Εμείς, του Αυγούστου οι εισαγγελείς

Εμείς, του Αυγούστου
οι εισαγγελείς

Από τις πρώτες μέρες του Μαρτίου, πριν από το lockdown, όταν έκλεισαν μπαρ, εστιατόρια, κομμωτήρια, γυμναστήρια και εμπορικά, αναρωτιόμασταν τι σόι καλοκαίρι θα ήταν αυτό που θα ερχόταν. Αν και πώς θα πηγαίναμε διακοπές. Και τελικά, κουτσά – στραβά, έδειξε ότι θα τα καταφέρουμε. Και αρχίσαμε να κάνουμε τα κουμάντα μας από τον Ιούνιο, σε ένα αχαρτογράφητο ακόμη τοπίο. Και πάνω που μετρούσαμε ανάποδα τις μέρες, έσκασε η έξαρση, μας πάτησε κι αυτό το τριψήφιο. Αλλά πια, τις είχαμε δώσει τις προκαταβολές – κόψαμε κι απ’ την τιμή, κλαίνε, σου λέει, στα νησιά. Και πήραμε τις μάσκες μας, τα αντισηπτικά μας και τα αντιηλιακά μας, τους φόβους και τα άγχη μας, τις προσδοκίες και τα «δε βαριέσαι» μας, άντε βρε, καλοκαίρι είναι φύγαμε.

Και πριν καλά καλά κλείσει το φερμουάρ του σακ βουαγιάζ, φούντωσε μέσα μας αυτός ο βλαχομπαρόκ ελιτισμός που μας καταλαμβάνει όταν απομακρυνόμαστε λίγα χιλιόμετρα (μην πω μέτρα) από το σπίτι μας. Ξύπνησε ο εισαγγελέας, καταπέλτης και αδέκαστος, ος τα πανθ’ ορά και τα πάντα καταγγέλλει. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην παρέα, στους φίλους μας στο τηλέφωνο. Αφού δημοσιεύσαμε λοιπόν ανοιχτή επιστολή στον ελληνικό λαό γιατί, στο ταξιδιωτικό πρακτορείο, αργούσαν να σηκώσουν το τηλέφωνο, επιβιβαστήκαμε στο πλοίο ή στο αεροπλάνο και αρχίσαμε «να κόβουμε πρόστιμα». «Ντροπή! Η αεροπορική εταιρεία κοστολογεί διαφορετικά τη θέση ανάλογα το σημείο στο οποίο βρίσκεται». «Αίσχος! Εχουμε βγάλει τέσσερα εισιτήρια για το πλοίο και δεν καθόμαστε όλοι μαζί». «Απαράδεκτο! Κάνουν ουρά μπροστά από το μπαρ». «Εγκλημα! Ενας καμαρότος έξυσε το αυτί του ενώ μου μιλούσε». «Που ‘σαι Ηρώδη! Το παιδί δίπλα μας κλαίει και η μάνα του δεν κάνει τίποτα να το σταματήσει». «Κατάντια! Πέντε ώρες ταξίδι και το νεαρό ζευγάρι δεν σήκωσε τα μάτια του από το κινητό». «Τς, τς, τς, μόνο στη  Ελλάδα συμβαίνουν αυτά. Τριτοκοσμική χώρα».

Οι θείες από το Σικάγο

Κι ύστερα φτάνουμε στο κατάλυμα που έχουμε κλείσει, ξενοδοχείο, luxury ή μη luxury suits, airbnb, ότιδήποτε. Αν έχουμε πουλήσει «ινφλουενσιλίκι» και προσδοκούμε περαιτέρω κούρεμα τιμής, έχει καλώς. Αν όχι, αρχίζει πάλι ευλογητός. «Και το κλιματιστικό δεν δουλεύει στο φουλ και αλλιώς φαίνονται τα δωμάτια στις φωτογραφίες (πάντα φαίνονται αλλιώς τα δωμάτια στις φωτογραφίες) και τσουρούτικο το πρωινό και έτσι και γιουβέτσι». Και στην παραλία, ανάθεμα σε αυτούς τους παίζουν ρακέτες και το νερό είναι ζεστό και η κοπέλα στις ξαπλώστρες φοράει τη μάσκα προσωπίδα που δεν λέει και το βράδυ, στο μπαρ, η μπύρα δεν ήταν παγωμένη και στο εστιατόριο οι μερίδες ήταν μικρές και η φέτα στη χωριάτικη όχι τόσα γραμμάρια όσα ορίζει ο νόμος και η σερβιτόρα ήταν μουτρωμένη και στον δρόμο δεν υπάρχουν πινακίδες και τσακ μία φωτογραφία και τσακ άλλη μία για να υπάρχουν τα πειστήρια – λες και θα πάμε στο Δικαστήριο της Χάγης – και, ξανά, μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν αυτά.

Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ

Ναι, μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν αυτά. Στην Ελλάδα που αποθεώνουμε το καλοκαίρι της, αυτό το καλοκαίρι που προσδοκάμε από τον Νοέμβριο. Αν κάτι απ’ όσα βλέπουμε αποτελεί, με τα σημερινά δεδομένα, απειλή για τη δημόσια υγεία δεν είναι περισσότερη αποτελεσματική μια ευγενική σύσταση από το να παριστάνουμε τους «αδέκαστους Μπάρες» του Διαδικτύου ή της παρέας; Δεν είναι κάπως εγωκεντρικό, όταν σκοντάφτουμε πάνω στο στραβό, να θεωρούμε πιο σημαντικό, από αυτό καθαυτό το στραβό, ότι εμείς το επισημάναμε; Μήπως, εξ ορισμού, τα βλέπουμε όλα στραβά; Μήπως λέω…