Η δύσκολη μάχη με την άρνηση

Ο ένας είναι ο πόλεμος απέναντι στην πανδημία. Παράλληλα, όμως, διεξάγεται και ένας άλλος πόλεμος – ο πόλεμος απέναντι στους αρνητές της πανδημίας. Και κανένας δεν αμφιβάλει πια πως από το αποτέλεσμα αυτού του δεύτερου πολέμου εξαρτάται η επιτυχής έκβαση του πρώτου. Η Βραζιλία, για παράδειγμα, δεν θα ήταν η δεύτερη πιο πληγείσα χώρα στον κόσμο με 65.000 νεκρούς εάν ο πρόεδρός της δεν υποβίβαζε τον κορωνοϊό σε μία «γριπούλα». Η Βρετανία δεν θα είχε καταβάλει τόσο υψηλό τίμημα εάν ο πρωθυπουργός της δεν έσφιγγε χέρια τόσο επιδεικτικά στην αρχή της πανδημίας. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα φαίνονταν να χάνουν τον έλεγχο εάν ο πρόεδρός τους δεν παλινωδούσε ανάμεσα στην άρνηση και τη συνωμοσιολογία.

Είναι ακριβώς στις Ηνωμένες Πολιτείες που το βάρος του διπλού αυτού πολέμου σηκώνουν οι εργαζόμενοι στον χώρο της Υγείας. Πολλοί από αυτούς, γράφουν οι Νιου Γιορκ Τάιμς, ταξίδεψαν από διάφορες πολιτείες στη Νέα Υόρκη για να εργαστούν στα νοσοκομεία της. Εκεί, στις εντατικές μονάδες θεραπείας και ανάμεσα σε αναπνευστήρες και φιάλες οξυγόνου, είδαν τον τρόμο με τα μάτια τους. Είδαν ασθενείς να χάνουν τη ζωή τους και βοήθησαν άλλους να κερδίσουν τη μάχη. Οταν όμως επέστρεψαν πίσω, σε πολιτείες του Νότου και της Δύσης, αντιμετώπισαν μια νέα πρόκληση. Επρεπε να πείσουν φίλους και συγγενείς πως ο ιός δεν ήταν κάτι που μπορούσε να πάρει κανείς αψήφιστα.

«Ηταν κάποιες φορές που έχασα την ψυχραιμία μου» λέει στους ΝΥΤ ο Πίτερ Κολέιντ, ένας 31χρονος νοσοκόμος από την Καλιφόρνια που μεγάλωσε στο Τέξας και έδινε καθημερινά τη μάχη επί τρεις μήνες σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης. «Είναι προσβολή να μου λέει κάποιος πως δεν είναι αληθινός ο ιός. Το παίρνω προσωπικά». Εκείνος πολεμούσε και οι φίλοι του από το Τέξας του έστελναν φωτογραφίες από τα πάρτι που έκαναν. Αλλοι του έγραφαν πως ο κορωνοϊός ήταν απάτη ή πως οι θάνατοι στη Νέα Υόρκη δεν ήταν τόσοι πολλοί. Και κάποιοι του έστελναν βίντεο με εκείνη την ανυπόστατη θεωρία που συνδέει την πανδημία με την τεχνολογία 5G. «Αν δεν ήμουν νοσοκόμος, μπορεί και να το πίστευα, τόσο αληθινό έμοιαζε» ομολογεί.

Είναι ακριβώς αυτές οι επιθέσεις άρνησης που έκαναν την Ταμάρα Ουίλιαμς, νοσοκόμα από το Ντάλας που εργάστηκε επίσης στη Νέα Υόρκη, να διαγράψει δεκάδες φίλους της από τον λογαριασμό της στο Facebook – δεν άντεχε πια να βλέπει τις αναρτήσεις τους με τις ψεύτικες πληροφορίες για την πανδημία. «Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Θα τρελαινόμουν εάν καθόμουν να συζητήσω μαζί τους» λέει. Στη Νέα Υόρκη οι άδειοι δρόμοι και οι σειρήνες των ασθενοφόρων υπενθύμιζαν συνεχώς την απειλή. Αλλά σε πόλεις που δεν επιβλήθηκε ολοκληρωτικό λόκνταουν ήταν πιο εύκολο να αγνοήσει κανείς τον κίνδυνο. «Είναι εύκολο να πιστέψεις πως δεν είναι και τόσο κακό, εάν δεν το δεις με τα μάτια σου» λέει ακόμη η Ταμάρα Ουίλιαμς.

Ακόμη λιγότερο πειστικές από τους ανθρώπους που έχουν δει τον τρόμο με τα μάτια τους, φαίνεται πως είναι οι εκστρατείες ενημέρωσης. Ερευνες πολλές δεν έχουν γίνει σχετικά, αλλά όπως λέει στους ΝΥΤ η ερευνήτρια σε θέματα υγείας Ντίνα Κεμπ, αντίστοιχες έρευνες που έχουν γίνει για την αποτελεσματικότητα των μηνυμάτων που αποθαρρύνουν τη χρήση αλκοόλ και προϊόντων καπνού έχουν δείξει πως οι νέοι τείνουν να υποτιμούν τους κινδύνους.

Την ίδια στάση όμως φαίνεται πως κρατούν στην πανδημία και οι μεγαλύτερες ηλικίες. Η Κόρτνεϊ Σάνταθ ήταν άλλη μια νοσοκόμα που περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια στην οικογένειά της όσα έζησε στη Νέα Υόρκη μιλώντας τους για το φορτηγό ψυγείο που ήταν σταθμευμένο έξω από το Mount Sinai Beth Israel hospital του Μανχάταν φορτώνοντας πτώματα. Αλλά και αυτό ακόμη φαίνεται πως δεν ήταν αρκετό: όταν είπε στη γιαγιά της να μην πάει στο σουπερμάρκετ χωρίς μάσκα εκείνη της απάντησε να μην ανησυχεί και πως θα ήταν μια χαρά.

Οπως έχει αποδειχθεί, όμως, ο ιός δεν κάνει διακρίσεις. Και καθώς μόνο την περασμένη Δευτέρα στο Τέξας ανακοινώθηκαν 8.800 νέα κρούσματα, οι περιπτώσεις του Τζόνσον και του Μπολσονάρο υπενθυμίζουν πως ο ιός δεν λυπάται ούτε εκείνους που με την άρνησή τους βοήθησαν στην εξάπλωσή του.