Διάττοντες αστέρες

Στις ηλικίες των -ηνταφεύγα το όνομα «Νόρμαν Γουάιτσαϊντ» θέτει σε εγρήγορση τη νοητική λειτουργία της μνήμης. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο ποδοσφαιρικός κόσμος ασχολούνταν με τον υψηλόσωμο, νευρώδη και δυνατό πιτσιρικά από τη Βόρεια Ιρλανδία που εμφανίστηκε σχεδόν από το πουθενά στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας και έκλεψε το ρεκόρ του μυθικού Πελέ ως ο νεότερος παίκτης που αγωνίστηκε ποτέ σε Μουντιάλ. Ηταν μόλις 17 ετών και 41 ημερών.

Ο Γουάιτσαϊντ ήταν παιδί των ακαδημιών της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε μια εποχή που οι Κόκκινοι Διάβολοι είχαν κατέλθει στην αγωνιστική κόλαση. Το νεαρό της ηλικίας και η γενέτειρα πόλη, το Μπέλφαστ, έγιναν οι γέφυρες που τον συνέδεσαν με τον Τζορτζ Μπεστ. Πριν πυκνώσει το τριχωτό στο άνω χείλος του, ο νεαρός ήταν ήδη ταυτισμένος με δύο μύθους.

Στη Γιουνάιτεντ αγωνίστηκε για επτά χρόνια, έβαλε και κάποια γκολ τα οποία επ’ ουδενί δικαιολόγησαν τον ντόρο γύρω από το όνομά του και αποχώρησε ησύχως από το Ολντ Τράφορντ.

Θυμήθηκα τον Βορειοϊρλανδό με αφορμή τη φασαρία που κάνει τις τελευταίες ημέρες το όνομα «Ανσού Φατί». Την Κυριακή το βράδυ ο νεαρός επιθετικός της Μπαρτσελόνα σε ηλικία 17 ετών και 311 ημερών έγινε ο νεότερος παίκτης που πέτυχε γκολ με τη φανέλα της Εθνικής Ισπανίας.

Τα ταλαντούχα νιάτα που καταφέρνουν να επιβιώσουν στα πρώτα τους βήματα στον σκληρό κόσμο του ποδοσφαίρου πάντοτε θα εντυπωσιάζουν και θα προκαλούν ηλιοτροπισμό. Αυτή που δεν μπορεί να εξασφαλιστεί πάντα είναι η εντυπωσιακή τους πορεία στον χρόνο.

Εκατοντάδες παίκτες κάθε χρόνο θεωρούνται νέοι Πελέ, Μαραντόνα, Μέσι. Ελάχιστοι, ίσως μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού καταφέρνουν στο τέλος να κάνουν μεγάλη καριέρα.

Ποιος θυμάται τον Σελεστίν Μπαμπαγιάρο ο οποίος στα 16 του έπαιξε σε αγώνα Τσάμπιονς Λιγκ;

Σαν αυτόν, πολλοί. Ο Χαλίλοβιτς, ο Τίλεμανς, ο Χάρης Μαυρίας, ο Σωτήρης Νίνης. Οι πλάτες τους δεν άντεξαν το βάρος της προσδοκίας ίσως και της υπερβολής και έσβησαν ως διάττοντες αστέρες.