Μια φλαουτίστρια κατά του δικτάτορα

Η Μαρία Κολεσνίκοβα το φανταζόταν πως κάποια ημέρα θα έρχονταν οι άνθρωποι του Λουκασένκο για να τη συλλάβουν. Είχε αποφασίσει όπως να «πάει ως το τέρμα». Από τις τρεις γυναίκες που ένωσαν τις δυνάμεις τους για να αμφισβητήσουν στις προεδρικές εκλογές το καθεστώς του «τελευταίου δικτάτορα της Ευρώπης», ήταν η μόνη που δεν είχε εγκαταλείψει τη Λευκορωσία.

«Εκανα την επιλογή μου στις 12 Μαΐου όταν άρχισα να δουλεύω εδώ» είχε δηλώσει πριν από μερικές ημέρες στους δυο απεσταλμένους της ιταλικής «Ρεπούμπλικα» τους οποίους είχε υποδεχθεί στην έδρα του Συντονιστικού Συμβουλίου της Αντιπολίτευσης, που ως πριν από λίγες ημέρες φιλοξενούσαν τα γραφεία της προεκλογικής εκστρατείας του Βίκτορ Μπαμπαρίκο, ηγέτη της αντιπολίτευσης που το καθεστώς έχει φυλακίσει.

«Δεν μπορούσα να φύγω από τη χώρα όταν φυλακίζεται καθημερινά τόσος κόσμος» έλεγε ακόμη. «Μας κυβερνούν εγκληματίες. Δεν έχω ψευδαισθήσεις. Ξέρω τι είναι ικανό να κάνει αυτό το καθεστώς, τους παρακολουθώ 26 χρόνια τώρα. Θεωρώ όμως πολύτιμη την ελευθερία μου και δεν θέλω σωματοφύλακες. Στο κάτω κάτω δεν υπάρχει σωματοφύλακας που να μπορεί να σε προστατεύσει από ένα βαν γεμάτο πράκτορες». Αυτό ακριβώς συνέβη πιθανότατα προχθές τα ξημερώματα. Η Κολεσνίκοβα παραμένει άφαντη, ενώ το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων της χώρας της θα μετέδιδε πως συνελήφθη ενώ προσπαθούσε να διασχίσει τα σύνορα με την Ουκρανία.

Πράξη αντίστασης. Ακούγεται κάπως παράλογο αν λάβει υπόψη του κανείς πως η τελευταία πράξη αντίστασης της Μαρία Κολεσνίκοβα ήταν να σκίσει το διαβατήριό της ακριβώς για να εμποδίσει τις αρχές της χώρας της να την απελάσουν στην Ουκρανία. Σύμφωνα με το BBC εξάλλου η Κολεσνίκοβα απήχθη στο κέντρο του Μινσκ. Ηταν πάντως η πράξη αντίστασης μιας μουσικού που δεν είχε και πολύ σχέση με την πολιτική. Γεννημένη πριν από 38 χρόνια στο Μινσκ, η Κολεσνίκοβα ζούσε ανάμεσα στη Στουτγάρδη της Γερμανίας και τη χώρα της όπου έδινε συναυλίες με το φλάουτο και διοργάνωνε διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις πριν έρθει η πανδημία του κορωνοϊού για να της ανατρέψει το πρόγραμμα.

Ηταν μετά την τελευταία της συναυλία που αποφάσισε να υποστηρίξει την προεκλογική εκστρατεία του Μπαμπαρίκο, του επικεφαλής επί μια εικοσαετία της Belgazprombank, θυγατρικής του ρωσικού ενεργειακού κολοσσού της Gazprom. Τον περασμένο χρόνο, ο Μπαμπαρίκο ανέθεσε στην Κολεσνίκοβα τη διεύθυνση του Okt16, ενός πολιτιστικού κέντρου που εκείνη έστησε σε ένα παλιό εργοστάσιο. Οταν στις 18 Ιουνίου το καθεστώς συνέλαβε τον Μπαμπαρίκο μαζί με τον γιο του για υποτιθέμενες οικονομικές ατασθαλίες, η Κολεσνίκοβα αποφάσισε να περάσει στη δράση.

Εκκαθάριση. Ο Λουκασένκο στο μεταξύ είχε βγάλει από τη μέση ακόμη δυο αντιπάλους του, τον μπλόγκερ Σεργκέι Τιχανόφσκι που τον φυλάκισε και τον επιχειρηματία Βαλερί Τσεπκάλο που τον υποχρέωσε να διαφύγει στο εξωτερικό. Ηταν τότε που η σύζυγος του Τιχανόφσκι, Σβετλάνα, αποφάσισε να θέσει υποψηφιότητα. Η Κολεσνίκοβα εργάστηκε για να κατεβεί η αντιπολίτευση στις εκλογές με κοινό υποψήφιο. Η τρίτη της παρέας ήταν η Βερόνικα Τσεπκάλο, σύζυγος του Βαλερί.

Το καθεστώς όμως θα έδειχνε και πάλι τα δόντια του. Μετά τις εκλογές, τις οποίες ο Λουκασένκο κέρδισε με νοθεία, η Βερόνικα ακολούθησε στην εξορία τον σύζυγό της, ενώ η Σβετλάνα ζήτησε άσυλο στη Λιθουανία. Η μόνη που έμεινε πίσω ήταν το «κορίτσι με το φλάουτο», η Μαρία Κολεσνίκοβα. «Ηταν δύσκολο να μείνω μόνη, αλλά δεν αισθάνθηκα προδομένη» θα έλεγε ακόμη στη Ρεπούμπλικα. «Είχα συμφωνήσει από την αρχή πως η καθεμία μας θα αποφάσιζε για τον εαυτό της. Τώρα αισθάνομαι ευθύνη».