοιάζει, άρα, να αγνοεί κι εκείνος – όπως η συριζαϊκή Αριστερά, της οποίας οι θέσεις πιθανότατα ηχούν ευχάριστα στα αφτιά του – το παλιό σύνθημα των αριστερών «πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα». Ο αγώνας πλέον προηγείται των μαθημάτων. Οι μαθητές ζητούν να αποφασίζουν για την ώρα που θα μπαίνουν στις τάξεις; Δώστε στον λαό αυτό που θέλει: την αίσθηση πως η μίνιμουμ προσπάθεια ανταμείβεται στην πολιτική.