3 συν 1 αγκάθια στον δρόμο για το συνέδριο

Αν κανονικά τα συνέδρια των κομμάτων, λύνουν γόρδιους δεσμούς και επαναχαράσσουν συντεταγμένες των κομμάτων, το 3ο τακτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία παραμένει μετέωρο. Και εδώ μια σειρά αγκαθιών, κάνουν τη διεξαγωγή του δύσκολη. Η μία και προφανής αντικειμενική δυσκολία είναι η πανδημία και η αναζωπύρωσή της που ακόμη δημιουργεί μια δύσκολη εξίσωση. Ενσώματη παρουσία, όπως θέλουν διακαώς οι 53+ και οι παλαιοί κομματικοί ή ψηφιακή διαδικασία όπως θα καλόβλεπαν μια σειρά προεδρικών στελεχών, ανάμεσα τους ο Νίκος Παππάς αλλά και ο Κώστας Ζαχαριάδης. Εδώ βέβαια αξίζει να πούμε πως οι πιο πρόσφατες πληροφορίες θέλουν ακόμη και το ενδεχόμενο ενός μεικτού συνεδρίου όπου θα υπάρξει και μια ελάχιστη αντιπροσώπευση με φυσική παρουσία, αλλά και διαδικτυακή.

Μπορεί το παραπάνω θέμα να φαίνεται απλώς τεχνικό, όπως λένε όμως πηγές της Κουμουνδούρου είναι και πολιτικό, αφού το πώς θα κινηθεί το συνέδριο θα καθορίσει και την ταυτότητα του κόμματος, τη σύνθεσή του, ακόμη και την ανθρωπογεωγραφία του. Στα παραπάνω προσθέστε ως ερώτημα αν θα μπορούσε ο Αλέξης Τσίπρας να πυροδοτήσει και διαδικασία για εκλογή προέδρου από τη βάση, αν και αυτό σε τούτη τη συγκυρία δεν φαίνεται πιθανό.

Αγκάθι πάντα είναι – ή απλώς στοίχημα και πρόκληση για τους πιο αισιόδοξους – η διαπάλη των τάσεων. Θα λάβει τα χαρακτηριστικά φραξιονισμού χωρίς αρχές και διαπάλης που θα οριοθετείται στο κομματικό και μόνον επίδικο ή θα γίνει μια ζύμωση υψηλού επιπέδου με κοινωνική αναφορά όπως αρμόζει σε κόμμα εξουσίας ή κόμμα εν πάση περιπτώσει μαζικό; Η μέχρι τώρα εικόνα δεν κάνει και πολύ αισιόδοξους ακόμη και τους πιο φιλικούς προς την αξιωματική αντιπολίτευση δημοσιολόγους, αφού ο εσωτερικός πόλεμος για ζητήματα όπως τα εθνικά, μεταφέρθηκε στο Facebook και σε εκατέρωθεν μάχη κειμένων ή προσωπικών επιθέσεων στα κοινωνικά δίκτυα.

Ισορροπία. Το κλειδί εδώ ή, αν θέλετε και το τρίτο αγκάθι, είναι το πώς θα εξελιχθεί η σχέση ισορροπίας μεταξύ Αλέξη Τσίπρα και Ευκλείδη Τσακαλώτου. Ο πρώην υπουργός Οικονομικών και άτυπος αρχηγός των 53+ είναι μέχρι σήμερα ο έτερος πόλος στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Συχνά τοποθετείται με όρους πλατφόρμας και στο κέντρο του προβληματισμού του είναι ένα κόμμα ταυτοτικό και αριστερό και όχι κεντροαριστερής πλεύσης. «Δεν λέω λοιπόν ότι οφείλουμε να συμφωνήσουμε σε όλα. Ενα κόμμα της κοινωνικής πλειοψηφίας δεν θα μπορούσε να είναι ένα κόμμα αρραγούς ιδεολογικής ενότητας – δεν υιοθετώ βέβαια ούτε την παλιά κατάσταση του κόμματος πολιτικής ενότητας, που μας κόστισε είτε με το πλαδαρό κόμμα χωρίς ταυτότητα είτε με τον ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών. Λέω όμως να συμφωνήσουμε στη μέθοδο» έγραψε ο Τσακαλώτος στην «Αυγή της Κυριακής», σε μια ενωτική διάθεση. Είχε προηγηθεί η επίσης κίνηση καλής θέλησης απ’ τον Τσίπρα όπου τελικώς δεν έφτιαξε έτερο πόλο οικονομικών στο κόμμα – και απέναντι στον Τσακαλώτο – με επικεφαλής τη Λούκα Κατσέλη και με την πρόφαση ενός σχεδίου αντι-Πισσαρίδη.

Αντιθέσεις. Πόσο όμως θα κρατήσει η ανακωχή των δύο; Και τι θα μπορούσε εκ νέου να ανάψει το φιτίλι; Το συνέδριο θα συνοψίσει όλες τις αντιθέσεις. Στην καλύτερη θα τις συνθέσει φτιάχνοντας το πρόπλασμα του νέου κόμματος. Στη χειρότερη θα επισημοποιήσει έναν δυϊσμό. Και θα θολώσει ακόμη περισσότερο το σήμα του ΣΥΡΙΖΑ (κόμμα εναλλαγής ή κόμμα διαμαρτυρίας;). Αγκάθι βέβαια μπορεί να είναι και ο νέος γραμματέας. Θα μπορεί να μιλάει με όλες τις τάσεις; Θα είναι γραμματέας παράταξης ή μηχανισμών; Να ένα ακόμη στοίχημα, ή αγκάθι, για την Κουμουνδούρου.

«Διπλή θυσία». Εν τω μεταξύ, χθες σε συνέντευξη στο «Kontra» ο Αλέξης Τσίπρας, σήκωσε ψηλά τους τόνους κατά της κυβέρνησης στο τριπλό πεδίο της πανδημίας, της οικονομίας και των εθνικών θεμάτων. «Το πρώτο διάστημα θυσιάσαμε την οικονομία προκειμένου να αφήσουμε αλώβητη τη δημόσια υγεία και στο δεύτερο διάστημα θυσιάσαμε τη δημόσια υγεία μπας και σώσουμε την οικονομία. Εν τέλει βρεθήκαμε και στα δύο με αρνητικό ισοζύγιο», ανέφερε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.