Επιστροφή στο «Matrix»

Ποιος, αλήθεια, θυμάται ότι πριν από πολλά χρόνια – πάνω από 20 για την ακρίβεια – ο Κιάνου Ριβς ήταν το αστέρι των «κιτρινοφυλλάδων» που προσπαθούσαν να πείσουν τον κόσμο ότι ο πρωταγωνιστής του «Speed» είχε παντρευτεί (!) τον ομοφυλόφιλο, δισεκατομμυριούχο παραγωγό Ντέιβιντ Γκέφεν; Κανείς! Μα φυσικά. Ο Ριβς, σοφά, δεν προχώρησε σε μηνύσεις, αγνόησε κάθε δημοσίευμα. Εξάλλου, την άνοιξη του 1999, ο ίδιος ηθοποιός στόλιζε τα εξώφυλλα πολλών αμερικανικών εντύπων έχοντας κάνει την πιο εύστοχη επιλογή της καριέρας του. Ο 35χρονος (τότε) ηθοποιός έπαιξε στο «Matrix», τη μυστηριώδη ταινία επιστημονικής φαντασίας (και όχι μόνο) των αδελφών Λάρι και Αντι Γουατσόφσκι, την οποία λίγοι μπορεί να κατάλαβαν, όλοι όμως είδαν. Ο Τόμας Αντερσον, ο ήρωάς του στην ταινία αλλά και στις δύο που ακολούθησαν («Matrix Reloaded», «Matrix Revolutions»), βοήθησε τρομερά την καριέρα του Ριβς και εκείνος του χρόνου επανέρχεται σε αυτόν, με μια τέταρτη ταινία που εντάσσεται στην ίδια σειρά. H ταινία γυρίζεται αυτή την εποχή στο Βερολίνο σε σκηνοθεσία Λάνα Γουατσόφσκι (δηλαδή του Λάρι Γουατσόφσκι που όπως και ο αδελφός του άλλαξε φύλο).

Οταν το πρώτο «Matrix» ήταν έτοιμο να βγει στις αίθουσες πριν από μια 20ετία, είχα την ευκαιρία χάρη στη Village Films να συναντήσω τους συντελεστές της ταινίας στο Παρίσι και ο Κιάνου Ριβς βρισκόταν ανάμεσά τους. Ανατρέχω στο σχετικό αρχείο μου και διαβάζω ότι συνάντησα έναν «κουρασμένο» άνθρωπο, χωρίς «καμία προσπάθειά του να το κρύψει». Τα γυρίσματα του «Matrix» ήταν η πιο εξουθενωτική εμπειρία της ζωής του, και εδώ που τα λέμε βλέποντας την ταινία αμέσως το καταλαβαίνεις. «Εκπαιδευθήκαμε εξουθενωτικά για τέσσερις μήνες, εγώ, ο Λάρι Φίσμπερν, η Κάρι Αν Μος και ο Χιούγκο Γουίβινγκ» θα μου πει μπαίνοντας κατευθείαν στο θέμα. «Πρότυπά μας ήταν τα storyboards των αδελφών Λάρι και Αντι Γουατσόφσκι και εκπαιδευτής μας ο επαγγελματίας καθηγητής πολεμικών τεχνών Γουέν Γουό Πινγκ, που μαζί με το επιτελείο του είχαν λάβει εντολή να μας… εξοντώσουν!» «Μάθαμε κουνγκ φου, τζούντο, καράτε και άλλες πολεμικές τέχνες. Χτυπήσαμε, κουραστήκαμε, αλλά νομίζω άξιζε τον κόπο. Μάθαμε πώς να συμπεριφερόμαστε για τις απαιτήσεις της συγκεκριμένης ταινίας. Νομίζω πως είμαστε οι πρώτοι δυτικοί ηθοποιοί που αφιερώθηκαν τόσο πολύ στις πολεμικές τέχνες της Ανατολής για τις ανάγκες μιας ταινίας. Και όλα αυτά οφείλονται στους δαιμόνιους αδελφούς Γουατσόφσκι».

Πολλοί αναρωτιούνται ακόμη για την καταγωγή του. Είναι λίγο μπερδεμένη υπόθεση και ο Ριβς δεν έκρυψε την αμηχανία του στη σχετική ερώτηση. Ο πατέρας του ήταν κατά το ήμισυ Κινέζος και κατά το υπόλοιπο Χαβανέζος, η μητέρα του Αγγλίδα. Ο Κιάνου γεννήθηκε στη Βηρυτό του Λιβάνου στις 9 Φεβρουαρίου του 1964 για να μεγαλώσει στο Τορόντο του Καναδά, μαζί με τον πατριό μου που είναι Καναδός! (μέχρι τα 2 του χρόνια είχε κάνει τον γύρο του κόσμου). Το όνομά του σημαίνει στα χαβανέζικα «ψυχρό αεράκι πάνω από τα βουνά» και το πήρε από κάποιον θείο του. Ο Ριβς προχωρεί περισσότερο, ομολογώντας ότι ήταν κακός μαθητής, που εκδιώχθηκε από τέσσερα γυμνάσια πριν τελικά παρατήσει το σχολείο.

Η επιθυμία του Κιάνου Ριβς να γίνει ηθοποιός εκδηλώθηκε για πρώτη φορά στα δεκαοκτώ του. Είχε ήδη δουλέψει σε πιτσαρίες και ως παίκτης του χόκεϊ (στο σχολείο ήταν τόσο καλός τερματοφύλακας του αθλήματος που είχε κερδίσει το παρατσούκλι «ο τοίχος», ενώ μία από τις πρώτες του ταινίες, το «Youngblood» (1986), σχετίζεται αποκλειστικά με αυτό το σπορ). Πάντα στο Τορόντο, βρήκε αρχικά δουλειά σε θέατρα δήμων, μικρούς τηλεοπτικούς σταθμούς και διαφημίσεις (εμφανίζεται σε μια παλιά διαφήμιση της Coca Cola), παίρνοντας ταυτόχρονα μαθήματα υποκριτικής. Δεκαεννιά χρόνων, καβάλησε το Βόλβο του και πήγε στο Λος Αντζελες, όπου από τότε μένει.

Ο ηθοποιός που έγινε διάσημος με την κουτή κωμωδία «Μπιλ και Τεντ: Τα κακά παιδιά πάνε παντού», (1989), κάτι σαν τον Μπίβις και Μπάτχεντ του MTV αλλά με ανθρώπους, η οποία μάλιστα έχει και αυτή συνέχεια εφέτος, μας έδωσε στη συνέχεια ένα διαφορετικό κομμάτι του εαυτού του, παίζοντας σε «μικρές» αλλά έξυπνες ταινίες όπως το «Και ο διάβολος έπλασε τη θεία Τζούλια» (1990) ή σε κινηματογραφικά «ποιήματα», όπως «Το δικό μου Αϊντάχο» (1991).

Σε παλαιότερη συνέντευξή του όταν ρωτήθηκε αν είναι ο διάδοχος του Αρνολντ Σβαρτζενέγκερ (εύλογη ερώτηση μετά τον σωτήρα του κόσμου που υποδύθηκε στο «Speed»), ο Κ. Ριβς απάντησε ότι δεν έχει καμία απολύτως επιθυμία για κάτι τέτοιο και ότι οι στόχοι του βρίσκονται αλλού. «Το “Speed” ήταν για μένα μια δοκιμασία. Ηθελα πραγματικά να παίξω σε ένα είδος σινεμά (τα action movies) που δεν ήξερα. Το ευχαριστήθηκα, αλλά οι φιλοδοξίες μου έχουν σχέση με την ποικιλία». Και πράγματι, η απόφασή του να μην παίξει στη «συνέχεια» του «Speed», το «Speed 2», υπήρξε μία από τις σοφότερες της καριέρας του.

Παλαιότερα, όταν δεν έπαιζε στον κινηματογράφο ή το θέατρο, εμφανιζόταν σε έναν άλλο αγαπημένο ρόλο του, εκείνον του μπασίστα του πολυαγαπημένου συγκροτήματός του, Dogstar. Ηθελε να παίξει «Αμλετ» στο θέατρο και το έκανε. Αναζητούσε σενάρια που θα τον βοηθούσαν να καλλιεργήσει την υποκριτική του τέχνη και, σύμφωνα με τον ίδιο, τα έβρισκε. Ενα από αυτά ήταν του «Δικηγόρου του διαβόλου», δίπλα στον «μεγάλο δάσκαλό μου», όπως έχει αποκαλέσει τον Αλ Πατσίνο. «Λίγο να καθήσεις κοντά σε αυτόν τον άνθρωπο και δέχεσαι τόσο πολλά. Εκείνος με έπεισε να μη στρέψω ποτέ την πλάτη μου στο θέατρο. Και είχε τόσο δίκιο…».