Ο ιός της συνωμοσιολογίας

Υπήρχε μια ρομαντική εποχή που είχαμε βολευτεί στην ψευδαίσθηση μας ότι ο ανορθολογισμός είναι κάτι το περιθωριακό, προσποιούμενοι ότι δεν ακούμε τα αντισημιτικά παραληρήματα για τους «κρυφοεβραίους», τα τραγούδια των Παπαροκάδων για τα τσιπάκια που θα ξεριζώσουν τα «μεγάλα ιδανικά» μας, τα ιατρικά παραμάγαζα με τις ομοιοπαθητικές και τα μαντζούνια.

Υπήρχε όμως πάντα στις ζωές μας η συνωμοσιολογία. Κάνει πάρτι εδώ και χρόνια, σαν παράσιτο που μασουλάει βουλιμικά τις ανασφάλειες των ανθρώπων, γελώντας σαρδόνια κάθε φορά που αρνούμαστε να το πάρουμε στα σοβαρά. Οι θεωρίες της φύτρωσαν ύπουλα και μεθοδικά τις ρίζες τους στην κοινωνία πάνω σε κάθε ταπεινό ένστικτο, τον φόβο για τον ξένο, τη θρησκευτική πίστη, την αγωνία για την υγεία μας, την οποία μας λένε ότι απειλούν οι πολυεθνικές που μας ταΐζουν «μεταλλαγμένα» τρόφιμα κι «επικίνδυνα» φάρμακα. Κάθε φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι με το πόσο τρωτό είναι το σώμα μας, εμφανίζονται αυτοί οι από μηχανής θεοί, σαν τον αυλητή στον μύθο των Γκριμ, που με τον ήχο της φλογέρας του μάγεψε τα παιδιά από το Χάμελιν για να τα σώσει από την πανώλη.

Ο κορωνοϊός είναι απλώς το προσάναμμα για να φουντώσει η φωτιά και να μας κάνουν παρανάλωμα.

Ο ιός, αυτός ο αόρατος εχθρός που μας ήρθε ξαφνικά, από μια χώρα μακρινή, για την οποία η αλήθεια μπλέκεται με τη μυθολογία. Ο ιός για τον οποίο οι οδηγίες υπαγορεύονται από παγκόσμιους οργανισμούς, που παρουσιάζονται, χρόνια τώρα, στο κοινό των συνωμοσιολόγων από πολιτικούς, δημοσιογράφους και τηλευαγελιστές σαν απρόσωπα συμβούλια κυριαρχίας και επιβολής μιας βίαιης ομοιομορφίας στους λαούς, βγαλμένα από ταινία φαντασίας.

Μπροστά στη δυστοπία αυτή, γκουρού κι ιεραπόστολοι, παπάδες και καθηγητές, πολιτικοί και σελέμπριτις, καριερίστες πωλητές όλοι τους, ξεδίπλωσαν όλη την πραμάτεια τους στα πόδια αυτών των ανθρώπων που αποζητούν απαντήσεις όχι για να γίνουν σοφότεροι, αλλά γιατί θέλουν να νιώσουν ότι έχουν τον έλεγχο των ζωών τους.

Κοινωνίες γεμάτες από δύστυχες Μπλανς Ντιμπουά, θηλυκές κι αρσενικές, που εχθρεύονται τον ρεαλισμό και όλες τις απογοητευτικές περιπλοκότητές του. Θέλουν μαγεία. Πιστεύουν σε αποκαλυπτικούς μύθους για σχέδια ελέγχου του νου και αρνούνται την επιστήμη, ειδικά την ιατρική, γιατί δεν προσφέρει ευκολίες. Ζουν ανάμεσά μας. Ανήκουν σε όλες τις κοινωνικές και μορφωτικές τάξεις, οι πιο κατασταλαγμένοι μάς θεωρούν «πρόβατα», ενώ άλλοι είναι καθηλωμένοι σε ένα μόνιμο στάδιο διαρκούς αναζήτησης του εναλλακτικού.

Θα ήταν λυπηρό αν δεν ήταν επικίνδυνο. Αν δεν είχαμε πανδημία, αν δεν είχαμε φτάσει να μετράμε τους νέους διχασμούς ανάμεσα σε όσους φοράνε ή δεν φοράνε μάσκα, σε όσους θα κάνουν ή δεν θα κάνουν το εμβόλιο, σε όσους πιστεύουν ότι τα στοιβαγμένα φέρετρα στην Ευρώπη ήταν ένα καλοστημένο ψέμα, αν δεν συγκρουόταν η δημόσια υγεία με το μίσος τους για την υπόλοιπη κοινωνία, αν δεν εμφανίζονταν έτοιμοι να ρισκάρουν να θυσιάσουν ζωές στον ιό, λες κι είμαστε όλοι ένα πείραμα στα χέρια τους για να αποδείξουν την αλήθεια που ευαγγελίζονται. Πόσο ειρωνικό όμως ε; Αυτοί που υποπτεύονται μονίμως ότι δήθεν μας επιβουλεύονται, να είναι αυτοί που με την άρνησή τους να βάλουν μια μάσκα, να προσέξουν λιγάκι, παίζουν καθημερινά ρουλέτα πάνω στις ζωές των άλλων.