«ΗΠΑ και Κίνα προορισμένες για πόλεμο όπως η Αθήνα και η Σπάρτη»

«Η πιθανότητα ενός πραγματικού πολέμου μεταξύ Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Θα ήταν τρελό να το αφήσουμε να συμβεί, αλλά ο κίνδυνος είναι πραγματικός και επιδεινώνεται από την κρίση που προκάλεσε ο κορωνοϊός». Ο Γκράχαμ Αλισον, 81 ετών, είναι πολιτικός επιστήμονας της Harvard Kennedy School στο Κέιμπριτζ και συγγραφέας του μπεστ σέλερ «Προορισμένοι για πόλεμο: Μπορούν η Αμερική και η Κίνα να ξεφύγουν από την παγίδα του Θουκυδίδη;», που κυκλοφόρησε στην Ιταλία. Το δοκίμιο είναι εμπνευσμένο από τη διάσημη ανάλυση του αρχαίου έλληνα ιστορικού για τον Πελοποννησιακό Πόλεμο: «Αυτό που έκανε τη σύγκρουση αναπόφευκτη ήταν η ενίσχυση της δύναμης της Αθήνας και ο φόβος που δημιουργήθηκε στη Σπάρτη». Συγκρίνοντας τις δύο καταστάσεις, ο Αλισον θεωρεί ότι πλέον η σύγκρουση μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων είναι αναπόφευκτη.

Πρόσφατα το FBI είπε ότι η κινεζική κατασκοπεία αποτελεί σοβαρή απειλή για τις ΗΠΑ, ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ κατηγορεί το Πεκίνο ότι κρύβει την αλήθεια για την πανδημία. Οι δύο χώρες κάνουν επίδειξη δυνάμεων στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Τι τρέχει με όλα αυτά; ρωτά ο δημοσιογράφος της «Repubblica». «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι για να υπερασπιστεί την παγκόσμια επέκτασή του το Πεκίνο προσπάθησε να ξαναγράψει την αλήθεια για τον ιό. Και γι’ αυτό είναι δίκαιες οι κατηγορίες εις βάρος του. Ομως η προσπάθεια της Ουάσιγκτον να μετατρέψει αυτή την ευθύνη σε κρίσιμο ζήτημα της στιγμής είναι μόνο ένας τρόπος για να κρύψει τη λανθασμένη διαχείριση της πανδημίας. Με λίγα λόγια, ενώ οι δύο χώρες δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη για τις αποτυχίες τους, προτιμούν να αμφισβητούν η μία την άλλη, σε μια παιδική προσπάθεια να αλλάξουν την ατζέντα».

Υπάρχει ακόμα περιθώριο για διπλωματία; «Οπως το έβλεπε ο Θουκυδίδης, όσο περισσότερο οι Αμερικανοί βλέπουν τους Κινέζους ως απειλή, τόσο χειροτερεύει η κατάσταση». Πώς μπορεί να βγει ο πλανήτης από αυτό; «Θα πρότεινα να ξαναδιαβάσουμε μια κρίσιμη σελίδα της κινεζικής ιστορίας. Τη Συνθήκη του Σανιάν μεταξύ της κυρίαρχης δυναστείας Σονγκ και της αναδυόμενης δυναστείας Λιάο. Κανείς από τους δύο διεκδικητές δεν είχε τη δύναμη να νικήσει τον άλλο. Και επομένως, ρεαλιστικά και αμοιβαία, αναγνώρισαν πως ήταν όλοι “παιδιά του ουρανού”. Ισως αυτή η “εταιρική σχέση στην αντιπαλότητα” θα ήταν ένα αποτελεσματικό μοντέλο για την αντιμετώπιση της πιο σοβαρής κρίσης του 21ου αιώνα».