Για την (άλλη) τιμή των όπλων

Από μία άποψη θυμίζει παλιά γουέστερν, ή καρέ του Λούκι Λουκ: όταν οι γύπες έχουν αρχίσει να μαζεύονται και κάνουν κύκλους πάνω από το υποψήφιο πτώμα στην έρημο της άγριας Δύσης. Κάπως έτσι διαμορφώνεται η εικόνα στη Μεσογείων, πάνω και εντός αυτής, ενόψει εξοπλισμών που ίσως υπερβούν τελικά το 5% ενός ΑΕΠ. Μπορεί οι τουρκικές προκλήσεις να μη βρήκαν τη σκληρή απάντηση που η κυβέρνηση είχε πολλάκις προαναγγείλει, φέρνουν όμως ένα Ελντοράντο εξοπλισμών από το οποίο οι μόνοι που λείπουν είναι οι… ίδιοι οι Τούρκοι.

Αεροσκάφη, πλοία, τορπίλες και άλλα, συνθέτουν ένα πρόγραμμα αστραπή πάνω από 10 δισ., που αναμένεται να ξεδιπλωθεί στο επόμενο διάστημα. Και να αποτελέσει το μεγαλύτερο ελληνικό εξοπλιστικό πακέτο από τα Ιμια μέχρι σήμερα. Ομως, όπως τότε έτσι και τώρα, οι εξοπλισμοί έρχονται μετά και όχι πριν από την κρίσιμη στιγμή. Τότε, η Ελλάδα προχώρησε σε αγορές, ορισμένες εκ των οποίων τερατώδεις, αφού πρώτα είχε κλείσει ο κύκλος της προσπάθειας «γκριζαρίσματος» περιοχών του Αιγαίου. Σήμερα, πάμε πάλι σε αγορές, ενώ έχει ήδη τροχιοδρομηθεί ο ευρύς διάλογος που δια την απειλής επιβάλλει η Αγκυρα. Το μέγα παράδοξο λοιπόν επανέρχεται: αφού η Ελλάδα δεν αποφασίζει να απαντήσει στρατιωτικά στις τουρκικές ενέργειες που η ίδια χαρακτηρίζει ως ακραία προσβολή της κυριαρχίας της, τι είναι αυτή η μανία με τα όπλα αμέσως μετά από την ώρα που έπρεπε να προβάλλει ισχύ αλλά δεν το έπραξε; Και να υποχωρήσουμε και να φορτωθούμε όπλα; Δηλαδή να φτάσει κανείς στο ερώτημα αν όλα αφορούν κυρίως την… (άλλη) τιμή των όπλων; Θλιβερό και γκροτέσκο.

Η Ελλάδα έχει απόλυτη ανάγκη από εξοπλισμούς, ιδίως στη θάλασσα και στον αέρα. Ομως πολλοί δεν συνειδητοποιούν ότι αυτοί αφορούν στο μέλλον. Δεν συνδέονται με τη στιγμή εκδήλωσης μιας κρίσης. Τέτοιες αποφάσεις αφορούν μακροχρόνιους σχεδιασμούς και όχι αντίδραση σε μία απειλή την ώρα που εκδηλώνεται. Ο χρόνος που απαιτείται από την ώρα που ξεκινούν οι συζητήσεις μέχρι να υπογραφεί μία συμφωνία και, κυρίως, μέχρι τα αποτελέσματά της να καταστούν επιχειρησιακά, δεν μετριέται ούτε σε εβδομάδες ούτε σε μήνες, αλλά σε χρόνια, συνήθως αρκετά. Η Τουρκία το ξέρει καλά αυτό. Και τα δικά της εξοπλιστικά προγράμματα, μακράν μεγαλύτερα των ελληνικών, εκτελούνται με σημαντικό βαθμό επιτυχίας εδώ και πολύ μεγάλο διάστημα. Πολύ λίγα κρίσιμα προγράμματα και υπό εξαιρετικά ειδικές συνθήκες μπορούν να δώσουν άμεσο αποτέλεσμα.

Εν προκειμένω η Γαλλία αποκτά λίαν ουσιώδες πρόκριμα καθώς παράλληλα προετοιμάζεται και η συμφωνία αμυντικής συνδρομής, που ίσως αποδειχθεί σημαντικότερη για την Ελλάδα από ό,τι οι ίδιοι οι εξοπλισμοί. Η Γαλλία έχει σταθεί διαχρονικά δίπλα στην Ελλάδα όσο καμία άλλη χώρα. Αυτό έγινε πολλές φορές, από τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου και την καθοριστική «Εκστρατεία στον Μωριά» υπό τον Μαιζόν, που εγγυήθηκε την τελική επιτυχία της Επανάστασης, μέχρι την προετοιμασία των Βαλκανικών Πολέμων αλλά και την προστασία της ελληνικής κυριαρχίας μετά την εθνική προδοσία της χούντας και τον Αττίλα. Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα πρέπει να προσέξει όμως πάρα πολύ και την ισορροπία με τις ΗΠΑ, που ήδη έχουν συμβάλλει στην ενίσχυση της άμυνας, όπως λ.χ. με τα ελικόπτερα και όχι μόνον. Και που η σχέση μαζί τους έχει ακρογωνιαίο χαρακτήρα.

Η εξίσωση είναι δύσκολη μα μπορεί να λυθεί επιτυχώς. Σίγουρα πάντως δεν πρέπει να αφορά χώρες που δεν έχουν σταθεί δίπλα στην Ελλάδα, αλλά αποκλειστικά όσες τη στηρίζουν. Οπως δεν πρέπει να αφορά πουθενά μεσάζοντες αλλά κυβερνήσεις. Ελπίζει κανείς να μη γίνουν πάλι τα ίδια. Ομως οι γύπες ήδη κάνουν κύκλους.