«Ο ΣΥΡΙΖΑ στην τραγωδία», παράσταση σε τρεις πράξεις

Πράξη πρώτη

Τα μεσάνυχτα της 23ης Ιουλίου του 2018, οι Ελληνες ξαγρυπνούν μπροστά στις τηλεοπτικές οθόνες παρακολουθώντας με τρόμο τις φλόγες να ζώνουν το Μάτι. Οι τηλεφωνικές μαρτυρίες, με κομμένες τις ανάσες, ανθρώπων που είναι στο πεδίο, μαρτυρούν από ώρα ότι υπάρχουν ήδη νεκροί. Διακόπτουμε για ζωντανή σύνδεση. Αξιωματικοί, υπουργοί και ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, στο κέντρο. Παράσταση μέσα στην παράσταση. Ενώ το Μάτι έχει ήδη καεί ολοσχερώς, στη «σύσκεψη» που στήθηκε για το κοινό, η «λεπτομέρεια» αυτή παρακάμπτεται. Το πρόβλημα είναι σε άλλες περιοχές, λένε, αναφέρουν απίθανους αριθμούς οχημάτων και αεροσκαφών που δεν είδε ποτέ κανείς και δήθεν απεγκλωβισμούς. Ούτε κουβέντα για νεκρούς. Πότε έμαθαν αυτοί για τους νεκρούς;

Πράξη δεύτερη

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2018. Η συνέντευξη Τύπου. Ενας κύριος με έναν βαρύγδουπο τίτλο του Ελληνικού Διαστημικού Οργανισμού, παρουσιάζει δορυφορικές εικόνες τυπωμένες στον εκτυπωτή του γραφείου, που δήθεν τάχα μου «αποδεικνύουν» εμπρησμό. Δίπλα του ο Δημήτρης Τζανακόπουλος βλοσυρός, κάνει υποδείξεις. Ο αρχηγός της Πυροσβεστικής δηλώνει, με όλη την αυτοπεποίθηση του ανθρώπου που κοιμάται ήσυχα, «δεν θα έκανα τίποτα διαφορετικό», ενώ ο υπουργός Νίκος Τόσκας, ομολογεί ταπεινά πως προσπάθησε να βρει ένα λάθος μα δεν τα κατάφερε.

Πράξη τρίτη

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2018. Ο αγαπημένος συγκυβερνήτης του Τσίπρα, Πάνος Καμμένος, μαλώνει αυστηρά τους πυρόπληκτους. Μια κοπέλα ξεσπά σε κλάματα. Εμφανώς ικανοποιημένος, στέκει μπροστά στον άναυδο ρεπόρτερ του BBC, δηλώνει ότι από την πλευρά της πολιτείας όλα είναι καλώς καμωμένα κι επιτίθεται στα θύματα: «Ηρθε η στιγμή να καταλάβουν ότι είναι επικίνδυνο γι’ αυτούς και για τις οικογένειές τους να μην τηρούν τους νόμους και τους κανόνες».

Επίλογος

Πέντε μέρες μετά την τραγωδία. Ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει πως αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη. Για ποιο πράγμα; Επειδή η χώρα, λέει, είναι στρεβλή και δεν πρόλαβε αυτός, ο σωτήρας μας, να τα αλλάξει όλα. Αυλαία, συγκίνηση, χειροκρότημα.

Μόλις λίγα εικοσιτετράωρα χρειάστηκαν για να συσσωρευτούν οι αντιφάσεις των μαρτυριών. Και δυο χρόνια μετά, ακόμη κι αν καταλήξουν όλοι οι ειδικοί στα λάθη της επιχειρησιακής διαχείρισης στο Μάτι, η πληγή παραμένει όζουσα. Οχι μόνο γιατί φτάσαμε να ακούμε πια συνομιλίες και καταθέσεις που μαρτυρούν τον ωμό κυνισμό και τη συγκάλυψη. Αυτά, δυστυχώς, τα υποψιαζόμασταν καθώς παρακολουθούσαμε το ηθικό πλεονέκτημα να μετατρέπεται σε θεατρικό σανίδι. Αλλά γιατί τα λάθη τα συγχωρεί κανείς, αυτό που δεν συγχωρεί είναι η αλαζονεία αυτών που ο κόσμος περιστρέφεται μόνο γύρω από ό,τι αυτούς συμφέρει. Αυτών για τους οποίους οι 102 άνθρωποι που χάθηκαν στην Ανατολική Αττική ήταν απλώς «μια στραβή στη βάρδια» τους.