Διαθέσεις

Οι συριζαϊκές αντιπολιτευτικές διαθέσεις είχαν φανεί από το βράδυ της Δευτέρας. Από το τιτίβισμα του αριστερού τομεάρχη Εξωτερικών που διακήρυττε πως «δεν υπερασπίζεσαι τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας κάνοντας “θόρυβο”» και θύμιζε τον Οκτώβριο του 2018. Το επόμενο κιόλας πρωί τα γραφόμενά του είχαν ανακηρυχθεί σε κομματική γραμμή, με τον συριζαίο πορτ παρόλ να φωνάζει για «παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων». Και τον αρχηγό το μεσημέρι να επιβεβαιώνει πανηγυρικά μέσω ποστ ότι η Κουμουνδούρου περνάει φάση τουρκοφαγίας, αφού αντιπολιτεύεται με ύφος ανάλογο του μακεδονομαχικού για το οποίο κατηγορούσε τη ΝΔ στις Πρέσπες. Για να το πούμε με λιγότερα λόγια: Ο ΣΥΡΙΖΑ κριτικάρει τους κυβερνητικούς χειρισμούς επικαλούμενος το επιχείρημα της καταπάτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, αποσιωπώντας ωστόσο τι πραγματικά – με βάση το διεθνές δίκαιο – σημαίνουν οι όροι «κυριαρχικά δικαιώματα», «υφαλοκρηπίδα» ή «ΑΟΖ». Στην περιοχή που βρίσκεται το «Ορούτς Ρέις» οι γνώστες των νομικών λένε και ξαναλένε ότι δεν υπάρχει νόμιμα, κατά τις επιταγές της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, οριοθετημένη υφαλοκρηπίδα. Υπάρχει εικαζόμενη υφαλοκρηπίδα.

Δίλημμα
Ακόμη κι αν υπήρχε βέβαια, η Ελλάδα εκεί – συμπληρώνουν – δεν ασκεί κυριαρχία. Ασκεί ορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα εκμετάλλευσης πόρων. Λεπτομέρεια που τεχνηέντως αποσιωπά ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζοντας την ΑΟΖ σαν μέρος της ελληνικής επικράτειας. Η – το λιγότερο – πονηρή αυτή αντιπολιτευτική τακτική δεν έχει περάσει απαρατήρητη από το στενό πρωθυπουργικό επιτελείο. Λογικό. Προκαλεί ένα μεγάλο δίλημμα: Απαντάς επί της ουσίας, κάνοντας κάτι σαν σεμινάριο διεθνούς δικαίου; Ή δεν μπαίνεις σε μια τέτοια αντιπαράθεση επειδή τα ελληνοτουρκικά πάντα ξυπνάνε πάθη μεγαλύτερα από εκείνα που οι πολιτικοί μπορούν να διαχειριστούν; Απ’ ό,τι φαίνεται, η κυβέρνηση έχει προς το παρόν επιλέξει να αποφύγει μια κόντρα που θα αναδείκνυε τη μικροπολιτική προσέγγιση του αντιπάλου της στα εθνικά. Ο πυρήνας του διλήμματος πάντως είναι παλιός. Στην οικονομική κρίση οι πολιτικοί της ευρωπαϊκής πλευράς αναρωτιόντουσαν διαρκώς κατά πόσο πρέπει να αναλύουν τη μακροοικονομία, ενώ οι ψηφοφόροι ενδιαφέρονταν μόνο για τη μικροοικονομία της τσέπης τους. Σύμφωνοι. Αν όμως έμαθε κάτι η χώρα από τη μνημονιακή της εμπειρία, αυτό είναι να ακούει αλήθειες που δεν ακούγονται ευχάριστα.