Είναι θαύμα ότι αυτό το πρωτάθλημα τελείωσε…

Ο Ολυμπιακός θα γιορτάσει αύριο την κατάκτηση του 45ου πρωταθλήματος της ιστορίας του. Το έχει κατακτήσει μέρες τώρα κι αύριο απλά είναι η ώρα της στέψης. Το κέρδισε κάνοντας δυο εντυπωσιακά φίνις: ένα στην κανονική περίοδο, όταν για να κρατήσει την πρωτιά του χρειάστηκε να κερδίσει τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα, αλλά και ένα στα play off όταν για να τελειώσει γρήγορα τη δουλειά χρειάστηκε ένα εντυπωσιακό και καθοριστικό σερί από πέντε νίκες στα πρώτα πέντε ματς. Ο Ολυμπιακός τα κατάφερε μολονότι αγωνίστηκε σε δεκαπέντε ευρωπαϊκά ματς περισσότερα από τους αντιπάλους του κι αυτό μαρτυρά την υπεροχή του. Τα κατάφερε επίσης μολονότι για ένα μεγάλο διάστημα έχασε παίκτες που πέρυσι ήταν βασικοί κι αναντικατάστατοι (Φορτούνης, Σισέ, Χριστοδουλόπουλος του έδωσαν λίγα) και τα κατάφερε παρ’ όλο που έχασε τον Σουντανί λόγω τραυματισμού και πούλησε τον Ποντένσε τον Ιανουάριο: όλα αυτά μαρτυρούν την πληρότητά του και την ικανότητα της διοίκησής του να δώσει στον καλό προπονητή του ένα σπουδαίο ρόστερ. Αλλά πέρα από τον Ολυμπιακό υπάρχει και το ίδιο το πρωτάθλημα κι ένα πρωτάθλημα σαν το φετινό δεν πρέπει να ξαναγίνει.

Ψευδαίσθηση

Το περασμένο καλοκαίρι ο ερχομός του VAR δημιούργησε μια ψευδαίσθηση ότι μπορεί να είχαμε ένα καλύτερο πρωτάθλημα – ένα πρωτάθλημα με λιγότερα λάθη και λιγότερες αδικίες. Το VAR κόστισε τόσο πολύ ώστε σήμερα γίνονται εισαγγελικές έρευνες για το γιατί και το πώς: η ιστορία του είναι στη Βουλή που σύντομα θα χρειαστεί να αποφασίσει αν θα τη θάψει ή αν θα την ψάξει. Γρήγορα φάνηκε πως το VAR είχε ατέλειες και πως μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για διαστρέβλωση της πραγματικότητας: οι διαιτητές έβλεπαν ό,τι ήθελαν. Το αποκορύφωμα ήταν το περίφημο ματς Βόλος – Ολυμπιακός (0-0) όπου το VAR δεν βοήθησε ώστε να μην ακυρωθεί ένα κανονικότατο γκολ του πρωταθλητή που δικαίως φώναζε και για τον μη καταλογισμό δύο πέναλτι, που οι διαιτητές έκαναν ότι δεν είδαν. Στη διάρκεια της χρονιάς αποδείχτηκε πως το VAR μπορούσε και να χαλάσει (!) αν η παρουσία του δεν βόλευε: στο ματς Λαμία – ΠΑΟΚ (0-1) συνέβη κάτι τέτοιο και η ΚΕΔ επέβαλε πλήρη συσκότιση, ώστε να μην μπορεί κανείς να καταλάβει τι έγινε. Η ομοσπονδία σε σαφείς ερωτήσεις έδωσε ως συνήθως αόριστες απαντήσεις.

Φώναζε

Αν το πρόβλημα του πρωταθλήματος ήταν η διαιτησία θα έλεγα ότι και το φετινό είναι ένα πρωτάθλημα όπως πολλά προηγούμενα: το παράδοξο φέτος είναι ότι φώναξε πιο πολύ για τους διαιτητές και τα λάθη τους αυτός που τελικά το κατέκτησε – στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου φωνάζουν συνήθως οι δευτερότριτοι. Ο Ολυμπιακός για να μην τον πειράζουν κατέφυγε στη Δικαιοσύνη, έκανε καταγγελίες και αγωγές, φώναξε πολύ κι ακόμα φωνάζει. Ομως το πρόβλημα σε ένα πρωτάθλημα δεν είναι οι φωνές – είναι τα απίθανα που συμβαίνουν. Φέτος ζήσαμε την απόλυτη ρήξη στις σχέσεις της προϊστάμενης Αρχής, δηλαδή της ομοσπονδίας, με την τελικά πρωταθλήτρια ομάδα της χώρας! Η ΕΠΟ έφτασε στο σημείο να βγάζει ακόμα και ανακοινώσεις εναντίον του Ολυμπιακού: αντιπαράθεση ομοσπονδίας με ομάδα όπως η φετινή δεν έχει ξαναϋπάρξει. Είχαμε ακόμα και παρεμβάσεις της κυβέρνησης, όπως η τροποποίηση του αθλητικού νόμου, που έγινε για να μην υποβιβαστούν η Ξάνθη και ο ΠΑΟΚ που εκείνη τη στιγμή δεν είχαν καν καταδικαστεί για τη μεταξύ τους σχέση. Και είχαμε και ένα πλήθος επιθέσεων σε κρατικούς λειτουργούς και δικαστές, αποτέλεσμα των οποίων είναι ότι σήμερα το ανώτερο αθλητικό όργανο της χώρας, η Επιτροπή Εφέσεων, είναι ακέφαλη!

Υποθέσεις

Στο φετινό πρωτάθλημα εξευτελίστηκε το κράτος δικαίου όσο σε κανέναν άλλο τομέα της χώρας. Με το τέλος του πρωταθλήματος υπάρχουν τρεις μεγάλες εκκρεμείς δικαστικές υποθέσεις που αφορούν μερικούς από τους μεγαλύτερους συλλόγους μας. Η χειρότερη από τις ιστορίες αυτές είναι αυτό που συνέβη στον Αρη ο οποίος ισχυρίζεται ότι δεν του κοινοποιήθηκε εγκαίρως από την ομοσπονδία η τιμωρία του από τη FIFA ώστε να κάνει έφεση! Η ομάδα της Θεσσαλονίκης μάλιστα πιστεύει πως αυτό έγινε επίτηδες: για να τιμωρηθεί ο Αρης επειδή τον περασμένο Ιανουάριο έσπασε το αήττητο του ΠΑΟΚ. Ζήσαμε ακόμα την παντελή απουσία θέσεων της ομοσπονδίας για τη συνέχιση ή μη του πρωταθλήματος τον καιρό της διακοπής εξαιτίας της πανδημίας: η ΕΠΟ είναι η μόνη ομοσπονδία στην Ευρώπη που τότε δεν τοποθετήθηκε για το τι πρέπει να γίνει. Και φυσικά είχαμε και την κωμική εξέλιξη της διακοπής των πρωταθλημάτων της Σούπερ Λίγκας 2 και της Φούτμπολ Λιγκ, οι ομάδες των οποίων ζητούν σήμερα προβιβασμούς και αναδιαρθρώσεις μολονότι αρνήθηκαν να αγωνιστούν! Ολα αυτά ενώ εξακολουθούμε να έχουμε καταγγελίες για στημένα ματς και προβιβασμούς διαιτητών που οφείλονται σε κυκλώματα.

Αίσθηση

Το πρωτάθλημά μας δεν είναι ούτε το καλύτερο ούτε το χειρότερο της Ευρώπης. Το ότι ο πρωταθλητής κερδίζει φέτος έχοντας πείσει όλους τους λογικούς ανθρώπους ότι άξιζε να είναι πρωταθλητής είναι σίγουρα μια καλή εξέλιξη. Αλλά όλα τα υπόλοιπα είναι πραγματικά για γέλια και για κλάματα. Κυρίως υπάρχει η αίσθηση μιας απόλυτης απουσίας ελέγχων και τιμωριών: ζήσαμε ακόμα και την απόλυτη κωμωδία μιας επίθεσης παράγοντα σε ξένο διαιτητή, που κλείστηκε στα αποδυτήρια και αρνιόταν να βγει να αγωνιστεί γιατί του έστριψαν τα γεννητικά όργανα! Αν κάτι τέτοιο είχε συμβεί σε ευρωπαϊκό ματς θα είχαμε διά βίου απαγορεύσεις εισόδου σε αγωνιστικό χώρο και αποβολή ομάδας: εδώ απλά γελούσαν οι δικαστές όταν διάβαζαν το φύλλο αγώνα και δεν υπήρξε ούτε καν καταδίκη του περιστατικού από τις θεσμικές Αρχές.

Σακάτεψε

Ομολογώ πως υπό τις παρούσες συνθήκες δεν ξέρω τι πρωτάθλημα μπορεί να γίνει του χρόνου. Η πανδημία σακάτεψε τα οικονομικά των ομάδων, δέκα από τις δεκατέσσερις της Λίγκας δεν έχουν τηλεοπτικό συμβόλαιο, οι μικροί έχουν γίνει κανονικοί επαίτες και η δήλωση του προέδρου του Παναιτωλικού Φώτη Κωστούλα («μακάρι να μου δίνανε κι εμένα δέκα εκατομμύρια για το προπονητικό μου κέντρο κι ας με κατηγορούσαν όλοι») δείχνει το είδος των εξαρτήσεων που πολλοί είναι έτοιμοι να δεχτούν. Κυρίως υπάρχει μια απόλυτη έλλειψη σχεδίου για την επόμενη μέρα: το περίφημο μνημόνιο της κυβέρνησης με τη FIFA και την UEFA θα μπορούσε να αποτελέσει ευκαιρία για μια νέα αρχή, αλλά ακόμα αγνοείται. Οπως αγνοείται και κάθε έλεγχος: ο καθένας στον χώρο του ποδοσφαίρου μπορεί να απειλεί δικαστές, να δηλώνει ότι ματς στήνονται χωρίς να τον φωνάζει κανένας αθλητικός εισαγγελέας, να κάνει ό,τι θέλει στον χώρο της διαιτησίας, να ορίζει ακόμα και την παρατημένη Ριζούπολη ως έδρα του τελικού Κυπέλλου. Οσο τα διαβάζω αυτά τόσο περισσότερο θαύμα μου μοιάζει ότι το πρωτάθλημα τελείωσε και μάλιστα με έναν δίκαιο πρωταθλητή…