Ξεκίνησε για ποδοσφαιρική χορηγία {LF}και έφυγε με συνέντευξη του Τίτο

Σε αναζήτηση μιας ποδοσφαιρικής χορηγίας βρέθηκε στη Γιουγκοσλαβία το 1952 ο Χάρης Λυμπερόπουλος απεσταλμένος της εφημερίδας «Αθηναϊκή». Οταν διαπίστωσε ότι η πρόοδος των συζητήσεων δεν ήταν η αναμενόμενη για να μη γυρίσει με άδεια χέρια τόλμησε να ζητήσει από τον αρχηγό των μυστικών υπηρεσιών – οι οποίοι είχαν γίνει σκιά του όσο διέμενε στο Βελιγράδι – συνέντευξη από τον στρατάρχη Τίτο. Οι τεταμένες διπλωματικές σχέσεις Γιουγκοσλαβίας – Ρωσίας της περιόδου εκείνης δεν άφηναν πολλές ελπίδες στον νεαρό τότε αθλητικογράφο, δεδομένου μάλιστα ότι ο Τίτο είχε αρνηθεί συνέντευξη και στον πρώην υφυπουργό Τύπου και Πληροφοριών της Ελλάδας – και δημοσιογράφο – Γιώργο Δρόσο. Οταν το αίτημα για τη γραπτή συνέντευξη εγκρίθηκε ο Χάρης Λυμπερόπουλος μη γνωρίζοντας εις βάθος την πολιτική επικαιρότητα ζήτησε βοήθεια από τους ανωτέρους του και ύστερα από σύσκεψη των πολιτικών συντακτών της εφημερίδας του τηλεγραφήθηκαν 15 ερωτήσεις. Ο Τίτο απάντησε μόνο στις τρεις και οι υπόλοιπες είχαν αντικατασταθεί. Εστω κι έτσι όμως τη χαρά της αποκλειστικότητας σκίασε η έλλειψη φωτογραφικού ντοκουμέντου. «Δεν μπορούμε να μιλάμε για δημοσιογραφική επιτυχία: χωρίς φωτογραφία δεν έχεις τίποτε…» του είπε ο αρχισυντάκτης του. Οταν οι γιουγκοσλαβικές Αρχές κατάλαβαν ότι η συνέντευξη, έστω και με τις προπαγανδιστικές αλλοιώσεις, θα δημοσιευόταν, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να βγει η φωτογραφία.

«Η λύση δόθηκε όταν μάθαμε πως ο ηγέτης της Γιουγκοσλαβίας επρόκειτο να μιλήσει στην ολομέλεια του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου. Μόλις ολοκλήρωσε την ομιλία του ο αρχηγός της μυστικής αστυνομίας με ενημέρωσε πως ήταν η κατάλληλη στιγμή να τον συναντήσω, στον διάδρομο του κοινοβουλίου. Ο φωτογράφος πήρε θέση απέναντί μας, γονατιστός, με τα χέρια του να τρέμουν, όπως θυμάμαι χαρακτηριστικά. Ο Τίτο με χαιρέτησε μιλώντας στα γερμανικά· δυστυχώς δεν μπόρεσα να καταλάβω τι μου είπε… Με τα ελάχιστα γερμανικά που γνώριζα, απάντησα απλώς “χίλια ευχαριστώ”. Ταυτόχρονα θέλησα να του κάνω κάποιο δώρο, αλλά το μόνο που βρήκα στην τσέπη μου ήταν ένα αναμνηστικό τσολιαδάκι της μιας δραχμής, που πουλούσαν στα τουριστικά περίπτερα. Μόλις το πήρε στα χέρια του, απόρησε· του εξήγησα πως πρόκειται για “άντρα της εθνικής φρουράς της Ελλάδος”, οπότε το δέχτηκε μ’ ευχαρίστηση». Η ιστορία δεν τελειώνει όμως εδώ. Πριν αναχωρήσει για την Αθήνα ο Χάρης Λυμπερόπουλος βρέθηκε σε ένα αυτοκίνητο με δύο άνδρες της μυστικής αστυνομίας να τον οδηγούν προς άγνωστη κατεύθυνση κι ενώ ο ίδιος υποψιαζόταν ότι θα τον εκτελούσαν. Τελικά όμως ο Τίτο θέλησε να ανταποδώσει το δώρο και του χάρισε ένα δικό του δαχτυλίδι με ρουμπίνι και χαραγμένη την ημερομηνία της συνάντησής τους. «Δεν μπορούσα ν’ αρθρώσω λέξη, δεν θυμόμουν ούτε το ευχαριστώ στα αγγλικά…».