Ζει μακριά ο Θουκυδίδης;

Συνήθως, σκοπός της εξωτερικής πολιτικής και του υπουργείου Αμυνας δεν είναι να βρουν την ιστορική αλήθεια ή το δίκαιο, αλλά να προασπίζουν πάση θυσία και με κάθε τρόπο τα εγκατεστημένα εθνικά συμφέροντα. Σκοπός είναι το «λυσιτελές», το «ξυμφέρον» του Θουκυδίδη.

Πριν όχι πολλά χρόνια (το 1982) η Μάργκαρετ Θάτσερ έστειλε τους Εγγλέζους να πολεμήσουν στου διαβόλου τη μάνα, δηλαδή στα νησιά Φόκλαντ που ανήκουν στο Ηνωμένο Βασίλειο και τα διεκδίκησε η Αργεντινή που βρίσκεται κοντά – θα πεις είχε δίκιο η Θάτσερ; Οι Αργεντίνοι το αμφισβητούν. Και είναι μακριά τα Φόκλαντ απ’ το Λονδίνο; Ε, όχι και  πολύ, λίγο πιο μακριά απ’ όσο απέχει  το Καστελλόριζο  απ’ τη Ρόδο (68 ναυτικά μίλια).

Πριν όχι πολλές δεκαετίες κατέπλευσαν σοβιετικά σκάφη κοντά στην Κούβα για το περίφημο ζήτημα των πυραύλων, επί Τζακ Κένεντι – έπλευσαν μακριά απ’ τη Ρωσία εκείνα τα πολεμικά πλοία; Οχι και τόσο, λίγα χιλιόμετρα παραπάνω απ’ όσο απέχει η Μεγίστη (Καστελλόριζο) απ’ τη Ρόδο.

Κι ο Φιντέλ δεν έστειλε κουβανούς στρατιώτες να πολεμήσουν και να πεθάνουν στην Αγκόλα; Ε, θα πεις, η Αγκόλα με την Κούβα είναι κοντά, πιο κοντά απ’ όσο είναι το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου απ’ το νησί των Ιπποτών.

Κι η Ελλάδα και ένα σωρό άλλα κράτη δεν έστειλαν στρατιώτες να πολεμήσουν στην Κορέα; Βέβαια η Κορέα είναι δίπλα, απέναντι απ’ τη Σαντορίνη, δεν είναι τόσο μακριά όσο η Ιαλυσός απ’ το Καστελλόριζο.

Και μήπως οι Τούρκοι τώρα δεν στέλνουν στρατιώτες τους να πολεμήσουν στη Λιβύη, στη Συρία και στο Ιράκ; Λογικό, αν σκεφτείς πως η Λιβύη απέχει από την Αγκυρα, πολύ λιγότερο απ’ όσο η Μεγίστη απ’ τη Λίνδο.

Και μήπως ο γνωστός Χο Τσι Μινχ δεν ήρθε το 1915-1917 στη Θεσσαλονίκη και πολέμησε στο Μακεδονικό μέτωπο –  συγκεκριμένα, κατά δήλωσή του, υπηρέτησε στην περιοχή της Σκύδρας (που βγάζουν τα καλά ροδάκινα) και θυμόταν την πυρκαγιά που ξέσπασε στη Σαλονίκη τον Αύγουστο του 1917. Τι δουλειά είχε ο Χο Τσι Μινχ στην πόλη μας; Ε, θα πεις, ο Λευκός Πύργος δεν πέφτει και μακριά απ’ την Ινδοκίνα, πρόκειται για μια απόσταση μικρότερη απ’ το Μανδράκι ως τα Αφάντου Ρόδου.

Και τι γκαϊλέ είχε ο στρατηγός Μοντγκόμερι (όχι ο Μοντγκόμερι Γουντ, ή Τζουλιάνο Τζέμα) να κουβαληθεί απ’ το Αμέρικα στη Βόρειο Αφρική για να κυνηγήσει τον Ρόμελ, την Αλεπού της Ερήμου; Δεν είχε αλεπούδες να κυνηγήσει στην Αλαμπάμα, ή στο Ντάλας;  

Κι η Κούβα, επειδή είναι μια πιθαμή ως μέγεθος και μάλιστα δίπλα στο Μαϊάμι αυτό σημαίνει πως μπορούν δικαιωματικά να την καταβροχθίσουν οι πανίσχυρες Ηνωμένες Πολιτείες;  Αρα, κακώς πολέμησαν οι Κουβανοί κατά την απόβαση στον Κόλπο των Χοίρων;

Και μήπως η Ρωσία δικαιούται λόγω ασύγκριτα μεγαλύτερης ισχύος απ’ την Τουρκία, να εισβάλει αύριο και να καταβροχθίσει την Πόλη; Με τη λογική της δύναμης, ή του Ερντογάν, ναι, αλλά όχι του διεθνούς δικαίου.

Και μιας και τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, δικαιούνται οι έλληνες ψαράδες να βγάζουν σκουμπριά στα παράλια της Ιμβρου; Ή, να στείλουμε κι εμείς εκεί ένα γεωτρύπανο να ψάξει για πετρέλαιο;

Μέσα στον εικοστό αιώνα χάσαμε τον ελληνισμό της Μικρασίας, της Κωνσταντινούπολης (συν τα Σεπτεμβριανά του 1955), της Αιγύπτου, τη Βόρειο Ηπειρο, την Ανατολική Θράκη, την Ανατολική Ρωμυλία, την μισή Κύπρο. Και υπογράψαμε και τις Πρέσπες.

Κάποτε κάποιοι λέγανε πως και «η Κύπρος πέφτει μακριά». Κι εγκαταλείψαμε και τις ένδοξες ελληνικές μειονότητες στην πρώην Σοβιετία (ήδη απ’ την εποχή του Καρς) και αλλού στη λογική ενός μίζερου μικρο-Ελλαδισμού. (Αρκεί να μείνουμε ήσυχοι στα γραφειάκια μας ελπίζοντας να είναι ανώδυνη η περιτομή;). Ωραία. Αλλά μέχρι πότε θα οπισθοχωρούμε ακρωτηριαζόμενοι, ραπιζόμενοι και απλώς γαβγίζοντας;

Ηταν τρελοί οι Αθηναίοι που ταξίδευαν με τις τριήρεις ως τα παράλια του Πόντου για να προμηθευτούν σιτάρι, που πήγαιναν να πολεμήσουν στις Ηράκλειες Στήλες στο Γιβραλτάρ, πως πηγαινοέρχονταν στην Ισπανία και στην Κριμαία με εκείνες τις βάρκες; (Το Καστελλόριζο, τότε, το είχαν ψωμοτύρι οι κωπηλάτες και τώρα, στην εποχή των σούπερ Πούμα είναι μακριά; Και δεν ανήκει στο σύμπλεγμα της Δωδεκανήσου; Και τότε πώς ανήκουν τα Φόκλαντ στην Αγγλία;).

Και αν υπάρχουν ποικίλες επιστημονικές, ή νομικές ερμηνείες για την ΑΟΖ (πώς είναι επιστημονικές αφού είναι ποικίλες;) είναι ώρα να αναδεικνύουν κάποιοι δημόσια, τώρα, σε μια κατάσταση σχεδόν πολιορκίας, τις πιθανές πιο δυσμενείς ερμηνείες για την Ελλάδα; Ποιο κορόιδο λέει την αλήθεια (και ποια αλήθεια) στον πόλεμο;

Στην προκειμένη περίπτωση του Καστελλόριζου ο «πόλεμος» έχει ευτυχώς πολιτικό χαρακτήρα (υπό την απειλή της στρατιωτικής τουρκικής ισχύος) κι ελπίζουμε η κατάσταση να μην επιδεινωθεί. Μόνο αφελείς θα ήθελαν να εκτραχυνθούν τα πράγματα. Αλλά όταν ο γείτονας προκαλεί και απειλεί κι όταν δεν αποκλείεται θερμό επεισόδιο, ε, τότε, μέσα στη δύσκολη συγκυρία, βγαίνεις δημόσια να παραχωρήσεις νομικά όπλα στον αντίπαλο; Δεν κάνουμε επιστήμη αυτή τη στιγμή, αλλά πολιτική.

Και η φαιδρή κατηγορία περί εθνικισμού ή «φουστανελάδων» στέκει όταν, εδώ και χρόνια απλώς αμυνόμαστε και κατευνάζουμε; Να μοντάρουμε πιο βαθιά επίκυψη μην και δεν μας πουν δημοκράτες;  

Και αν δώσεις εσύ ο ίδιος το πρόσχημα να σου φάει το ένα δάχτυλο ο (εκάστοτε) Ερντογάν επικαλούμενος τις δικές σου δημόσιες «ερμηνείες», αμέσως μετά δεν θα σου καταπιεί και όλο το χέρι ως τον ώμο; Τι λέει γι’ αυτό η επιστήμη, που ποτέ δεν υπάρχει σε απόλυτο μέγεθος ερήμην της πολιτικής και της ισχύος;

Και πόσοι τούρκοι επιστήμονες και ευαίσθητοι διανοούμενοι είπαν μια λέξη για την Αγια-Σοφιά, για το ότι οι Κούρδοι δικαιούνται αυτονομία, ή ότι, με βάση το δίκαιο, οι τούρκοι στρατιώτες πρέπει να φύγουν απ’ την Κύπρο;