Οι αντιφάσεις και η εξαχρείωση

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις που αφορούν την περίοδο διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι συντριπτικές. Οχι μόνο λόγω των όσων έρχονται στο φως αλλά και λόγω της υποδοχής τους. Σε ό,τι αφορά τα πρώην κυβερνητικά στελέχη τα οποία φέρονται να έχουν εμπλακεί σε χειρισμούς που δεν περιποιούν τιμή στη δημοκρατία, παρατηρούμε να αντιδρούν με μισές διαψεύσεις, με αναφορές στη «χειραγωγούμενη Δικαιοσύνη» αλλά, ταυτοχρόνως, προσφυγές σε αυτήν και με επιθέσεις στα ΜΜΕ, πλάθοντας ένα αφήγημα ενός εχθρικού βαθέος κράτους που απεργάζεται δολιοφθορές για την καταστροφή τους.

Είναι αντιφατικό το αφήγημα αυτό προερχόμενο από ένα κόμμα που κυβερνούσε ανενόχλητο για πέντε χρόνια, ομολογώντας πολύ ανοιχτά ότι δεν επιδιώκει τον έλεγχο όλων των αρμών της εξουσίας. Αυτή η τόσο αμυντική στάση του ΣΥΡΙΖΑ είναι που δίνει ιδιαίτερο βάρος στις αποκαλύψεις που τους αφορούν.

Εκεί όμως που φαίνεται να έχει πετύχει είναι στις αντιδράσεις της κοινής γνώμης. Ιδίως οι αποκαλύψεις για το Μάτι, μια υπόθεση που για πολύ κόσμο εκεί έξω παραμένει ένα βαθύ τραύμα, θα έπρεπε να προκαλούν περισσότερη οργή.

Παρότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πολιτικά ηττηθεί στο μόνο αυθεντικά μετρήσιμο πεδίο, τις κάλπες, ίσως τελικά αποδεικνύεται πως τα προηγούμενα πέντε χρόνια, με τον απύθμενο και ανερυθρίαστο πολιτικό κυνισμό του και με τη συμβολική αποδοχή της εξαχρείωσης που προσεκτικά εγκαθίδρυσε, κατάφερε να παγώσει τα αντανακλαστικά και να χαμηλώσει τις προσδοκίες της κοινωνίας.

Με αυτόν τον τρόπο, άλλωστε, κατάφερε να κάνει να μοιάζουν λογικές οι αμέτρητες κυβιστήσεις του, οι ανίερες συμμαχίες του με «έμπειρες» πτέρυγες της Δεξιάς, η ασέβεια που επέδειξε σε δημοκρατικούς θεσμούς, οι επιθέσεις και η χυδαία γλώσσα.

Σε αυτά τα εργαλεία, λοιπόν, βρίσκει καταφύγιο και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, παρά τη ζημιά που πέτυχε και την εμπειρία που συνέλεξε τα προηγούμενα χρόνια, είναι εντυπωσιακό ότι του διαφεύγουν ακόμη ορισμένες απλές ιστορικά βεβαιωμένες αλήθειες που όσοι άγγιξαν, κάποτε, την εξουσία τις έμαθαν πικρά. Οτι ο μεγαλύτερος εχθρός τους είναι πάντοτε ο ίδιος τους ο εαυτός και η αλαζονεία που βρίσκει χαραμάδες και τρυπώνει ακόμη και σε πιο έμπειρες πολιτικές ιδιοσυγκρασίες. Καθώς και το ότι, συνήθως, για την ηθική του ελέγχεται πρώτα αυτός που νιώθει την ανάγκη συνεχώς να τη διαλαλεί.