Είδηση: ο Ντε Νίρο δεν κάνει μούτες!

Οι θερινοί κινηματογράφοι εξαιρούνται από την καραντίνα που επιβλήθηκε μετά τα νέα, έκτακτα μέτρα ασφαλείας σε χώρους πολιτισμού για την αντιμετώπιση της νόσου COVID-19. Επομένως εκεί, στα θερινά σινεμά, για πρώτη φορά στην ιστορία του, πραγματοποιείται εφέτος το 23ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νύχτες Πρεμιέρας, του οποίου η αυλαία σηκώθηκε την Τετάρτη με την προβολή της ταινίας «Nomadland» στην Αίγλη Ζαππείου. Η Αίγλη θα είναι ένα από τα θερινά σινεμά όπου θα παιχτούν οι ταινίες του Φεστιβάλ μαζί με τα Αρτεμις, Ανεσις, Αθηναία, Ριβιέρα, Λαΐς – Ταινιοθήκη, Τριανόν και Στέλλα.

Σε ό,τι αφορά την εμπορική διανομή, το μενού των νέων ταινιών, εύλογα, είναι κατά πολύ περιορισμένο. Ο Ρόμπερτ ντε Νίρο και ο Οουκς Φέγκλεϊ λαμβάνουν μέρος σε μια χαριτωμένη μονομαχία παππού – εγγονού στην κωμωδία του Τιμ Χιλ «Πόλεμος στο σπίτι» («The war with grandpa», ΗΠΑ, 2020). Το καλό με αυτή την ταινία είναι ότι οι «μούτες» του Ντε Νίρο, τόσο μπανάλ και κουραστικές πια σε διάφορες ταινίες της σειράς στις οποίες έχει καταλήξει να παίζει, εδώ είναι περιορισμένες. Ο παππούς έχει «εισβάλει» στο σπίτι της κόρης του (Ούμα Θέρμαν) και καταλάβει το δωμάτιο ενός από τα τρία εγγόνια του. Ο μικρός δεν θα το αφήσει να περάσει έτσι απλά, αλλά ο παππούς θα του δείξει ότι ο παλιός είναι αλλιώς. Ολα προβλέψιμα, ανώδυνα και όχι πάντοτε τόσο αστεία όσο υποψιάζεσαι. Ωστόσο, η ταινία δεν έχει την απαραίτητη δόση «τρέλας» που θα την ανέβαζε πολύ περισσότερο στην εκτίμησή μας, όπως για παράδειγμα είχε συμβεί με τον «Γαμπρό της συμφοράς» όπου και πάλι ο Ντε Νίρο βρισκόταν σε πόλεμο, εκεί με τον μελλοντικό γαμπρό του, τον Μπεν Στίλερ. Αλλά αν εκεί πραγματικά τον απολάμβανες, εδώ, απλώς τον χαζεύεις.

Βαθμολογία: 5

Σε εντελώς διαφορετικό κλίμα, το ευαίσθητο ασιατικό δράμα «Η εποχή της βροχής» («Wet season», Σιγκαπούρη/ Ταϊβάν, 2019) του Αντονι Τσεν, εξετάζει την περίπτωση μιας γυναίκας κοντά στα 40, δασκάλας της κινεζικής γλώσσας, η οποία αδυνατεί να μείνει έγκυος από τον μονίμως απασχολημένο σύζυγό της, την ώρα που προσπαθεί να φροντίσει τον παράλυτο πεθερό της. Πολλά θα αλλάξουν μετά τη στενότερη γνωριμία της με έναν μαθητή της. Χαμηλοί τόνοι, ισχυρά συναισθήματα που μένουν κλειδωμένα στις ψυχές των μοναχικών ηρώων και, όπως δηλώνει και ο τίτλος, πολλή βροχή (σημειολογική σημασία, γιατί η βροχή είναι τα δάκρυα που δεν χύνονται) σε μια ταινία που στηρίζεται ιδιαίτερα στις σιωπές, αλλά και την εκφραστικότητα των προσώπων της, κυρίως της δασκάλας που ερμηνεύει με ευγένεια και κομψότητα η Γιαν Γιαν Γέο.

Βαθμολογία: 6

Εξαιρετικό ενδιαφέρον προκαλεί επίσης η επανέκδοση της «Τριλογίας του Απού» που σκηνοθέτησε ο Σατιατζίτ Ράι, ο εμβληματικός δημιουργός ινδικών ταινιών που ξέφυγαν από την τυποποιημένη μανιέρα του Μπόλιγουντ και μετέτρεψαν τον πρώτο σε διεθνή πρεσβευτή του ινδικού κινηματογράφου. Οι ταινίες αυτές γυρίστηκαν όλες στη δεκαετία του 1950 και αναφέρονται στη ζωή του Απού, ενός μικρού αγοριού το οποίο μεγαλώνει και ενηλικιώνεται κάτω από δύσκολες συνθήκες φτώχειας.

Η πρώτη ταινία με τίτλο «Το τραγούδι του δρόμου» (1955) περιγράφει την καθημερινή ζωή του Απού και της μικρής αδελφής του. Η δεύτερη, «Ο ανίκητος» (1956), είναι η πορεία του Απού από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση – μια πορεία που χαρακτηρίζεται από τη σύγκρουση με τη μητέρα του – και στην τελευταία, τον «Κόσμο του Απού» (1959), παρακολουθούμε τη ζωή του Απού ως ενηλίκου μέχρι και τον έγγαμο βίο του.

Ολες οι ταινίες της τριλογίας βασίζονται σε δύο βιβλία με τους ομώνυμους τίτλους «Το τραγούδι του δρόμου» και «Ο ανίκητος», τα οποία είχαν γραφεί τη δεκαετία του 1930 από τον ινδό συγγραφέα Μπιμπχουτιμπχουσάν Μπαντοπανχιάι, ενώ η μουσική επένδυση των ταινιών έγινε από τον Ραβί Σανκάρ. Ο Ρέι στέκεται πάνω από τη μόδα και δημιουργεί έναν κόσμο τόσο πειστικό που γίνεται, για μια στιγμή, μια άλλη ζωή που θα μπορούσαμε να ζήσουμε. Οι τρεις ταινίες κέρδισαν βραβεία σε κορυφαία φεστιβάλ της Ευρώπης (Κάννες, Βενετία, Λονδίνο) και στην ουσία είναι ο θεμέλιος λίθος ενός νέου κινηματογράφου για την Ινδία – του οποίου η παραγωγική κινηματογραφική βιομηχανία παρέμεινε παραδοσιακά μέσα στα στενά όρια του μουσικού ρομάντζου (αποκλειστικά στην Αλεξάνδρα Χαλανδρίου).