Ηταν όλοι τους παιδιά του

Τα πλείστα όσα κελεπούρια που ανακάλυψε και αποδείχθηκαν λαβράκια είδαν τις καριέρες τους να αναβαθμίζονται και ο ίδιος τα καμαρώνει είτε στην Ευρωλίγκα, είτε στο ΝΒΑ…

Μέχρι και μετέπειτα πρωταθλητή του ΝΒΑ έχει κουλαντρίσει ο λεγάμενος: τον Αυστραλό Αρον Μπέινς που κατέκτησε τον τίτλο το 2014 με τους Σπερς και είναι ένας από αυτούς που άκουγαν τις αγριοφωνάρες του και έγιναν καλύτεροι, γνωστότεροι, πλουσιότεροι…

Χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει: τον Αρη Λυκογιάννη εννοώ, που μια μικρή και νόμιμη μίζα να έπαιρνε από τις μεταγραφές των διάφορων «πουλέν» του, δεν θα χρειαζόταν να ξαναδουλέψει!

Θα άπλωνε την αρίδα του στο Ξυλόκαστρο και θα ρέμβαζε!

Ο Λάνγκστον Χολ τον οποίο έφερε στη Ρόδο πριν από τέσσερα χρόνια (για να τον αρπάξει στη συνέχεια ο Προμηθέας Πατρών) ήταν ο τελευταίος από δαύτους: για την ακρίβεια, ο τελευταίος πριν από τον επόμενο και σε κάθε περίπτωση άλλος ένας κρίκος στην αλυσίδα των παικτών για τους οποίους ο νυν προπονητής του Κολοσσού Ρόδου θα μπορούσε να γράψει το δικό του, α λα Αρθουρ Μίλερ, έργο…

Ηταν όλοι τους παιδιά μου!

Οι παίκτες τον αναγνωρίζουν ως πατέρα ή έστω ως κηδεμόνα τους και τον ευχαριστούν. Η πιάτσα ξέρει πόσο καλός ανιχνευτής ταλέντων και πόσο άξιος προπονητής είναι, αλλά

εδώ ισχύει αυτό που λένε σε τέτοιες περιπτώσεις, οι Αμερικανοί…

Thanks, but no thanks!

Το γράφω αυτό διότι ενώ οι (Ελληνες και οι ξένοι) παίκτες τους οποίους ανακαλύπτει και αναδεικνύει παίρνουν προαγωγές σε υψηλότερο επίπεδο, ελόγου του μένει εγκλωβισμένος εδώ: Καλλιθέα, Ρόδος, Χολαργός και τούμπαλιν!

Οι παίκτες του πηγαίνουν κάπου καλύτερα, αλλά αυτός μένει να βουρλίζεται με τα κάθε λογής προβλήματα, την αβεβαιότητα των τωρινών συνθηκών και την αμφιβολία για το τι του(ς) ξημερώνει…

Εχει βεβαίως τα παράσημα και την ηθική ικανοποίηση ότι άσκησε μεγάλη επιρροή στην καριέρα και στη ζωή πολλών παικτών που – όπως είχε πει και ο Γιώργος Κατσιφάρας για τον Ανδρέα Παπανδρέου – εάν δεν υπήρχε, δεν θα τους ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους!