Το μυστικό των δανεισμών

Η απόδοση του (προσφάτως εορτάζοντα) Σταύρου Βασιλαντωνόπουλου στο Αγρίνιο, είχε πολλαπλές αναγνώσεις. Αρχικά να ειπωθεί ότι μολονότι ανήκει στην ΑΕΚ μια πενταετία ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής, ουδέποτε βρήκε ανοιχτό παράθυρο για να μπει στην ενδεκάδα. Βολόδερνε δεξιά κι αριστερά, μάλλον ελάχιστοι του έδιναν σημασία, ίσως δεν τον πίστευαν κιόλας και δεν αποκλείεται να έφευγε δίχως να μάθει κάποιος ξεκάθαρα τι σόι παίκτης είναι και αν αξίζει να επενδύσεις πάνω του. Ο Βασιλαντωνόπουλος έπαιξε απέναντι στον Παναιτωλικό επειδή ο Καρέρα δεν είχε στη διάθεσή του αρκετούς παίκτες και ενδέχεται να ξαναπάει στο γνωστό (του) στέκι: στην άκρη του πάγκου. ‘Η και στην εξέδρα. Και δεν είναι μικρός, έχει κλείσει τα 28 του χρόνια ο κατά συνθήκη μέσος.

Ωστόσο, μάλλον είναι… άλλος παίκτης σε σχέση με αυτόν που γνωρίζαμε. Δεν αποκλείεται να του έκανε καλό ο δανεισμός στο προηγούμενο διάστημα, μια μετακίνηση στην Πολωνία και όχι σε ομάδα της ελληνικής υπαίθρου. Προσαρμόστηκε στα ξένα, αντιμετώπισε δυσκολίες, ωρίμασε, μεγάλωσε σχεδόν μόνος. Επρεπε να επιβιώσει ποδοσφαιρικά. Είδαμε έναν… νέο παίκτη.

Και ώρες ώρες σκέφτομαι πόσο καλύτερο είναι να δίνονται παίκτες στοχευμένα σε ομάδες του εξωτερικού. Εκεί που θα τους αξιοποιήσουν, ασφαλώς θα τους δώσουν χρόνο συμμετοχής και παιχνίδια στα πόδια τους και θα τους δουν να προοδεύουν. Μα, αυτό δεν συνέβη με τον Τσιμίκα που έκανε το… αγροτικό του σε Δανία και Ολλανδία προτού επιστρέψει και εκτοξευθεί μέσω του Ολυμπιακού; Δεν είναι πλέον περισσότερο έτοιμος ο Βρουσάι που γύρισε από τις Κάτω Χώρες και διεκδικεί θέση στο κόκκινο ρόστερ; ‘Η μήπως δεν έπαιξε αρκετά ο Κάιπερς, ένας φορ που μάζεψε εμπειρίες πολύτιμες και οπλίστηκε με αυτοπεποίθηση;

Προφανώς αυτά δεν είναι τα μοναδικά παραδείγματα που δείχνουν ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με κανόνα που «χτίζεται». Και είναι ωραίο και σίγουρα ενδιαφέρον που οι ελληνικές ομάδες αποφασίζουν να δώσουν ποδοσφαιριστές τους όχι για να τους ξεφορτωθούν, αλλά για να βελτιωθούν και να γίνουν καλύτεροι. Βρίσκοντας συχνά ομάδες που τους έχουν ανάγκη και χωρίς αμφιβολία θα τους ανοίξουν τον δρόμο. Το είδαμε. Το βλέπουμε. Είναι ένα άλλο κομμάτι της μεταγραφικής πολιτικής που μάλλον θα πρέπει να μας απασχολεί. Αυτό σημαίνει πως οι ομάδες μας έχουν πλέον γνώσεις και υψηλή αντίληψη των δεδομένων. Το δείχνει η πορεία των παικτών. Και το πώς αποκτούν υπεραξία και πολύτιμα βιώματα.