Ενας Αύγουστος απρόοπτος

Τον Φεβρουάριο, όταν ο κορωνοϊός ήταν ακόμη μια μακρινή είδηση και, με την οίηση του υγειούς, βλέπαμε όσα γίνονταν στην Κίνα ως κάτι που δεν μας αφορά προσωπικά, είχε περάσει από το timeline μου μια διαφήμιση για μαγιό. Με το μήνυμα «Summer it’s not so far». Ηταν ακριβά μαγιό, που ζαχάρωνα από το προηγούμενο καλοκαίρι και, λόγω εποχής, τα είχαν με έκπτωση 50%. Πάτησα λοιπόν το shop now και έτσι, πριν καλά καλά ξεστολίσω το χριστουγεννιάτικο δένδρο, είχε μπει το καλοκαίρι στο σπίτι μου.

Εκτοτε μεσολάβησαν πολλά. Πρωτόγνωρα, ακατανόητα, κοσμογονικά. Οι ζωές μας μπήκαν σε τροχιές και σε συνθήκες που δεν τις είχαμε φανταστεί. Κι εγώ έβλεπα το καινούργιο μου μαγιό, που για εβδομάδες έμενε με τη συσκευασία παραλαβής στο σαλόνι μου, και αναρωτιόμουν αν θα το έβαζα ποτέ. Ηταν μέρες – εκεί, στα μέσα Απριλίου, όταν η άνοιξη βροντοκοπούσε έξω από τα παράθυρά μας και εμείς τη βλέπαμε σαν ντοκιμαντέρ – που ήθελα να το φορέσω, να κάνω ένα μακροβούτι στον χρόνο και να βγάλω το κεφάλι μου τον Αύγουστο. Να δω τι σόι Αύγουστος θα ήταν αυτός. Και να που ήδη τελειώνει – η τελευταία μελαγχολική εβδομάδα του έμεινε. Ενας Αύγουστος που το μόνο που ξέραμε εκ των προτέρων γι’ αυτόν ήταν ότι δεν θα ήταν έτσι όπως τον ξέραμε. Τελικά, ήταν και δεν ήταν. Συμπέρασμα πρώτον λοιπόν, η παντοδυναμία αυτού του αυθάδη μήνα, του ανυπότακτου, του συνωστιζόμενου σε «παραλίες σκουπιδοτόπων». Δεν είμαι σίγουρη αν τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις, όπως έλεγε ο Ουμπέρτο Εκο, ξέρω όμως ότι ο Αύγουστος είναι απτόητος.

Κι ο φετινός, από μακριά, έμοιαζε σαν όλους τους προηγούμενους – αγγουροντοματοσαλάτες σε πρώτο πλάνο, σε δεύτερο ακρογιαλιές, δειλινά και υπεράνω όλων ένας υποβόσκων ελιτισμός διότι ο δικός μου Αύγουστος είναι καλύτερος από τον δικό σου. Από κοντά όμως, αλλιώτικος. Ασπρουλιάρης, αμήχανος, επικίνδυνος, να παίζει κρυφτούλι με έναν αρχέγονο φόβο του ανθρώπου. Τον λοιμό.Μπήκε με την αναστροφή μιας εξαιρετικής πορείας ως προς την αντιμετώπιση της πανδημίας, κορυφώθηκε με τριψήφια νούμερα κρουσμάτων και εκπνέει με καινούργια lockdown. Θα μπορούσαν να ήταν καλύτερα τα πράγματα αν η κυβέρνηση αποφάσιζε έτσι, γιουβέτσι, κοτέτσι, αν ο τάδε υπουργός έκανε το δείνα, αν ο άλλος το άλλο. Κουραφέξαλα από επαΐοντες του κάρου που ηδονίζονται ανάγοντας σε βεβαιότητα το what if. Θέμα ατομικής ευθύνης ήταν και η ατομική ευθύνη πάει καλιά της τούτον τον μήνα. Οπως το έλεγε ο Νίκος Παπάζογλου στον δικό του «Αύγουστο»: «Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό».

Προσωπικά, μία εικόνα θα μου μείνει από αυτόν τον Αύγουστο. Εκείνος ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας που στρώνει κάθε απόγευμα τα τραπέζια του, φοράει τη μάσκα του και περιμένει στην είσοδο, πλάι στον έναν υπάλληλο που έχει κρατήσει, εκείνον τον έναν πελάτη που, τελικά, δεν έρχεται. Α ρε Αύγουστε (όπως το έχει γράψει ο Ντίνος Χριστιανόπουλος) «…σου ζήτησα να με επισκευάσεις, κι εσύ με ξεχαρβάλωσες».