Η μεγάλη ευκαιρία για το Κίνημα Αλλαγής

Ολοι οι αναλυτές και οι προβλέψεις πια συμφωνούν ότι η νέα μεγάλη μάχη, παγκοσμίως και στην Ελλάδα, είναι η διαχείριση των οικονομικών συνεπειών της πανδημίας και η απειλή μιας νέας υφεσιακής κρίσης, με μοναδικά χαρακτηριστικά.

Η Νέα Δημοκρατία, ως κυβερνών κόμμα, θα χαράξει τις πολιτικές. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως αξιωματική αντιπολίτευση, αυτό το κόμμα-υβρίδιο «σοσιαλφιλελεύθερων» πρακτικών και αντισυστημικού λόγου, έχει δώσει ήδη κάποια πρώτα δείγματα γραφής που παραπέμπουν σε ένα νέου τύπου «αντιμνημονιακό» αφήγημα, η εξέλιξη του οποίου θα έχει, αντικειμενικά, πολιτικό ενδιαφέρον.

Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν είναι το πώς θα σταθεί απέναντι στη νέα αυτή δοκιμασία το ΚΙΝΑΛ. Το προηγούμενο διάστημα φάνηκε πως η τακτική του απέδωσε. Το σκληρό ροκ κατά ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η γόνιμη κριτική στην κυβέρνηση έφεραν τη Χαριλάου Τρικούπη σε θέση να μπορεί δυνητικά να καλύψει εκ νέου το πεδίο μιας προοδευτικής αντιπολίτευσης με παραγωγικό τρόπο σε εθνικά θέματα, οικονομία, κοινωνία, πανδημία κ.τ.λ.

Σε αυτό το πλαίσιο, για το ΚΙΝΑΛ και τη Φώφη Γεννηματά ο σταθερός προβληματισμός τα τελευταία χρόνια είναι η διατήρηση μιας αυτόνομης ταυτότητας μέσα σε μια περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα που ευνοεί περισσότερο τον συγκρουσιακό δικομματισμό και την παραγωγή ειδήσεων βραχυπρόθεσμης κατανάλωσης και παραπολιτικού χαρακτήρα. Με απλά λόγια, το ΚΙΝΑΛ θέλει να μην ετεροπροσδιορίζεται σε σχέση με τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Μια κακή «συνήθεια» στην οποία παλαιότερα υπέκυπταν τακτικά ακόμα και δικά του στελέχη, παρότι στην πραγματικότητα ευνοεί περισσότερο τα άλλα κόμματα και, ιδίως, τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος επιθυμεί να επεκτείνει τις δυνάμεις του ως ιδεολογικός κυρίαρχος του χώρου αυτού και στην κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ.

ΚΡΙΣΙΜΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ. Οι χειρισμοί το επόμενο διάστημα λοιπόν είναι εξαιρετικά κρίσιμοι και η Χαριλάου Τρικούπη, από τις ως τώρα παρεμβάσεις, δείχνει να αντιλαμβάνεται το βάθος του προβλήματος που μπορεί να αντιμετωπίσουν συγκεκριμένες κοινωνικές και οικονομικές τάξεις. Και εδώ ανοίγεται η μεγάλη ευκαιρία. Διότι η αλήθεια είναι ότι από την αρχή της διαχείρισης της πανδημικής κρίσης το ΚΙΝΑΛ επιδόθηκε στην κατάθεση μιας σειράς παραγωγικών προτάσεων για το υγειονομικό κομμάτι και την οικονομία που, ανεξαρτήτως του πώς τις αξιολογεί κανείς, είχαν στόχευση σε απολύτως πραγματικά ζητήματα (π.χ. για τον ΦΠΑ, για τις πρωτοβάθμιες δομές υγείας κ.λπ.).

Ταυτόχρονα, σε επίπεδο ρητορικής, στάθηκε απέναντι τόσο στην κυβέρνηση όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ, παρότι, στο πλαίσιο της πολιτικής αντιπαράθεσης, προκλήθηκε πολλές φορές να παίξει με τους όρους του δικού τους δίπολου.

Είναι εμφανές πως με αυτή τη στρατηγική επιθυμεί να κινηθεί και στο άμεσο μέλλον, πράγμα που σημαίνει βέβαια πως θα πρέπει να ενεργοποιήσει όλη την εμπειρία των στελεχών του σε όλες τις κομματικές βαθμίδες, με στόχο να κάνει παραγωγική αντιπολίτευση με έλεγχο στην κυβέρνηση και προτάσεις. Αν υπάρχει κάτι από «παλιό ΠΑΣΟΚ» στο οποίο αξίζει να επιστρέψει, άλλωστε, ήταν εκείνη η οργάνωση που διευκόλυνε την παραγωγή πολιτικής μεταξύ των διαφορετικών κομματικών στρωμάτων, με τη συνεισφορά εξειδικευμένων στελεχών, των δυνάμεών του στους χώρους εργασίας, την επαρχία. Η πρόκληση είναι να το πετύχει βάζοντας στόχο να υπενθυμίσει στα πληττόμενα από την οικονομική ανασφάλεια στρώματα ότι εξακολουθεί να έχει μια οργανική σχέση μαζί τους και να επαναπροσδιορίσει έτσι την έννοια της προοδευτικής πολιτικής μακριά από τον καιροσκοπισμό του ΣΥΡΙΖΑ και τη μοιρολατρία της ηττοπάθειας.