Η Επίδαυρος στον κορωνοϊό

Αγωνία και αμηχανία. Τα δύο αυτά συναισθήματα κυριαρχούσαν το βράδυ της περασμένης Παρασκευής, την ώρα που περπατούσα σε μια διαδρομή τόσο γνώριμη, κι όμως ταυτοχρόνως τόσο ανοίκεια. Ο κόσμος που ανηφόριζε για να φτάσει στο θέατρο της αρχαίας Επιδαύρου δεν ήταν λιγοστός. Ο ενθουσιασμός ανάμεσα στους φίλους που ξαναβρίσκονταν στα πολιτιστικά λημέρια που αγαπούσαν, μεγάλος. Στα μάτια τους διάβαζες ότι δεν πίστευαν καλά καλά πως τα είχαν καταφέρει να φτάσουν ξανά ως εκεί. Τα χαμόγελα τα ένιωθες πλατιά, αλλά οι άκρες των χειλιών διακρίνονταν κάτω από τις μάσκες, λίγο σφιγμένες. Ημασταν όμως όλοι εκεί. Ή σχεδόν όλοι. Εκείνοι που δεν είχαν μεταφορικό μέσο κι εναπόθεταν το προσκύνημα στο Φεστιβάλ Επιδαύρου στα τουριστικά λεωφορεία απουσίαζαν. Μόνο ένα βρισκόταν στον τεράστιο χώρο στάθμευσης, προφανώς της διοργάνωσης.

Κι ύστερα η ανηφόρα προς το θέατρο. Με μόνο μία διαδρομή ανοιχτή, εκείνη που πηγαίνει ευθεία. Σε όλα τα σημεία όπου υπήρχαν σκαλάκια κι εναλλακτικές η περισχοίνιση απέτρεπε τη χρήση τους και τα χαμόγελα κοριτσιών και αγοριών της ταξιθεσίας, όπως θαμπά διακρίνονταν κάτω από τις πλαστικές προσωπίδες, μαζί με το καλωσόρισμα «μαλάκωναν» όσους λίγο εκνευρίζονταν που δεν ακολουθούσαν τις αγαπημένες τους συνήθειες.

Και κάπου εκεί στο τέρμα του δρόμου ένα μεγάλο τραπέζι με μπουκαλάκια εμφιαλωμένο νερό. Ζεστό, αλλά δωρεάν για όλους μας. «Να που έχει κι ένα καλό ο κορωνοϊός» άκουσα να σχολιάζει δίπλα μου ένας ώριμος κύριος. Σύντομα θα διαπίστωνα ότι δεν ήταν και το μοναδικό.

Μπροστά στη θέα του κοίλου δεν νομίζω ότι υπήρξε κάποιος που δεν συγκινήθηκε. Οι μάσκες βγήκαν, προσωρινά, για τις απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες. Και λίγο μετά τις 20.30 ήταν σχεδόν όλοι στις θέσεις τους.

Ειδικές ταινίες πάνω στα μαρμάρινα εδώλια με αυτοκόλλητα συγκρατούσαν ανά δύο τα αριθμημένα μαξιλαράκια. Οι μεγάλες παρέες έσπασαν σε πολλά κομμάτια. Ακριβώς μπροστά και πίσω μας δεν καθόταν κανείς. Στα κάτω και τα πάνω εδώλια οι θέσεις ήταν ορισμένες λοξά δεξιά και αριστερά των δικών μας. «Ποιες αποστάσεις ασφαλείας; Εχουμε ενάμισι μέτρο απόσταση από τους μπροστινούς, κι ας κάθονται λοξά» γκρίνιαζε δίπλα μου ο συνάδελφος. Μεζούρα δεν πήρα. Γρήγορα όμως άρχισα να ευγνωμονώ τα μέτρα ασφαλείας. Μπροστά είχα χώρο για να απλώσω τα πόδια μου. Αν άφηνα την πλάτη μου ελεύθερη, μπορούσα να ακουμπήσω και να απολαύσω το ρεσιτάλ χωρίς να αλλάζω στάση κάθε πέντε λεπτά, όπως γινόταν έως τώρα. Στο πλάι άφησα την τσάντα μου και το μπουκάλι με το νερό. Μπορούσα να ανασάνω. Δεν ήταν ο διπλανός άγνωστος θεατής κολλημένος πάνω μου. Οι συνθήκες που ως τώρα μπορεί να ήταν δεδομένες, αλλά όχι απαραιτήτως ευχάριστες, για τους θαμώνες του αρχαίου θεάτρου είχαν μεμιάς βελτιωθεί.

Κι όταν ήρθε η ώρα της αποχώρησης, αλήθεια, πού πήγε όλο εκείνο το στρίμωγμα; Πώς ξαφνικά αποχωρούσαν όλοι ανά σειρά και ανά κερκίδα; Γιατί σταμάτησαν να πηδάνε πάνω από τα εδώλια; Οχι επειδή ήταν λιγότεροι. Αλλά διότι ήξεραν ότι έπρεπε να πειθαρχήσουν.

Αποχωρώντας, διαπίστωσα ότι η αρχική μου αγωνία για το πώς θα εφαρμοστούν τα μέτρα υγειονομικής προστασίας υποχώρησε μπροστά στην άρτια οργάνωση του Φεστιβάλ Επιδαύρου. Οσο για την αμηχανία της άφιξης, αντικαταστάθηκε από τη σκέψη, τελικά μήπως η πανδημία μάς υπέδειξε μια κανονικότητα – τουλάχιστον όσον αφορά τον συγκεκριμένο χώρο – πιο… κανονική;