O Σάββας μέσα {LF}από τα μάτια {LF}των αντιπάλων του

Ηταν μια απώλεια που επιβεβαίωσε τη ρήση πως «εδώ έκλαψε και ο Θεός». Γιατί ο Σάββας Θεοδωρίδης ήταν ένας. Μοναδικός. Εχοντας κατακτήσει το αυτονόητο δικαίωμα να τον αποκαλούν όλοι με το μικρό του όνομα και να αντιλαμβάνονται οι πάντες ποιον εννοούν, για ποιον μιλούν. Και η «Ομάδα» έψαξε και βρήκε ορισμένα εμβληματικά ονόματα του εγχώριου ποδοσφαίρου. Αναφέρθηκαν με λόγια καρδιάς στον Σάββα Θεοδωρίδη. Οχι από υποχρέωση, όχι όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις. Σε ορισμένες δε στιγμές των διηγήσεών τους, η φωνή ήταν τρεμάμενη, δείγμα της συναισθηματικής φόρτισης. Γιατί όντως είναι ωραίο να σε παραδέχονται οι οπαδοί όλων των ομάδων και μαγικό να έχεις την αναγνώριση των αντιπάλων της δικής σου, πάνω-κάτω, γενιάς.

Και στις μικρές κατηγορίες

Ο Μίμης Δομάζος, ο κατά τεκμήριο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του Παναθηναϊκού, αυτός ο μέγας κοντόσωμος χαφ, θυμήθηκε και κατέθεσε τα εξής: «Με τον Σάββα είχαμε μπλεχτεί, να το πω έτσι, σε δύο κατηγορίες του ποδοσφαίρου. Στη μικρή αλλά και στη μεγάλη! Οταν έπαιζε πιτσιρικάς στην Ενωση Αμπελοκήπων, εγώ ήμουν στην Αμυνα Αμπελοκήπων. Η ομάδα του Σάββα ήταν μια κατηγορία πάνω από τη δική μας. Αλλά εκείνη την εποχή το γήπεδο του Παναθηναϊκού ήταν ξερό και κάναμε όλες οι ομάδες εκεί προπόνηση. Εγώ, έμενα απέναντι, πήγαινα και έβλεπα προπονήσεις, ήμουν και επτά χρόνια νεότερος. Αλλά κάποιες φορές του κουβαλούσα τις μπάλες έτσι που ήταν κάτω από το τέρμα! Μετά οι πορείες ήταν διαφορετικές, εγώ στον Παναθηναϊκό, εκείνος στον Ολυμπιακό. Τα καλοκαίρια, έκανε διακοπές κοντά στη Σαρωνίδα, στα μέρη μου θυμάμαι, και μάθαινα μπάλα τον γιο του τον Θόδωρο! Το ’60, λίγο πριν από το μπαράζ που δώσαμε με την ΑΕΚ και κατακτήσαμε τον τίτλο, παίξαμε με τον Ολυμπιακό στο Γ. Καραϊσκάκης. Ο Σάββας έπιανε τα άπιαστα, μόνος του έπαιζε εναντίον μας, αλλά νικήσαμε 4-1 και φτάσαμε λίγο μετά στο μπαράζ και το πρωτάθλημα με το 2-1 επί της ΑΕΚ. Γκολ, πάντως, δεν του έβαλα! Υπήρξε φυσιογνωμία τόσο ως ποδοσφαιριστής, όσο και ως παράγοντας. Είναι αληθινά λυπηρό να φεύγουν τέτοιοι άνθρωποι από τη ζωή».

«Διάολος ο ζουμπάς»!

Οταν μιλάς με τον Λέανδρο Συμεωνίδη, είναι λες και μιλάς με ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας του ΠΑΟΚ. Για τους νεότερους, μπορεί το συγκεκριμένο όνομα να μη λέει πολλά. Ωστόσο, αυτός ο έξω δεξιά, ο γεννημένος το ’36, δηλαδή έναν χρόνο μικρότερος του Θεοδωρίδη, είχε να πει πολλά όταν τον βρήκαμε: «Με τον Σάββα ήμασταν πολύ αγαπημένοι. Κι ας ήταν αντίπαλος. Ατομο με αγάπη “αρρωστημένη” για τον Ολυμπιακό και τερματοφύλακας με πολλά προσόντα. Του έκανα πλάκα πολλές φορές και απαντούσε, επειδή είμαι κοντός, πως “αυτός ο ζουμπάς είναι διάολος”! Τη δεκαετία του ’50 δώσαμε ένα παιχνίδι στο Συντριβάνι, στο παλιό γήπεδο του ΠΑΟΚ. Επιασε τα άπιαστα που λέμε. Ο ΠΑΟΚ, όμως, νίκησε 1-0. Οπως με νίκη έφυγε η ομάδα μου από το Φάληρο λίγα χρόνια αργότερα, το ’60. Του έβαλα γκολ σε ένα σημαδιακό ματς. Παίζαμε Τετάρτη, γιατί ο αγώνας της Κυριακής λόγω της εθνικής ομάδας που έπαιζε με τη Σερβία αναβλήθηκε. Εγώ, μετά την Εθνική έμεινα τέσσερις ημέρες στην Αθήνα. Τα λέγαμε με τον Σάββα και τον Στεφανάκο. Μαζί και στην Ενόπλων. Στο Γ. Καραϊσκάκης, σε μια στιγμή μου δίνει μια αγκωνιά δυνατή ο Σημαντήρης που ήταν σκληρός μπακ και βγαίνω έξω. Ολο το γήπεδο με έβριζε. Πίστευε ότι το κάνω επίτηδες αφού και εγώ έπαιζα πολλές φορές για τη φιγούρα. Τελικά, μπαίνω μέσα, σε λίγο παίρνω την μπάλα, κάνω ντρίμπλα που ούτε εγώ ξέρω πώς τα κατάφερα και σκόραρα με σουτ στο γάμμα του Σάββα για την ισοφάριση. Αλλά αξέχαστα θα μου μείνουν και τα ταξίδια για το ΣΙΣΜ, τις Ενοπλες Δυνάμεις. Είχαμε πάει στο Μαρόκο με την Εθνική και βγήκαμε δεύτεροι. Εκεί δεν έκανε καλές εμφανίσεις ο Σάββας. Ισως το ταξίδι να ήταν που τον είχε επηρεάσει ψυχολογικά. Ξέρεις, φοβόταν απίστευτα τα αεροπορικά ταξίδια. Τι να έκανε, όμως; Αν δεν ερχόταν μπορεί να σκεφτόταν το Στρατοδικείο και τις συνέπειες. Είχε την ώρα της πτήσης… δέκα αγίους στο στόμα του! Και πολλές εικόνες. Απίστευτος άνθρωπος, κρίμα που έφυγε, τον αγαπούσα, πολλές φορές ήρθα σε κόντρα και με τον κόσμο του ΠΑΟΚ γι’ αυτό».

«Ολα για τον Ολυμπιακό»

Ο Αντώνης Αντωνιάδης δεν πρόλαβε στο χορτάρι τον Σάββα Θεοδωρίδη. Ας πούμε ότι ήταν μια γενιά μετά, καθότι και 11 χρόνια πιο μικρός στην ηλικία. Αυτός όμως ο φορ-κανόνι του Παναθηναϊκού, με τη μετέπειτα θητεία και σε θέσεις ευθύνης, είχε αρκετά να θυμηθεί: «Ηταν πολύ φανατικός με τον Ολυμπιακό, αγάπη ατέλειωτη. Δεν μπορείς να μην το αναγνωρίζεις. Οπως δεν γίνεται να αρνηθείς ότι αυτός ο άνθρωπος πρόσφερε για 65 χρόνια στο ποδόσφαιρο. Τεράστια η απώλειά του. Με συμμετοχή στα κοινά για δεκαετίες. Πίστευε ότι το κέντρο του κόσμου είναι ο Ολυμπιακός. Ορισμένες φορές μπορείς να ξεφύγεις, συμβαίνει αυτό. Είναι λυπηρή η φυγή του. Επί πολυμετοχικότητας στον Παναθηναϊκό, το 2008 με 2010, ήμασταν μαζί στο συμβούλιο της ΕΠΟ. Είχαμε διαφορές και διαφωνίες. Δεν μπορείς να συμφωνείς σε όλα και με όλους. Αλλά ο Σάββας τα έδινε όλα για την ομάδα του και της είχε μεγάλη αγάπη».

«Βοήθησε πολύ κόσμο»

Ο αίλουρος της ΑΕΚ, ο Στέλιος Σεραφείδης, γεννήθηκε και του λόγου του το ’35. Συνομήλικος με τον άλλοτε πορτιέρο του Ολυμπιακού, τον παράγοντα που άφησε το στίγμα του στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Είχε πολλά να πει, ορισμένα δε άκρως ενδιαφέροντα.

«Είχα την τύχη να τα λέω με τον Σάββα. Μιλούσαμε αρκετά, πάντα ευχόταν στις γιορτές ο ένας στον άλλον. Εξαιρετικός άνθρωπος. Βοήθησε πολύ κόσμο. Είχε μεγάλη αγάπη για τον Ολυμπιακό, το έδειχνε και ως παράγοντας. Θυμάμαι πως τη δεκαετία του ’50 βρισκόμασταν μαζί στην εθνική ομάδα. Μέναμε στην Κηφισιά, στο Cecil. Ηταν το ματς με τη Γαλλία. Βγάλαμε με τον Σάββα φωτογραφία στο άλσος και αρκετό καιρό την έψαχνα ώστε να του τη δώσω. Ξαφνικά, προχθές ήρθε η κόρη μου και είπε “τη βρήκα, τη βρήκα”! Την ανέβασα στο Διαδίκτυο και έγραψα Καλό Παράδεισο. Ισως κάποιες φορές ορισμένοι με όσα έλεγε να τον παρεξήγησαν, αλλά αυτό είναι ένα διαφορετικό θέμα. Για μένα ήταν κύριος και πολύ καλός άνθρωπος».