Ο καλύτερος σύμμαχος του Λευτέρη Αυγενάκη

Παρά τη φημολογία των προηγούμενων ημερών ο υφυπουργός Αθλητισμού Λευτέρης Αυγενάκης παρέμεινε στη θέση του – οι πρόσφατες διορθωτικές αλλαγές δεν είχαν να κάνουν με το υφυπουργείο του. Για μένα δεν είναι έκπληξη, μολονότι και εντός της κυβέρνησης κατά καιρούς έχουν υπάρξει παράπονα για αποφάσεις του. Ακόμα και νομοσχέδιά του έχουν διορθώσει, λίγο πριν περάσουν από τη Βουλή, όμως αυτού του είδους οι διαφωνίες ή οι παρεμβάσεις δεν είναι λόγος αντικατάστασής του. Γιατί; Πρώτα από όλα γιατί όσοι φωνάζουν εναντίον του μοιάζουν να απαιτούν από την κυβέρνηση να τον αντικαταστήσει με έναν υπηρέτη των συμφερόντων τους. Κι αυτό είναι δύσκολο να γίνει. Οχι από τον σημερινό Πρωθυπουργό, αλλά από οποιονδήποτε.

Λόγος
Το είδος της κριτικής που δέχεται ο Αυγενάκης είναι ο βασικός λόγος της παράτασης της θητείας του. Σπανιότατα στον υφυπουργό ασκείται κριτική για τα πεπραγμένα του ή τις παραλείψεις του. Οποιος εξεγείρεται εναντίον του το κάνει γιατί δεν τον βλέπει πρόθυμο να κάνει αυτό που του ζητάει. Στον κακομαθημένο κόσμο των ελλήνων παραγόντων ισχύει το χριστιανικό απόφθεγμα «όποιος δεν είναι μαζί μου είναι εναντίον μου». Μόνο που σκοπός ενός πρωθυπουργού δεν πρέπει να είναι το πώς θα έχει στην κυβέρνηση έναν υφυπουργό που θα μετράει ποιους έχει εναντίον του – όσο δυνατοί κι αν είναι αυτοί. Ενας πρωθυπουργός χρειάζεται κάποιον που να παράγει έργο. Κι έργο δεν είναι το πώς θα κάνει τα χατίρια όσων έχουν μονίμως απαιτήσεις, πιστεύοντας πως κυβερνούν την Ελλάδα. Αλίμονο αν αυτή ήταν η προτεραιότητά του.

Μέτωπα
Ο Αυγενάκης δεν επεδίωξε να ανοίξει μέτωπα με ομάδες ή παράγοντες: το αν κάποιοι τα έχουν μαζί του γιατί «δεν τους ακούει», πρόβλημά τους. Μπορεί κάποιος να του κάνει κριτική για όσα δεν κάνει. Ή γιατί δεν είναι περισσότερο τολμηρός. Ή γιατί δεν έχει βρει τρόπους να μπλοκάρει τη γιγάντωση της διαφθοράς στον χώρο του αθλητισμού. Ή γιατί καθυστερεί τον νόμο για τις εκλογές των ομοσπονδιών ή γιατί δεν έψαξε περισσότερο την ύποπτη υπόθεση της ανάθεσης του VAR κ.τ.λ. Ούτε αλάνθαστος είναι ούτε καταπληκτικός. Αλλά οι υπουργοί και οι υφυπουργοί κρίνονται κυρίως για όσα κάνουν. Και λίγα από όσα έχει κάνει ο Αυγενάκης μπορεί να θεωρηθούν εκτός κυβερνητικής γραμμής. Ελάχιστα.

Δύο
Ο Πρωθυπουργός χρησιμοποιεί στον χώρο του αθλητισμού δύο πόλους. Ο ένας είναι το υφυπουργείο Αθλητισμού και ο άλλος το Μαξίμου. Εχω μεγάλες αντιρρήσεις για τη γενικότερη αντιμετώπιση των θεμάτων του αθλητισμού από την κυβέρνηση και πολλές φορές έχω γράψει πως η κυβέρνηση πληρώνει και την έλλειψη προεκλογικού προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας και την απουσία ξεκάθαρων στόχων: η κυβέρνηση κάνει περισσότερο διαχείριση – πράγμα πολλές φορές ενοχλητικό. Αλλά το σχήμα των δύο πόλων λειτουργεί – τουλάχιστον για τις ενδοκυβερνητικές ισορροπίες. Ο Αυγενάκης δεν είναι «τσάρος του ελληνικού αθλητισμού», όπως κάποιοι προγενέστεροι, γιατί υπάρχει πάντα το Μαξίμου που μπορεί να επέμβει – ως σχήμα δεν είναι κομψό, είναι όμως λειτουργικό. Ο έλεγχος του υφυπουργείου καμιά φορά τού δένει τα χέρια, πλην όμως στα αθλητικά μας είναι πάντα καλύτερο να μην αποφασίζει μόνο ένας. Κι αυτό ο Αυγενάκης το ξέρει, το αποδέχεται και συνεχίζει για αυτό τον λόγο να είναι υφυπουργός. Θα ήταν πολύ περισσότερο πιθανό να παραιτηθεί αυτός, παρά να τον αναδομήσει τη δεδομένη στιγμή ο Πρωθυπουργός. Αργότερα μπορεί. Σήμερα υπάρχει ακόμα δουλειά, που αυτός πρέπει να την κάνει.

Αντιπολίτευση
Ακούγεται παράδοξο αλλά ο Αυγενάκης είναι υποχρεωμένος να λειτουργεί με ένα είδος εσωτερικής κυβερνητικής αντιπολίτευσης – και πάλι καλά, λέω εγώ, γιατί κατά τα άλλα αντιπολίτευση στα θέματα του αθλητισμού δεν υπάρχει. Οι δύο τελευταίοι υφυπουργοί Αθλητισμού του ΣΥΡΙΖΑ, Σταύρος Κοντονής και Γιώργος Βασιλειάδης, δεν κατάφεραν να εκλεγούν αφού τα όσα έκαναν στο υφυπουργείο δεν πολυεκτιμήθηκαν. Ο κάποτε υπεύθυνος Αθλητισμού του ΣΥΡΙΖΑ και κάποτε ΓΓΑ Ιούλιος Συναδινός δεν θυμάμαι αν ήταν υποψήφιος! Ποιος να κάνει κριτική στην κυβέρνηση στη Βουλή; Ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας γνωρίζω πως δηλώνει σε φίλους και γνωστούς πως «στα αθλητικά γίνανε λάθος εκτιμήσεις», πως «μας παρέσυρε σε πολλά ο Καμμένος», πως «δημιουργήθηκαν τόσο πολλά ζητήματα που ήταν αδύνατο να τα διαχειρισθεί κανείς». Η δική μου εντύπωση είναι ότι αν αύριο ο Τσίπρας ξαναγινόταν μαγικά πρωθυπουργός, μπορεί να έκανε κι άλλο δημοψήφισμα, αλλά αποκλείεται να έβαζε τον Κοντονή π.χ. στο υφυπουργείο Αθλητισμού. Οπότε τι να υπερασπιστεί σήμερα;

Παράδειγμα
Θα φέρω ένα παράδειγμα: τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Κάποιος θα μπορούσε να κάνει ακόμα και κριτική στην κυβέρνηση για την αναβολή του, που μοιάζει με ματαίωση. Δεν είναι κυβερνητικό θέμα, αλλά μια κυβέρνηση έχει πάντα ευθύνη για τον διασυρμό των σπορ – η προστασία των σπορ είναι αρμοδιότητα όχι μόνο των ομοσπονδιών, αλλά και της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, του υφυπουργείου κ.τ.λ. Σε μια ευρωπαϊκή χώρα όταν το ποδόσφαιρο διασύρεται, οι κυβερνήσεις επεμβαίνουν. Αλλά πώς να μιλήσεις για διασυρμό του ποδοσφαίρου και να κάνεις κριτική στην κυβέρνηση για την ατολμία της, όταν επί των ημερών σου διοργανώθηκε στον Βόλο ο χειρότερος τελικός στην Ιστορία κι όταν όλα αυτά τα «μπουμπούκια» που σήμερα υπάρχουν στην ομοσπονδία άνθισαν χάρη σ’ εσένα; Είναι αντικειμενικά δύσκολο.

Στόχος
Μετά την παραμονή του στο υφυπουργείο ο Αυγενάκης θα συνεχίσει να είναι ο μεγάλος στόχος αυτών που δεν εξυπηρετεί. Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά: η παραμονή του, κόντρα σε προγνωστικά, ψιθύρους, εκτιμήσεις, δημοσιεύματα κ.τ.λ. κάνει φανερό στον καθένα ότι ο υφυπουργός ούτε αποφασίζει μόνος του, ούτε κάνει του κεφαλιού του, ούτε είναι ένα παλιόπαιδο «που στον ανασχηματισμό θα πάρει πόδι κ.τ.λ.». Ο,τι κάνει το κάνει εν γνώση του Πρωθυπουργού κι όποιος ποδοσφαιροπαράγοντας θέλει να βγάλει ανακοινώσεις και να κάνει επιθέσεις πρέπει να τις κάνει στον Κυριάκο Μητσοτάκη κι όχι στον εκλεκτό του. Κάθε άλλη συζήτηση είναι νομίζω πλέον κωμική.

Τεφτέρι
Να δούμε ποιος θα έχει το κουράγιο, την όρεξη και τη δύναμη την επόμενη φορά που θα προκύψει μια εξέλιξη που δεν τον ευχαριστεί να τα βάλει με τον Μητσοτάκη. Τον οποίο όλοι οι εχθροί του Αυγενάκη ισχυρίζονται πως τον στηρίζουν, τον παραδέχονται, τον αναγνωρίζουν κ.τ.λ. Οχι γιατί τους κάνει τα κέφια. Αλλά γιατί με τον δημοσκοπικό αέρα που έχει στα πανιά του, ακόμα και εν μέσω κρίσης, δεν τολμά να τον ενοχλήσει κανείς τους. Ετσι, είτε τους αρέσει είτε δεν τους αρέσει ο Λευτέρης, τους έχει γραμμένους στο παλιό του το τεφτέρι, που λέει και το σχετικό άσμα…