{T16}Η Παρί {LF}στον δρόμο των αληθινά μεγάλων{T16}

Ηταν λίγο-πολύ αναμενόμενο από τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε η βραδιά απέναντι στην Αταλάντα. Από τη στιγμή που η Παρί Σεν Ζερμέν κατάφερε να σταθεί όρθια και να βρεθεί από την κόλαση του αποκλεισμού στον παράδεισο των ημιτελικών, η Λειψία δεν θα αποτελούσε εμπόδιο για την πρόκριση στον τελικό. Η ψυχολογία είναι μεγάλο πράγμα στο ποδόσφαιρο και όταν αυτή συνοδεύεται από περίσσευμα ποιότητας, τότε μια ομάδα προοδεύει, εξελίσσεται, πετυχαίνει.

Η Παρί πήρε ώθηση από το πώς συνέβη η επιτυχία κόντρα στην Αταλάντα. Ενιωσε ανίκητη. Ατρωτη. Κυριαρχική. Ο Τούχελ είχε την τύχη να βάλει από την αρχή τον τιμωρημένο στο προηγούμενο ματς Ντι Μαρία, που του έκανε τη διαφορά, και τον Εμπαπέ, που ξεπέρασε τον τραυματισμό. Ολα τα υπόλοιπα ήταν απλή υπόθεση.

Οι Παριζιάνοι βλέπουν μετά από χρόνια την επένδυσή τους να πιάνει τόπο. Ανεξαρτήτως από το αν θα πάρουν το τρόπαιο ή όχι, μπορούν πλέον να αισθάνονται αληθινά μεγάλοι. Να μην τους βαραίνει ο ρόλος του φαβορί, αλλά να τον μετατρέπουν σε πλεονέκτημα. Οπως κάνουν οι μεγάλες ομάδες. Η Ρεάλ έφτασε σε κατακτήσεις τροπαίων πολλές φορές χωρίς να έχει το καλύτερο υλικό ή την καλύτερη ομάδα. Απλά και μόνο επειδή έπαιζε με την ψυχολογία του καλύτερου όλων. Του κυρίαρχου. Του φαβορί που καλείται να διαχειριστεί το βάρος της φανέλας, των πολλών χρημάτων, του «πρέπει».

Αυτό το «πρέπει» ήταν που σταματούσε την Παρί όλα τα προηγούμενα χρόνια. Το ίδιο με αυτό που σταματάει και τη Σίτι τα τελευταία χρόνια. Ή τον Πεπ Γκουαρντιόλα στη μετα-Μπαρτσελόνα (και μετα-Μέσι) εποχή. Αν στο Παρίσι επενδύσουν στη φετινή χρονιά, ακόμα και αν δεν τα καταφέρουν το βράδυ της Κυριακής, είναι μαθηματικά βέβαιο πως σύντομα θα στεφθούν πρωταθλητές Ευρώπης. Και θα ξεκινούν κάθε χρόνο από την pole position όσο εξακολουθούν να έχουν στο ρόστερ τους ορισμένα από τα μεγαλύτερα αστέρια του κόσμου.