Playmobil, βιντεοκασέτες και βιβλία

Από πολύ μικρός είχα μια ιδιαίτερη αγάπη για τα αντικείμενα, πάσης φύσης, παιχνίδια, διακοσμητικά, έπιπλα, βιβλία, ρούχα, συλλεκτικά και πολλά πολλά άλλα. Δεν θα με ονόμαζα material boy αλλά μάλλον δεν απείχα και πολύ από αυτό. Θυμάμαι από νεαρή ηλικία να παρατηρώ με μανία τα σπίτια των άλλων, σπίτια φίλων, συγγενών, δασκάλων. Προέκυπτε μια αυτόματη σύγκριση με το σπίτι της οικογένειάς μου. Και μιλώντας για «σπίτι» δεν ήταν μόνο τα αντικείμενα που με ενδιέφεραν αλλά πώς λειτουργούσαν μέσα σε αυτά οι ένοικοί τους. Ηταν λες και έμπαινα σε ένα σκηνικό, σε μία πλοκή, όπως το αντιλαμβάνομαι πλήρως τώρα.

Στο δικό μας σπίτι, ένα ευάερο – σχεδόν ανεμοδαρμένο – ρετιρέ στο Θησείο κατοικούσαμε εμείς, μια εξαμελής οικογένεια: οι γονείς μου, οι τρεις μεγαλύτερες αδερφές μου κι εγώ. Η μητέρα μου είχε ομολογουμένως αρκετά εκλεπτυσμένο γούστο το οποίο μετέφερε και σε εμάς με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Το σαλόνι αλλά και όλο το σπίτι ήταν κάτι ανάμεσα σε μπαρόκ και νεοκλασικό με πολυέλαιο, παχιά χαλιά, πίνακες και γενικά ύφος «καθωσπρέπει». Ολα αυτά βέβαια τα ζούσαμε στις γιορτές και σε έκτακτες επισκέψεις, διαφορετικά τόσο το σαλόνι όσο και η κρεβατοκάμαρα των γονέων ήταν απαγορευμένες ζώνες, «δεν μπαίνεις, δεν αγγίζεις». Ετσι λοιπόν, αυτό το τρομακτικό σαλόνι ήταν για μένα μεγάλη πρόσκληση και ένας κρυφός κόσμος όπου τρύπωνα και παρατηρούσα τα αντικείμενα εντός και εκτός βιτρινών, γυαλιστερά, μιας κάποιας αξίας, φερμένα εντός και εκτός Ελλάδος.

Το πρώτο μου φετίχ. Μαζί με τα «εκτός Ελλάδος» ήρθε και το πρώτο τεμάχιο το οποίο μπορώ να ανακαλέσω ως το πρώτο μου φετίχ: Μια χειμωνιάτικη ρόμπα με τον Μίκι, τον Ντόναλτ και όλη την παρέα, που ζέσταινε τέλεια το τότε κορμάκι μου των πέντε ετών. Εγώ μεγάλωνα αλλά η ρόμπα με τον Μίκι όχι. Πεισματικά σφήνωνα το σώμα μου στα μανίκια και έδενα τη ζώνη που σιγά-σιγά δεν περίσσευε. Ωσπου μια μέρα η ρόμπα εξαφανίστηκε. Δεν θυμάμαι να σκοτίστηκα και πολύ. Είχα ήδη μία νέα ατραξιόν στη ζωή μου: Τα playmobil, και συγκεκριμένα μια γυναικεία φιγούρα η οποία, εντελώς αναπάντεχα και για καλή μου τύχη, είχε ξανθά μαλλιά. Ναι! Αυτό το ξανθό καρέ σαν κράνος δεν το είχε κανείς άλλος, ήταν σίγουρο.

Στο σχολείο όταν μεταξύ συμμαθητών ανταλλάσσαμε διάφορα, όπως αυτοκινητάκια, αυτοκόλλητα ή και playmobil, κανείς μα κανείς δεν είχε το playmobil κορίτσι με τα ξανθά μαλλιά. Και δεν την αντάλλαξα ποτέ, παρά τις δελεαστικότατες προτάσεις που είχα για άλλα παιχνίδια. Ακόμα και σήμερα όταν βλέπω παιδικές διαφημίσεις θυμάμαι το ξανθό πλαστικό καρέ που βρίσκεται ακόμα στο υπόγειο των γονιών μου μέσα σε κούτες με άλλους πληθυσμούς του είδους του.

Ηταν λίγο πριν από το τέλος του δημοτικού όταν ένα νέο φετίχ μπήκε στην προεφηβική ζωή μου: Η βιντεοκασέτα και συνεπακόλουθα το video club. Είναι νωπή στη μνήμη μου η στιγμή όπου κοπανιέμαι στα μάρμαρα του πατρικού μου γιατί εμείς είχαμε ακόμα ασπρόμαυρη τηλεόραση και ούτε καν video, ενώ όλα τα άλλα παιδιά στο σχολείο είχαν, και ιδίως ο συμμαθητής που έμενε στο από κάτω διαμέρισμα. Αλλά το χειρότερο όλων ήταν ότι όλοι αυτοί είχαν κάρτα μέλους στο video club! Αφού κοπανήθηκα, δεν θυμάμαι για πόσο, ξαφνικά ένα μεσημέρι μετά το σχολείο στη θέση της παλιάς τηλεόρασης βρήκα να δεσπόζει μια, τότε γιγαντιαία, TV Telefunken και ένα JVC video player, με τα τηλεκοντρόλ τους! Ευτυχώς ήμουν σχετικά καλός με τα μαθήματα, οπότε είχα και πρόσβαση στο video club όπου νοίκιαζα και έβλεπα τα πάντα, ταινίες κάθε είδους, ντοκιμαντέρ, σειρές και όποτε ήταν εφικτό ξεφύλλιζα το τμήμα με τις τσόντες (ή αισθησιακές ταινίες) και έμενα με τα μάτια γουρλωμένα.

Και λέω «ξεφύλλιζα» γιατί η ιδιοκτήτρια του video club είχε τις συγκεκριμένες ταινίες σε μεγάλα πλαστικά ντοσιέ και όχι στα ράφια. Αυτό που θα ξεχώριζα από εκείνη την εποχή που σίγουρα επηρέασε τη μετέπειτα επαγγελματική μου ζωή ήταν οι τίτλοι που διάβαζα στις προσόψεις των κασετών. Τίτλοι, ο ένας δίπλα στον άλλον, ενίοτε αστείοι και πομπώδεις αλλά κάποιες φορές τόσο εμπνευσμένοι που χαρακτήρισαν γενιές ολόκληρες! Η μανία της βιντεοκασέτας με ακολούθησε και στα πρώτα φοιτητικά μου χρόνια στο Λονδίνο όπου αγόραζα σπάνιες και θεότρελες ταινίες τις οποίες έχω ακόμα στο ράφι αλλά πλέον απομαγνητισμένες.

Παράδεισος. Το Λονδίνο αποδείχτηκε ο παράδεισος των φετίχ μου και κυρίως εκείνα τα μικρά παλιατζίδικα στο ανατολικό μέρος της πόλης όπου περιείχαν τα πάντα, από βιβλία και πίνακες μέχρι πιάνα και προτομές. Εκεί και σε αντίστοιχα μαγαζιά απέκτησα κάποια από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία και πίνακες τα οποία είναι ίσως και τα μόνα αντικείμενα που δεν μπορώ να αποχωριστώ έως και σήμερα.

Σε ένα βιβλίο για τον Φελίνι διάβασα ότι ο ίδιος ο Φελίνι είχε επιλέξει να μην κρατάει τίποτα, κανένα αντικείμενο, ούτε καν τις σημειώσεις του. Αρχικά σοκαρίστηκα αλλά μεγαλώνοντας άρχισα να αντιλαμβάνομαι πόσο δίκιο έχει ο μεγάλος δάσκαλος. Σε καμία περίπτωση δεν έχω ασπαστεί πλήρως τα λεγόμενά του αλλά ο σπόρος έχει μπει. Και τώρα, όπως κάθομαι στην πολυθρόνα μου, και έχω απέναντί μου καδραρισμένο ένα όμορφο μαντήλι από την απαγορευμένη συρταριέρα της κρεβατοκάμαρας των γονιών μου, κρατάω στα χέρια μου το τελευταίο μου φετίχ, ένα μυθιστόρημα που θα το κάνω παράσταση.

Ο Εμμάνουελ Μανιός είναι σκηνοθέτης

Εχει διασκευάσει και θα σκηνοθετήσει για το Θέατρο ΠΚ το έργο «Τα ρούχα», της Ευσταθίας Ματζαρίδου, από τις 28 Νοεμβρίου.

Στα μέσα Αυγούστου, η Δήμητρα Παπαδήμα και ο Παύλος Κουρτίδης μπαίνουν στο θέατρο ΠΚ για τις πρόβες της παράστασης «Τα ρούχα», σε σκηνοθεσία Εμμάνουελ Μανιού.