Οπισθεν ολοταχώς

Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, τον καιρό που ήταν ακόμη Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού και αφού είχε ολοκληρώσει την περίφημη «μελέτη» του επί δικτατορίας ως γραμματέας της Ιεράς Συνόδου και δεξί χέρι του εγκάθετου της χούντας Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, μεταξύ των πολλών άλλων  δραστηριοτήτων του διατηρούσε και μια ραδιοφωνική εκπομπή υπό τον τίτλο: «Οπισθεν ολοταχώς». Το… προοδευτικό περιεχόμενό της τεκμαίρεται ευθέως από τον τίτλο, αλλά οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι ο φιλόδοξος Μητροπολίτης, που δεν ήταν άμοιρος παιδείας (τουναντίον), είχε κατανοήσει ήδη μια βασική αλήθεια: το έθνος που δεν παράγει μέλλον, αναλίσκει παρελθόν. Τρώει από τα έτοιμα, με άλλα λόγια. Εν προκειμένω: τρώει τις σάρκες του. Η Ελλάδα, μια από τις μεγαλύτερες καταναλώτριες παρελθόντος στην Ευρώπη, αποφασίζει κατά καιρούς να βγάλει τα ματάκια της με τα χεράκια της επαναλαμβάνοντας την τόσο προσφιλή όσο και κοντόφθαλμη τακτική της: ξύνοντας και ξαναξύνοντας τις πληγές της.

Ξέρετε πότε πέρασε τελευταία φορά ψήφισμα για «γενοκτονία» στην προδικτατορική ελληνική Βουλή και σε ποιους αποδόθηκε το βαρύ κρίμα; Στις 5 Νοεμβρίου του 1948, σχεδόν δέκα μήνες πριν από τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, κατόπιν πρωτοβουλίας  του Ναπολέοντα Ζέρβα: «Εφαρμόζεται συστηματικώς υπό των συμμοριτών πρόγραμμα γενοκτονίας διά του παιδομαζώματος» (είχε προηγηθεί ανάλογη καταγγελία τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς από τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών). Τότε η ελληνική κυβέρνηση είχε προσφύγει στα Ηνωμένα Εθνη και οι «συμμορίτες» (η «Κυβέρνηση του Βουνού», όπως αποκαλούσε τον εαυτό της) ετοίμασαν τη δική τους υπεράσπιση με ένα προπαγανδιστικό φιλμάκι μισής ώρας των Γιώργου Σεβαστίκογλου – Μάνου Ζαχαρία: «Η αλήθεια για τα παιδιά της Ελλάδας». Εάν διάβαζες το ψήφισμα και τα δημοσιεύματα των εφημερίδων της εποχής, θα έμενες με την εντύπωση ότι τα παιδιά κατευθύνονται προς τη Σιβηρία. Εάν έβλεπες το φιλμάκι, προς την Ντίσνεϊλαντ. Ανάμεσα στη «γενοκτονία» και στη «διάσωση» έχασκε ένα βάραθρο κι εκεί, τόσο οι μεν όσο και οι δε, κατακρήμνισαν το τι συνέβη στην πραγματικότητα.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα… Γνωρίζατε ότι στο χωριό Θεοτόκος της Κόνιτσας υπάρχει μουσείο του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ); Κι εγώ τώρα το έμαθα. Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, το ΚΚΕ διοργάνωσε διήμερο εκδηλώσεων στη Θεοτόκο: ομιλία με θέμα «Η διάσωση των παιδιών από τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας και η συμβολή των Σοσιαλιστικών Χωρών» στον προαύλιο χώρο του μουσείου, καθώς και ιστορικό περίπατο στο Νοσοκομείο του ΔΣΕ. Την ίδια περίοδο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποφασίζει να σπάσει ένα 46χρονο εμπάργκο στις «Γιορτές Μίσους» και να στείλει ως εκπρόσωπό της τον υφυπουργό Εθνικής Αμυνας Αλκιβιάδη Στεφανή σε τελετή μνήμης της Ενώσεως Απόστρατων Αξιωματικών του Στρατού (ΕΑΑΣ) – σαν να απαντάει στο ΚΚΕ, καθώς και στο χαζοχαρούμενο «κάμπινγκ Γράμμου» της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ που πήρε πρώτο αμπάριζα: «Εάν έχετε ξεχάσει ποιοι ήταν οι νικητές του Εμφυλίου, ευχαρίστως να σας το υπενθυμίσουμε». Ετσι, το κοντέρ μηδενίζει και πιάνουμε πάλι τον διχασμό από την αρχή: οι Μοντέγοι και οι Καπουλέτοι, οι «κομμουνιστοσυμμορίτες» και οι «μοναρχοφασίστες», η χρυσόσκονη της εξιδανίκευσης ή τα περιττώματα της δαιμονοποίησης να σκεπάζουν και ουσιαστικά να αποσιωπούν δεκάδες χιλιάδες τραγωδίες ένθεν κακείθεν… Οπισθεν ολοταχώς!

Να διακρίνουμε, σε αυτούς τους τελευταίους σπασμούς ενός τόσο αλλόκοτου Αυγούστου, και δείγματα από τη ρητορική που θα επικρατήσει στις επόμενες εκλογές; Θα κατέβουν ξανά οι πολιτικές παρατάξεις με όλα τους τα ιερά εξαπτέρυγα, τους μάρτυρες και τους αγίους τους, την άσβεστη φλόγα της μισαλλοδοξίας και την κοινή απέχθεια προς τη συμφιλίωση; Πάλι το ίδιο έργο; Πόσες φορές;