Η ημέρα της

Πριν από μια εβδομάδα στην Επίδαυρο, μετά το ρεσιτάλ του Λεωνίδα Καβάκου. Η ιστορική ταβέρνα «Λεωνίδας» είναι γεμάτη από καλλιτέχνες και δημοσιογράφους στο πρώτο επιδαύριο ραντεβού αυτού του αμήχανου καλοκαιριού. Μια γυναίκα μπαίνει μέσα. Ενδυματολογικά αλλά και ως «ανθρωπότυπος», θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως μια τυπική θεατής του αρχαίου θεάτρου. Μέχρι να φτάσει στο τραπέζι της, χαιρετά τις παρέες που συναντά, κοντοστέκεται να πει δυο κουβέντες. Χαιρετά ακόμη και κάποιους καλλιτέχνες που συναντά για πρώτη φορά αλλά γνωρίζει το έργο τους – και από όσα λέει, φαίνεται ότι όντως το γνωρίζει. Η γυναίκα αυτή είναι η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου.

Σήμερα το απόγευμα, η κυρία Σακελλαροπούλου θα είναι, όπως επιβάλει ο θεσμικός της ρόλος, η οικοδέσποινα στη δεξίωση για τη γιορτή της Δημοκρατίας, την ύψιστη εθνική γιορτή της σύγχρονης Ιστορίας μας. (Σαν να λέμε, σήμερα είναι η ημέρα της). Με λιγότερες, κατά δύο τρίτα, προσκλήσεις λόγω πανδημίας αλλά με καλεσμένους – εκτός από τους επίσημους – νοσηλευτές, ντελιβεράδες, οδοκαθαριστές, όλους αυτούς, δηλαδή, που βοήθησαν να σταθούμε όρθιοι, να μη χαθεί το νήμα της καθημερινότητας τις μέρες του lockdown. ‘Η μήπως, σε τούτη την εποχή, αυτοί δεν είναι οι ουσιαστικοί επίσημοι;

Ναι, η Κατερίνα Σακελλαροπούλου είναι, ανάλογα με τα έως τώρα δεδομένα, μια διαφορετική Πρόεδρος. Ή, πιο σωστά, είναι όπως θα έπρεπε να είναι μία Πρόεδρος. Οπως έγραψε πριν από λίγες μέρες το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel σε αφιέρωμα στην ΠτΔ της χώρας μας: «Συναντά στρατιώτες, δημάρχους, εργαζόμενους για την προστασία του περιβάλλοντος, μαθητές και μικρούς επιχειρηματίες. Ακούει με προσοχή και χαμογελάει πολύ».

Κρίνοντας και μόνο από το ύφος των δημόσιων εμφανίσεών της, ανάμεσα στην ανεπίσημη παρουσία της στον «Λεωνίδα» και στη σημερινή επίσημη δεξίωση, μεσολαβούν (δεν εννοώ χρονικά αλλά στην κλίμακα από το ιδιωτικό στο δημόσιο) πολλές άλλες. Στο Αγαθονήσι, στον Εβρο, στο Μάτι, στη συναυλία της Ρατσβελισβίλι στη Ρωμαϊκή Αγορά, στον Ωρωπό. Και τη θυμάμαι, λίγες μέρες πριν από την ορκωμοσία της, στη δεξίωση μετά την επίσημη πρεμιέρα του «Μακμπέθ» στο Εθνικό, να στέκεται με τον σύντροφό της διακριτικά σε μια άκρη, χωρίς καμία διάθεση να αυτοσυστηθεί, μόνο με τη σπουδή να συγχαρεί, ως απλή θεατής, τους σημαντικούς καλλιτέχνες που βρίσκονταν στον χώρο.

Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου έχει καταφέρει κάτι πολύ σημαντικό και αρκετά δύσκολο. Να επιβάλει, στις δημόσιες εμφανίσεις της, το προσωπικό της στίγμα και να μεταφέρει στις ιδιωτικές εξόδους της μια πολύ διακριτική διάσταση από τον θεσμικό της ρόλο. Οπως πρέπει και ζυγισμένα εξωστρεφής (αν και προέρχεται από έναν ιδιαίτερα εσωστρεφή χώρο όπως το Δικαστικό Σώμα), η Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι παρούσα όπου και όπως θα ήθελαν να είναι παρόντες οι περισσότεροι πολίτες αυτής της χώρας.