Σουρεαλιστική χώρα

Η 14η Σεπτεμβρίου είχε από μέρες σημάνει συναγερμό. Ενα δημιουργικό κρεσέντο για την προστασία των σχολείων από τον κορωνοϊό – χωρίς χρήματα, διότι έχουμε άλλα ανοίγματα αυτή την εποχή – ξεδιπλωνόταν κλιμακωτά σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας. Στην κορυφή της πυραμίδας έστεκε εξαρχής και με κάθε επισημότητα το αρμόδιο υπουργείο. Η ίδια η ηγεσία του έδινε δυναμικό «παρών» εμφανιζόμενη σε όποια τηλεοπτική εκπομπή θα μπορούσε – και δεν θα μπορούσε – να φανταστεί κανείς, επιδεικνύοντας με περηφάνια τα μέτρα προστασίας, δηλαδή τα παγουρίνο που είχε εξασφαλίσει για τους μαθητές της χώρας. «Μας λένε αγροίκους» διαμαρτύρονταν σε διαδικτυακά σχόλια οι άπιστοι Θωμάδες, «ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος» αντέτειναν οι εμπνευστές του σχεδίου και ο προγραμματισμός προχωρούσε ακάθεκτος.
Κι έπειτα άρχισαν οι αναρτήσεις στα social media. Και να πλάνα γονέων και δασκάλων σε καταδρομικές εφόδους στα σχολεία με Αzax και Dettol στα χέρια. Διότι είχε πάει 4 Σεπτεμβρίου και – ασήμαντη λεπτομέρεια – οι καθαρίστριες δεν είχαν τοποθετηθεί στα σχολεία, μάλιστα κάποιες είχαν απολυθεί. Κάτι το ότι λεφτά δεν υπάρχουν –  όταν πρόκειται για την παιδεία -, κάτι ότι αρκετές από τις περσινές καθαρίστριες δεν είχαν πιστοποιητικό ελληνικής γλωσσομάθειας – άρα δεν κρίθηκαν άξιες να ξεβρωμίζουν τουαλέτες για 250 ευρώ τον μήνα -, οδηγηθήκαμε εκεί.
Κι όσο περνούσαν οι μέρες, αντί το δράμα να ξεφουσκώνει κορυφωνόταν. Διευθυντές σχολείων στα πρόθυρα νευρικής κρίσης να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους στο παρά πέντε του αγιασμού πως ούτε μάσκες, ούτε πολύχρωμα παγουρίνο είχαν παραλάβει, σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων να δημοσιεύουν φωτογραφίες από κοντέινερ εκτελούντα χρέη σχολικής αίθουσας – εικόνες ντροπής για τον 21ο αιώνα -, τα προσφυγόπουλα στη Λέσβο φορτωμένα σε κάτι βαν με προορισμό το πουθενά όχι μόνο να μη σκέφτονται τη σχολική χρονιά, αλλά να ψάχνουν τάφο για να κοιμηθούν, και οι αναπληρωτές να κραδαίνουν τα χαρτιά τους λέγοντας πως τα σχολεία άνοιξαν φέτος με 20.000 κενές θέσεις καθηγητών.
Κι έφτασαν οι μάσκες. Κι άρχισαν τότε να κατηγορούν τους εκπαιδευτικούς – αυτούς που καθάριζαν τις τουαλέτες την προηγούμενη εβδομάδα – ότι δεν πήγαν να τις παραλάβουν γιατί ήταν Κυριακή – και άρα αργία… Και η ψυχραιμία άρχισε να χάνεται. Το ένιωθες στις συζητήσεις, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, ανεξαρτήτως κομματικής απόχρωσης. Και ξεκίνησαν να γεμίζουν τα timeline με προσευχές και ξόρκια φίλων, ανήσυχων γονέων ή «COVID υπεύθυνων» καθηγητών ως ύστατη ελπίδα σωτηρίας.

Κι άνοιξαν επιτέλους τα σχολεία. Και παρέλαβαν οι μαθητές τις μάσκες. Μάσκες φτιαγμένες για βοϊδοκεφαλές αφού μπορούσαν να καλύψουν τα πρόσωπα δύο παιδιών ταυτόχρονα. Δεν ήξεραν ότι ήταν για παιδιά; Τα συμφωνήσαμε με τον προμηθευτή και – έχουμε μπέσα – συμφωνίες δεν χαλάμε; Ουδείς γνωρίζει. Εχοντας καταπιεί την κάμηλο των 26 παιδιών σε αίθουσες λίγων τ.μ., ακόμη και υπόγειες ή χωρίς παράθυρα, το μόνο πρόβλημα που έβλεπαν κάποιοι μπροστά τους ήταν οι αρνητές της μάσκας. Και να η ανάδειξή τους σε πυλώνα πολιτικής. Και να τους να αρνούνται πως υπάρχουν νεκροί από τον κορωνοϊό, με αρκετούς ανάμεσά τους να αρνούνται, άλλωστε, ότι υπήρξαν νεκροί από τη χούντα ή Ολοκαύτωμα από τους ναζί. Και γέμισαν οι τηλεοράσεις μας με αγανακτισμένους γονείς και μαθητές, αθώους και ανοργάνωτους, όπως γέμιζαν άλλοτε με αγανακτισμένους κατοίκους του Κέντρου, οι περισσότεροι εκ των οποίων, αθώοι και ανοργάνωτοι, μετρούν πλέον καταδίκες για αδικήματα που τρομάζουν.
Και διαμαρτυρήθηκαν κάποιοι γιατί τα παγουρίνο ήταν, λέει, μικρά. Ολα τα άλλα ήταν καλώς καμωμένα. Και τότε μια απελπισία με κατέλαβε γιατί είχα ξεχάσει προς τα πού βαδίζει ο κόσμος μέχρι που θυμήθηκα πως ο Σαλβαδόρ Νταλί δεν είχε ζήσει στην Ελλάδα κι έτσι δεν ήξερε όταν έλεγε «Με κανέναν τρόπο δεν ξαναγυρίζω στο Μεξικό. Δεν υποφέρω να βρίσκομαι σε μια χώρα πιο σουρεαλιστική από τους πίνακές μου». Εμείς ξέρουμε.