Aσημάκη από… χρυσάφι!

Εκείνο το καλοκαίρι υπήρξε αξέχαστο. Η Αθήνα έλιωνε στη ζέστη (όχι πως είναι είδηση βέβαια…) και την υγρασία. Και η εθνική ομάδα πόλο γυναικών έδινε τις μάχες της στη Σαγκάη στο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Ως είθισται, στην αρχή ασχολούνταν λίγοι. Ελάχιστοι. Αυτοί που ακόμη και με κάκιστες καιρικές συνθήκες ξημεροβραδιάζονται στα κολυμβητήρια για να βλέπουν φίλους, γνωστούς, συγγενείς. Μια κλειστή οικογένεια, όπως είναι το πόλο και η κολύμβηση. Σταδιακά, η μια επιτυχία έφερνε την άλλη και τελικά ήρθε το χρυσό μετάλλιο! Απίστευτη διάκριση. Τα ματς διεξάγονταν πρωί και εγώ από νωρίς στην εφημερίδα δεν έχανα λεπτό. Η σπουδαία Ρουμπέση οδηγός, με ένα χέρι αλφάδι. Η Λιόση δεν το έβαζε κάτω στο νερό. Η Κούβδου γκολκίπερ στο τουρνουά της ζωής της. Μανωλιουδάκη, Γερόλυμου, Αβραμίδου σταθερές αξίες και ο Μορφέσης άριστος στο κοουτσάρισμα. Αλλά εκείνη η ομάδα είχε τη λάμψη ενός 23χρονου κοριτσιού, της Αλεξάνδρας Ασημάκη! Αναδείχθηκε κορυφαία πολίστρια στον κόσμο από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Υγρού Στίβου (FINA) και κορυφαία στην Ευρώπη από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Υγρού Στίβου (LEN). Το 2011. Τα γκολ έπεφταν βροχή. Ο χρόνος κύλησε. Δεν είχε το πρώτο μπόι. Ούτε κάποιον ξεχωριστό σωματότυπο. Αλλά διέθετε αυτό που χρειάζεται κάθε άνθρωπος προκειμένου να φτάσει στην επιτυχία: υψηλό κίνητρο. Θέληση να ξεχωρίσει. Να πείσει ότι δίκαια συγκαταλεγόταν στις κορυφαίες του κόσμου.

Δεν ήταν μόνο τα σπάνια προσόντα της. Ακόμη και έξω από το νερό έδειχνε γοργόνα και ζητούσε να ξαναβουτήξει! Ηταν η παρουσία της που αιχμαλώτιζε τις στιγμές. Κανείς έκτοτε δεν μπόρεσε να αναπληρώσει το κενό της και όταν άξαφνα ανακοίνωσε πως σταματά από την Εθνική, αυτό έμοιαζε με καμπανάκι συναγερμού που μονομιάς κινητοποίησε τους πάντες. Ο χρόνος ουράνιο τόξο, ακινητοποιεί το χθες, το σήμερα, το αύριο. Η τωρινή της απόφαση για «τέλος το πόλο» δείχνει οριστική. Η Ασημάκη ασπάζεται το δόγμα που λέει ότι είναι καλύτερα να σε ρωτούν «γιατί σταμάτησες» παρά το «γιατί συνεχίζεις»! Μόλις έκλεισε τα 32 της. Θα μπορούσε να παίξει ακόμη, αλλά πόνοι στο ισχίο δεν την αφήνουν σε ησυχία. Οπως αυτή δεν άφηνε ως φουνταριστή σε ησυχία όποια ήθελε να τη σταματήσει. Μάταιος κόπος. Ενα θεριό ανήμερο!

Λίγες κουβέντες μαζί της σε εκδήλωση χορηγού κάποιους μήνες μετά το χρυσό μετάλλιο στην Κίνα επιβεβαίωσαν το μέταλλό της. Την αύρα της. Με τα χρώματα της αισιοδοξίας και της πίστης για επιτυχίες έβαψε τα νερά της πισίνας. Πρώτα με τη Βουλιαγμένη και κυρίως με τον Ολυμπιακό που την είχε στις τάξεις του και την αγκάλιασε. Και με την εθνική ομάδα που μαζί εκτοξεύτηκαν στην κορυφή.

Η Αλεξάνδρα Ασημάκη ήταν από τις καλύτερες. Είναι βέβαιο ότι και τα παιδιά που θα περάσουν από τα χέρια της, καθόσον αποφάσισε να ακολουθήσει την προπονητική, μόνο κερδισμένα θα βγουν.