Καθόλου χρήσιμοι ηλίθιοι

Covidiot: Ατομο που συμπεριφέρεται σαν ανεύθυνος ηλίθιος στη διάρκεια της πανδημίας της Covid-19, αγνοώντας την κοινή λογική, τους καλούς τρόπους, την επιστήμη και τις επιστημονικές συμβουλές και οδηγώντας έτσι σε περαιτέρω διασπορά του ιού και τον μάταιο θάνατο χιλιάδων ανθρώπων.

Ενας από τους πολλούς ορισμούς που απαντά κανείς στο Urban Dictionary.

Μπροστά δεν ήμασταν, ήταν όμως ο απεσταλμένος της «El Pais» και δεν έχουμε κανέναν λόγο να μην τον πιστέψουμε: το βράδυ της περασμένης Παρασκευής, κάθε δημοτικός αστυνομικός που εμφανιζόταν στην παραλία της Βαρκελώνης γινόταν ένας Μωυσής που χωρίζει την Ερυθρά Θάλασσα. Με κάθε νέα δρασκελιά των guardias urbanos στην περιοχή, δεκάδες νέοι φορτωμένοι με μπίρες «άνοιγαν» από τη μία και από την άλλη πλευρά όπως τα αιγυπτιακά ύδατα μπροστά στον προφήτη. Μικρή σημασία έχει αν οι αρχές είχαν απαγορεύσει λίγες ημέρες νωρίτερα τα botellón, αυτή την όχι αποκλειστικά ισπανική συνήθεια που θέλει τους νέους να μαζεύονται σε ανοιχτούς δημόσιους χώρους για να πιουν και να κάνουν παρέα με τους φίλους τους. Στην αμμουδιά της Μπαρτσελονέτα, όπως ακριβώς στον βιβλικό θρύλο, δεν περνούσαν πέντε λεπτά από τη στιγμή που γύριζαν την πλάτη τους οι αστυνομικοί και η λαοθάλασσα έκλεινε ξανά με ορμή πίσω τους.

Τα επιχειρήματα όσων παραβίαζαν τον νόμο αυτό το πρώτο Σαββατοκύριακο της απαγόρευσης ποίκιλλαν. Κυμαίνονταν από την άγνοια («πρώτη φορά το ακούω, δεν είχα ιδέα») μέχρι την εξέγερση («αφού είναι κλειστά τα κλαμπ, εμείς πού θα πιούμε;»). Συνολικά, επεσήμαιναν οι πιο φιλότιμοι, είχε μαζευτεί στην Μπαρτσελονέτα πολύ λιγότερος κόσμος από ό,τι συνήθως τα Σαββατοκύριακα. Ο δημοσιογράφος της «El Pais» μίλησε με πολύ κόσμο εκείνο το βράδυ, έκανε προσπάθεια να καταλάβει. Αλλά δυσκολεύτηκε. Μίλησε με την Αντρεα, μια Μεξικανή που ζει στην πρωτεύουσα της Καταλωνίας εδώ και μία δεκαετία. «Πραγματικά, δεν δίνω δεκάρα για τους νεκρούς» του είπε αφήνοντας εμβρόντητους ακόμα και τους φίλους της, συνολικά επτά άτομα ηλικίας 25-40 χρόνων. Ηταν 1.45 το πρωί, το αλκοόλ είχε ήδη κάνει τη δουλειά του.

ΤΑ… ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ. «Επειτα από τόσους μήνες κλειδωμένοι», επιχειρηματολόγησε η νεαρή γραφίστρια, δεν μπορεί να βαρύνει η ευθύνη και πάλι τους ίδιους. «Ας αναλάβουν τις ευθύνες τους οι πολιτικοί» δήλωσε. Ο δημοσιογράφος τη ρώτησε αν είχε κάποιον δικό της ανάμεσα στους 44.000 ανθρώπους που έχουν χαθεί εξαιτίας του κορωνοϊού στην Ισπανία. Οχι, αναγνώρισε εκείνη. «Είναι ο νόμος της ζωής. Ξέρω πως αυτό που λέω είναι σκληρό. Αλλά αυτό πιστεύω» πρόσθεσε. Ενας από τους φίλους της, ο Κάρλος, προσπάθησε να αναπληρώσει για αυτή την παντελή έλλειψη ενσυναίσθησης με άλλα επιχειρήματα: «Δεν μπορούν να μας εμποδίσουν να πιούμε. Αν δεν κάναμε το botellón εδώ, θα ήμασταν μαζεμένοι σε ένα μικρό δωμάτιο. Ποιο είναι πιο επικίνδυνο;». Το ενδεχόμενο να σταματήσουν τα botellón για μερικές εβδομάδες, σύμφωνα με τις συστάσεις των αρμόδιων αρχών, είναι εκτός συζήτησης: «Είμαστε νέοι, θέλουμε να περάσουμε καλά».

Οι ισπανοί επιδημιολόγοι προειδοποιούν πως αυξάνεται και ο αριθμός των νέων που χρειάζονται νοσηλεία σε ΜΕΘ. Αλλά ο Κάρλος είναι ήρεμος γιατί δεν έχει συγγενείς στη Βαρκελώνη, και δεν φοβάται μήπως τους κολλήσει. «Δεν βλέπω ειδήσεις, δεν παρακολουθώ» δικαιολογείται ένας άλλος φίλος. Θα άλλαζε άραγε κάτι αν οι άνθρωποι αυτοί είχαν διαβάσει / δει / ακούσει την ιστορία του Μπλας Καμπανίγιες, του 29χρονου δάσκαλου από τη Γανδία που έμεινε 50 ημέρες στην Εντατική, και κόντεψε να πεθάνει δύο φορές, παρότι δεν είχε υποκείμενα νοσήματα, και δεν ξέρει καν πού κόλλησε; Μάλλον όχι.

ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΙΛΗ. Ανθρωποι που συμπεριφέρονται «σαν ανεύθυνοι ηλίθιοι» αγνοώντας «την κοινή λογική, τους καλούς τρόπους, την επιστήμη και τις επιστημονικές συμβουλές» υπήρχαν και πριν ολόγυρά μας. Το πρόβλημα είναι πως τώρα κάθε ένας από αυτούς απειλεί, κυριολεκτικά, να οδηγήσει «στον μάταιο θάνατο χιλιάδων» άλλων. Είναι οι σχεδόν 20.000 άνθρωποι που διαδήλωσαν το Σάββατο στο Βερολίνο, χωρίς μάσκες ούτε αποστάσεις, φωνάζοντας «Εμείς είμαστε το δεύτερο κύμα», απορρίπτοντας τον κορωνοϊό ως θεωρία συνωμοσίας, από αυτές που πιστεύουν ολόψυχα και διακινούν και οι ίδιοι: «Πίσω από τον κορωνοϊό βρίσκεται ο Μπιλ Γκέιτς, θέλει να εμβολιάσει υποχρεωτικά τους πάντες, και η κυβέρνηση τον βοηθάει να το κάνει»· ή, για να έρθουμε πιο κοντά στα δικά μας: «Βγείτε, διασκεδάστε, γιατί η βαλίτσα πάει μακριά… και τους συμφέρει…».

Είναι οι άνθρωποι που πλησιάζουν τον 45χρονο, χωρίς υποκείμενα νοσήματα, φίλο που νοσηλεύτηκε για τρεις εβδομάδες στο «Σωτηρία», και του λένε: «Ρε φίλε, πάλι καλά που υπάρχεις και εσύ γιατί αλλιώς δεν το πίστευα». Ευτυχώς δηλαδή που πέρασε ο άνθρωπος τρεις εβδομάδες ολομόναχος σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, με οξυγόνο και καθετήρα, που έχασε οκτώ κιλά και είδε κι έπαθε να συνέλθει – τουλάχιστον, έσωσε μερικούς από την ηλιθιότητα. Μερικούς. Γιατί υπάρχουν και άλλοι που δεν σώζονται με τίποτα. Και είναι τόσο τρομακτικό να σκέφτεσαι πως εξαρτάται από αυτούς η ζωή η δική σου, οι ζωές των ανθρώπων σου.