Τεράστιες απώλειες μετρά η Ομογένεια

Πώς είναι να πεθαίνεις σε προχωρημένη ηλικία, χιλιόμετρα μακριά από συγγενείς, σε ένα δωμάτιο μιας ξένης χώρας, μόνος, νιώθοντας το οξυγόνο να λιγοστεύει στους πνεύμονες; Το ερώτημα αυτό βασανίζει τις τελευταίες ημέρες τους ομογενείς της Αυστραλίας: Οι απώλειες απόδημων Ελλήνων από τη νόσο COVID-19 είναι τεράστιες. Από τους 232 νεκρούς που θρηνεί η χώρα, τουλάχιστον 28 είναι Ελληνες ενώ υπάρχουν βάσιμοι φόβοι ότι ο αριθμός τους θα αυξηθεί δραματικά. Εδώ και αρκετές ημέρες τη Μελβούρνη συγκλονίζει η υπόθεση ενός ομογενειακού οίκου ευγηρίας, είκοσι ένας τρόφιμοι του οποίου έχασαν τη ζωή τους και άλλοι 110 νοσηλεύονται προσβεβλημένοι από τον κορωνοϊό, όλοι τους Ελληνες, οι περισσότεροι εξ αυτών με άνοια. Σύμφωνα με αυστραλιανά μέσα μαζικής ενημέρωσης, περίπου 30 τρόφιμοι μεταφέρθηκαν για νοσηλεία σε κακή κατάσταση έχοντας μόλις 24 ή 48 ώρες ζωής, αφού είχαν, όπως φαίνεται, παραμεληθεί παρά τα προβλήματά τους.
Οπως προκύπτει από τον απολογισμό, 142 κρούσματα της λοίμωξης COVID-19 συνδέονται με το συγκεκριμένο γηροκομείο που εδρεύει στο Faukner ενώ άλλα 135 προέρχονται από οίκο ευγηρίας που ανήκει σε εταιρεία με βασικούς μετόχους ευκατάστατους έλληνες ομογενείς. Για το δεύτερο ίδρυμα, μόλις χθες είδαν τη δημοσιότητα καταγγελίες που έκαναν λόγο ακόμη και για… διοργάνωση πάρτι στους χώρους του γηροκομείου από το προσωπικό, εν αγνοία της διοίκησης, εν μέσω κορωνοϊού, με προσκεκλημένους συγγενείς και φίλους των εργαζομένων. Τα δύο γηροκομεία έχουν αναδειχθεί ως οι μεγαλύτερες εστίες διασποράς του ιού στη Πολιτεία της Βικτώριας, η οποία βρίσκεται τις τελευταίες ημέρες αντιμέτωπη με τρομερή έξαρση της πανδημίας, έχει κηρυχθεί από την Κυριακή σε «κατάσταση καταστροφής» με απαγόρευση νυχτερινής κυκλοφορίας ενώ στους κατοίκους της έχουν δοθεί οδηγίες για παραμονή κατ’ οίκον τις επόμενες τουλάχιστον έξι εβδομάδες.
Σημειώνεται ότι και οι 28 νεκροί ομογενείς προέρχονται από την Πολιτεία της Βικτώριας ενώ δεν υπάρχει σαφής εικόνα για απώλειες Ελλήνων σε άλλες περιοχές της χώρας.

ΤΡΑΓΙΚΑ ΛΑΘΗ. Μόνο το τελευταίο 24ωρο άλλοι τέσσερις συμπατριώτες μας στη Μελβούρνη υπέκυψαν στον ιό, και οι τέσσερις ηλικιωμένοι τρόφιμοι γηροκομείων. Ενας εξ αυτών ήταν ο Σπύρος Δημητρίου, ο γιος του οποίου, Γιάννης, δήλωσε στην εφημερίδα «The Age» πως «οι Αρχές πρέπει να μάθουν από τα λάθη τους. Αυτό που έγινε με τον πατέρα μου και τόσους άλλους ηλικιωμένους δεν πρέπει να ξανασυμβεί».
Η ιστορία άρχισε να εκτυλίσσεται πριν από λίγες εβδομάδες, όταν τα πρώτα κρούσματα κορωνοϊού έκαναν την εμφάνισή τους σε εργαζομένους και τροφίμους του γηροκομείου, το οποίο ανήκει στην Αρχιεπισκοπή.
Οι οικείοι των θυμάτων καταγγέλλουν πως σε μικρό χρονικό διάστημα ο αριθμός των κρουσμάτων άρχισε να αυξάνεται ραγδαία με αποτέλεσμα να δοθεί εντολή από τις Αρχές να τεθεί το σύνολο των εργαζομένων σε καραντίνα. Τη διαχείριση του ιδρύματος ανέλαβε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Σύμφωνα με τους συγγενείς, έκτοτε ακολούθησε «το απόλυτο χάος», καθώς οι εναπομείναντες ηλικιωμένοι έμειναν ουσιαστικά χωρίς φροντίδα, «πεινασμένοι», «βρώμικοι» και «αφυδατωμένοι». Ορισμένοι καταγγέλλουν, επίσης, ότι είχαν διαπιστώσει ανησυχητικές ενδείξεις της λοίμωξης στους γονείς τους ημέρες νωρίτερα, όμως σε οχλήσεις τους προς το προσωπικό λάμβαναν καθησυχαστικές απαντήσεις μέχρι που τελικά οι άνθρωποί τους απεβίωσαν αβοήθητοι.
Πλέον διενεργείται έρευνα ώστε να αποδοθούν ευθύνες για τον θάνατο τόσων ανθρώπων και να διαπιστωθεί αν το ίδρυμα λειτουργούσε με βάση τις νόμιμες προδιαγραφές.

ΣΤΗΡΙΓΜΑΤΑ. Σε κάθε περίπτωση η Ομογένεια θρηνεί ανθρώπους που υπήρξαν στηρίγματά της από τα πρώτα δύσκολα χρόνια της μετανάστευσης ενώ οι συγγενείς των θυμάτων ζητούν δικαίωση. Είναι ενδεικτικό το ξέσπασμα του Γιώργου Ατζαράκη, ο οποίος έχασε τη μητέρα του στο γηροκομείο: «Κατηγορώ την κυβέρνηση γιατί δεν έκανε τίποτα όλα αυτά  τα χρόνια που στα γηροκομεία εργάζονται άτομα που, ουσιαστικά, δεν είναι ειδικευμένα» είπε στην ομογενειακή εφημερίδα «Νέος Κόσμος» επιρρίπτοντας ταυτόχρονα ευθύνες για ολιγωρία στη διοίκηση του ιδρύματος. «Είναι ντροπή, τους ανθρώπους αυτούς που έκτισαν την Αυστραλία να τους αφήνουμε να πεθάνουν έτσι μόνοι τους, λερωμένοι, πεινασμένοι και αβοήθητοι»…