Πώς το λέτε εσείς εδώ;

Ολοι οι «υπάλληλοι» είναι ίσοι, αλλά υπάρχουν και κάποιοι πιο ίσοι από τους άλλους. Στον εξωδικαστικό συμβιβασμό της Novartis με το αμερικανικό Δημόσιο, για παράδειγμα, παίρνουν διαστάσεις αξιωματούχων και μάλιστα κυβερνητικών, ανάλογα με το ποιος διαβάζει το έγγραφο. Για την πολιτική σχολή που παραλαμβάνει πραγματικότητα και παραδίδει προπαγάνδα οι «υπάλληλοι» μπορεί να σημαίνουν άλλωστε και το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους. Αν ενθυμείστε, είναι η υπόθεση όπου δέκα πολιτικά πρόσωπα έπρεπε να συρθούν ως το βήμα της Βουλής για μια τηλεοπτική εικόνα, αρκετά πρωτοσέλιδα και περίσσεια μνησικακία, μήπως και βγει αληθινή η υπόθεση «θα κερδίσουμε τις εκλογές αν βάλουμε κάποιους στη φυλακή».

Θα έλεγε κανείς ότι το φαινόμενο είναι σχεδόν σύγχρονο με τον φορέα του. Ο ΣΥΡΙΖΑ φέρνει κωλοτούμπα τις λέξεις από τότε που ξαναέγινε ενιαίο κόμμα (2012), αλλά υποδυόταν την αλλαγή και την «ελπίδα» που θα έφερναν οι βλαστοί της δρακογενιάς, οι Τιμονιέρηδες (στίχοι: Στέλιος Παππάς, μουσική: οποιαδήποτε επικολυρική). Στο newspeak της πρώτη φορά Αριστεράς υπήρχε μεγάλο κοίτασμα τεχνογνωσίας για το πώς προσαρμόζεις την πραγματικότητα στις λέξεις και καθόλου το αντίθετο. Αρωγός μάλιστα σ’ αυτό το νέο τοπίο ήταν το βαθύ κράτος των social media και τα πάσης φύσεως τρολ που γιγαντώνονταν με συμπληρώματα «πολακισμού». Εστω ότι θέλετε να ψελλίσετε την αυτοκριτική σας για μια ανθρώπινη τραγωδία, όπως οι πυρκαγιές στην Ανατολική Αττική. Δεν λέτε ευθαρσώς «συγγνώμη» ως υπεύθυνος άρχων, αλλά ταμπουρώνεστε πίσω από τις ασύμμετρες απειλές, την καφενόβια συνωμοσιολογία, δορυφόρους που ανιχνεύουν στάχτη, το Κτηματολόγιο που άργησε μια αιωνιότητα και σαράντα χρόνια, τα «αυθαίρετα του γείτονα». Στην καλύτερη περίπτωση, εξισώνετε την απώλεια της ανθρώπινης ζωής με την καταστροφή που έφεραν τα Μνημόνια των προηγουμένων. Εστω ότι θέλετε να επιτεθείτε με αστεϊσμό – τρόπος του λέγειν – στον τότε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ως υπουργός Επικρατείας. Πώς τον αποκαλείτε; «Ο Κ. Μητσοτάκης μίλησε για πλεονάζον προσωπικό σε νοσοκομεία και ΕΡΤ. “Πλεονάζον” πολιτικό προσωπικό είναι ο ίδιος. Θα “απολυθεί” στις εκλογές…». Επιμύθιο: εκείνο το τουίτ ούτε προφητικό ήταν, ούτε και πολύ αστείο.

Κι ύστερα ήρθαν τα νέα ήθη που θα έδιωχναν τα παλιά. Η «σοσιαλδημοκρατία», για παράδειγμα: η πιο γρήγορη μετάλλαξη ιδεολογικού προσανατολισμού για ένα ευρωπαϊκό κόμμα. Απαντά στη φράση «μέσα σε έναν μήνα περάσαμε από την πρώτη φορά Αριστερά στη σοσιαλδημοκρατία». Παράλληλα, εντοπίστηκαν τα «ανθρωπάκια», η προσφιλής απεύθυνση του πρώην αναπληρωτή υπουργού Υγείας Παύλου Πολάκη σε μια κατηγορία ανθρώπων που μόνος εκείνος ξέρει – με πιθανή υποκατηγορία όσους θα ήθελε να χώσει πέντε μέτρα κάτω από το χώμα. Επίσης, «κακή συμφωνία» για τον Πάνο Καμμένο σήμαινε ό,τι η «καλή συμφωνία» για τον Νίκο Κοτζιά. Σύμφωνα με πληροφορίες, προτείνεται ήδη ως παράδειγμα για την περιγραφή του όρου «πολιτική σχιζοφρένεια». «Ορμπαν» ήταν – και είναι – όποιος πολιτικός αντίπαλος επιλέγεται για να στιγματιστεί σαν ακροδεξιός, αντιευρωπαϊστής και συνωμοσιολάγνος (δεν ίσχυε για πολιτικούς των ΑΝΕΛ, αλλά μόνο της Κεντροδεξιάς). Σχεδόν εκτός λεξικογραφικού συναγωνισμού έμειναν τα «μωρά που κινούνται με τα τέσσερα» – δηλαδή τα μέλη του Ρουβίκωνα, σύμφωνα με τον τότε αναπληρωτή υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Νίκο Τόσκα.

«ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΟΠΟΣ». Τα ΜΜΕ αποτελούσαν πάντα έναν κόσμο χωριστά. Εδώ η φαντασία των συριζαϊκών στελεχών έφτασε σε δυσθεώρητα ύψη και άφησε στοκ από μπαρόκ ατάκες. «Σκουπιδότοπος»: αυτόν τον χαρακτηρισμό είχε αποδώσει στα «ΝΕΑ» ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος. «Πυροβολαρχίες θανάτου»: ένα συνώνυμο του σκουπιδότοπου, σύμφωνα με τον πρώην διευθυντή του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού Θανάση Καρτερό. Αναφέρονταν και οι δύο σε ένα μόνο από τα περίφημα «συστημικά μέσα ενημέρωσης». Σύμφωνα με εκείνον τον ορισμό, επρόκειτο για Μέσα που τηρούσαν κριτική στάση απέναντι στην κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και παρέμεναν συστημικά επειδή την εξουσία είχαν πάρει όσοι αυτοχρίζονταν «αντισυστημικοί». Κατά τον ίδιο ορισμό, δεν χρίζονταν συστημικά τα συμπολιτευόμενα ΜΜΕ (δεν είναι η μόνη περίπτωση, όπως καταλαβαίνετε, όπου επικρατούσε σύγχυση στους μαθητευόμενους λεξικογράφους της σύγχρονης ιστορίας). Από την άλλη, τα κριτικά δημοσιεύματα του Τύπου αποκλειστικά για το έργο της συγκυβέρνησης αποκαλούνταν συλλήβδην «πόλεμος λάσπης (ή βρώμικος πόλεμος)». Από μια διαστροφή της ιστορίας, ο πόλεμος αυτός συνεχίζεται και τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην αντιπολίτευση. Οπότε ο ορισμός χρειάζεται διόρθωση: πόλεμος λάσπης είναι η στάση των ΜΜΕ απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ εκείνος παραμένει άμωμος κι αμόλυντος. White Porscha, που θα ήθελε και μια αραβική εκδοχή.