Ο Σαββόπουλος και οι «αξιαγάπητοι μασκοφόροι» του

^«Πρώτη φορά παίζω σε τόσο αξιαγάπητους μασκοφόρους. Ακούω βέβαια και κάτι κουφά “όχι είναι συνωμοσία και έχουν βάλει τσιπάκια στα περιστέρια να μας παρακολουθούν”». «Θα περάσουμε την κρίση, θα περάσουμε τον Covid, αλλά την ανθρώπινη βλακεία δεν θα την ξεπεράσουμε ποτέ». Ηταν τα πρώτα λόγια με τα οποία ο Διονύσης Σαββόπουλος υποδέχθηκε την «παρέα» του στον Κήπο του Μεγάρου για την παράσταση «Στο Woodstock εγώ – ήμουν εδώ».

Η εκκίνηση του προγράμματος έγινε εν χορώ από όλους όσοι βρίσκονταν στη σκηνή – οι τραγουδιστές Σάκης Ντοβόλης, Αλεξάνδρα Σιετή, Κλαυδία Παπαδόπουλου και οι Σταύρος Λάντσιας, Γιώτης Κιουρτσόγλου – να τραγουδάνε  το «Let the sunshine» το οποίο λειτούργησε ως εισαγωγή στον «Μπάλλο». Αλλαγή ηχοχρώματος με το «See me, feel me» και ξανά πίσω στη «Θαλασσογραφία» και το «Ζωναράδικο». Κάπου στη μέση του προγράμματος επανήλθε για να θυμίσει τη διαχρονική γοητεία της «Ελσας» και να εξιστορήσει ότι την περίοδο του θρυλικού Woodstock εκείνος ηχογραφούσε «Το περιβόλι του τρελού». Αιτία για ν’ αποκτήσει φανατικούς, όπως είπε, «ψυχικά διαταραγμένους». Από αυτό τον δίσκο διάλεξε να αφιερώσει στη γυναίκα του «Το περιβόλι» σαν μια εξομολόγηση. Οπως μοιάζουν πάντα οι παραστάσεις του αφού κάθε φορά που κάθεται σταυροπόδι και παίρνει την κιθάρα του δίνει τη βεβαιότητα για την πιο μεγάλη αλήθεια. Είτε λέει μια αστεία ιστορία με τον Τσαρούχη είτε τραγουδά τη «Δημοσθένους λέξιν» ή τον «Μικρό μονομάχο» σαν μια υπόσχεση. Οπως είπε από μικροφώνου: «Πολύς κόσμος φλερτάρει με το σκοτάδι. Εμείς ό,τι και να έρθει, δεν υποστέλλουμε τη σημαία. Ανεμίζουμε το σημαιάκι μας για έναν κόσμο ευλογημένο, μια κοινωνία ανοιχτή “γυρεύοντας μια πλούσια και ελεύθερη ζωή!”».