Στου Λινάρδου την ταβέρνα

Ενα από τα αγαπημένα μου παιδικά τραγούδια έλεγε «Στου Μανώλα την ταβέρνα έπεσε μια τουφεκιά. Μπαμ! Και τρυπήσαν τα βαρέλια και χυθήκαν τα κρασιά. Φσσς!». Μεγαλώνοντας, εκστασιαζόμουν με τη φωνή της Βίκυ Λέανδρος όταν τραγουδούσε «Once upon a time there was a tavern…». Και όταν μεγάλωσα, στην ταβέρνα του Σαμπάνη στα Πατήσια μαθαίναμε την αλφαβήτα του ρεμπέτικου τραγουδώντας «Στου Λινάρδου την ταβέρνα πάνε πρόσωπα μοντέρνα / πάνε όλοι ένας κι ένας οι αστέρες της ταβέρνας / Εκεί πάει ο Παπαρούνας, ο Βαρέλας κι ο Μουρούνας / πάει ο Σκόρδος ο Τεμπέλης / και ο Θρούμπας ο Τσιγκέλης».

Τέλος πάντων, η ταβέρνα αποτελεί ελληνική παράδοση 2.500 χρόνων που έχει αποτυπωθεί σε πλείστες όσες μορφές τέχνης και σε όλα τα είδη του τραγουδιού, όπως γράφω παραπάνω. Επίσης, στα χρόνια της νεότερης ελληνικής ιστορίας έχει συνδεθεί με την πολιτική, αφού σε ταβέρνες έχουν γίνει από δολοφονίες (το κρασί ανάβει τα αίματα) μέχρι μεγάλα ντιλ «κάτω από το τραπέζι» (με τις γαρδούμπες). Σε ταβέρνες, για ξεκάρφωμα, γίνονταν και πολλές «συνεδριάσεις» των αντιστασιακών στη χούντα.

Στοιχείο της κουλτούρας μας λοιπόν η ταβέρνα, συνδέεται και με την αξία της ελληνικής οικογένειας. Εκείνο το «Οικογενειακή Ταβέρνα» δεν είναι μόνο ένα προπολεμικό κατάλοιπο ώστε να διαχωρισθούν τα «αξιοπρεπή» οινομαγειρεία από εκείνα όπου ακούγονταν τα «αμαρτωλά» ρεμπέτικα, αλλά και μια υπενθύμιση ότι όσοι δουλεύουν στην ταβέρνα ανήκουν σε μια οικογένεια που πάει να πει ότι την έχουν σαν το σπίτι τους. Εξού και πολλές ταβέρνες ανά την Ελλάδα λέγονται Τα Τρία ή Τα Πέντε Αδέλφια (ή και Τα Εφτά, αν οι γονείς ήταν καρπεροί).

Ο αδελφός του Κώστα
Τέτοιες «οικογενειακές ταβέρνες» υπάρχουν βέβαια και στην πολιτική. Σε όλα τα κόμματα που έχουν περάσει από την εξουσία. Η οικογενειοκρατία ήταν άλλωστε αυτό για το οποίο κατηγορούσε η λεγόμενη Αριστερά τα λεγόμενα συστημικά κόμματα. Μέχρι που έγινε και εκείνη κυβέρνηση και μάλιστα «συστημικότερη του συστήματος». Και ενέδωσε βεβαίως και στην οικογενειοκρατία. Γι’ αυτό και είδαμε το επώνυμο «Τσίπρας» συνοδευόμενο από μια γκάμα ονομάτων. Από το κλασικό «Γιώργος» του εξαδέλφου βουλευτή Δυτικής Αττικής έως το πιο πικάντικο «Αλέξης – από Αλέξιος» του ίδιου του πρώην πρωθυπουργού και το ακόμη πιο σκαμπρόζικο «Ζανέτ» της αδελφής του και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ.

Η διαφορά όμως της «δεξιάς» ή «κεντρώας» οικογενειοκρατίας από την «αριστερή» είναι η εξής. Στις δύο πρώτες περιπτώσεις τα μέλη της οικογένειας (τηρώντας μια άλλη ελληνική παράδοση) δεν συμφωνούν πάντα μεταξύ τους. (Εντάξει, δημοσιογράφοι είμαστε, γνωρίζουμε. Και οι υπόλοιποι φανταζόμαστε.) Ενώ η αριστερή οικογενειοκρατία έχει μεγαλύτερη δόση πατερναλισμού. Γι’ αυτό και ξεσπάθωσε πριν από λίγες μέρες η αδελφή Ζανέτ για όσους πατάνε τις γραμμές. Με εκείνο μάλιστα το αδιαπραγμάτευτο πολιτικό επιχείρημα «Τέλος και έλεος».

Εμένα πάντως αυτή η ιστορία με τη Ζανέτ (αναρωτιέμαι αν οι «αριστεροί» προφέρουν το «ζ» βαριά όπως οι «δεξιοί» και η Μίρκα Παπακωνσταντίνου στο «κλάμα βγήκε απ’ τον Παράδεισο») μου θύμισε το κορυφαίο όνομα ταβέρνας. «Ο αδελφός του Κώστα». Βρίσκεται στη Ζάκυνθο και μου λένε ότι είναι εξαιρετική.

Η ατυχία τού να σε λένε Ζανέτ
Βεβαίως άδικες και κατακριτέες οι ειρωνείες που δέχθηκε η κυρία Τσίπρα λόγω του ονόματός της. Οσο υπολογίζω από την ηλικία της, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην εποχή της «Ελλαδέξ», όταν ο εξευρωπαϊσμός των υποκοριστικών ονομάτων ήταν η εμμονή της μεσαίας τάξης. Και ακόμη πιο κατακριτέα η δημιουργία ενός parody account που υποτίθεται ότι φιλοξενεί τσουχτερές δηλώσεις της. Είναι σαφές άλλωστε ότι πρόκειται για fake. Καμιά γυναίκα δεν θα έβαζε τέτοια φωτογραφία στο προφίλ της.