Στοιχήματα και επιδιώξεις στη διεθνή σκακιέρα

Η επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης, από την πρώτη στιγμή που έγινε αντιληπτή η τουρκική διάθεση στην Ανατολική Μεσόγειο, ήταν να εξαντλήσει όλα τα όπλα που της προσφέρει η διπλωματική οδός. Και αυτό έκανε: η κινητοποίηση, τόσο από πλευράς του Μεγάρου Μαξίμου όσο και σε επίπεδο υπουργού Εξωτερικών, ήταν άμεση και είχε στόχο την ενεργοποίηση των συμμάχων της Ελλάδας. Τα κύρια μέτωπα ήταν τρία: Ευρώπη, ΗΠΑ και Μέση Ανατολή. Οι πολιτικές και οικονομικές αλλαγές των τελευταίων ετών έφεραν αλλαγές στις διμερείς σχέσεις με την Τουρκία, ακόμα και στον τρόπο παρέμβασης.

Κάποτε το πρώτο τηλέφωνο εν μέσω ελληνοτουρκικής έντασης θα γινόταν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Σήμερα τον πρώτο λόγο έχει η Ευρώπη, που όμως μέχρι τώρα δεν έχει δείξει ένα ενιαίο μέτωπο. Με μια κίνηση που δεν θεωρούνταν πάντα δεδομένη, η Ελλάδα αναζήτησε συμμάχους και στη Μέση Ανατολή, ενώ το Μαξίμου σε αυτή τη φάση τουλάχιστον δεν φαίνεται να επενδύει σε μια εμπλοκή της Μόσχας. Το Ισραήλ ήταν η πρώτη χώρα που κινητοποιήθηκε, ενώ η Αίγυπτος άναψε το φιτίλι: ήταν η συμφωνία για μερική οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Ελλάδα που χρησιμοποιήθηκε από την Αγκυρα ως αφορμή για τη δεύτερη έξοδο του «Ορούτς Ρέις» μέσα σε μερικές εβδομάδες. Ο ξένος παράγοντας είναι ανέκαθεν καθοριστικός για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις – και θα συνεχίσει να είναι και μετά το ορόσημο της 23ης Αυγούστου, όταν λήξει η παράνομη τουρκική NAVTEX και οι δύο πλευρές αρχίσουν να εξερευνούν και πάλι τις δυνατότητες διαλόγου.