Προσπάθειες

Δεν με εντυπωσιάζει η αφωνία των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στις αποκαλύψεις για τους παρακρατικούς μηχανισμούς των Παππά, Παπαγγελόπουλου και Σία.

Υπάρχει προφανώς μια κατανοητή κομματική σκοπιμότητα. Οπως υπάρχει ενδεχομένως κι ένα αίσθημα συνενοχής αφού όλα αυτά τα ήξεραν ή θα έπρεπε να τα ξέρουν.

Δεν με εντυπωσιάζει ούτε η αφωνία των «πασόκων της προσκολλήσεως» στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ούτως  ή άλλως, ο αμοραλισμός κι ο κυνισμός είναι διαχρονικά  χαρακτηριστικά της πολιτικής συμπεριφοράς τους. Δεν πιστεύω ότι θα περίμενε κανείς από τον Ραγκούση ή τη Μαριλίζα να αρχίσουν τις γκρίνιες τώρα που βρήκαν ένα νέο «μαγαζί» να προσκολληθούν.

Οταν έχεις κουβαλήσει στην πλάτη κοτζάμ Ακη, τι να σου πει τώρα ο Παππάς;

Αλλά οι «προοδευτικοί σύμμαχοι» τι έγιναν; Πού εξαφανίστηκαν; Και πότε κατάπιαν τη γλώσσα τους;

Αυτοί δεν διύλιζαν τόσο καιρό ζητήματα ηθικής και λεβεντιάς και αξιοπρέπειας; Αυτοί δεν υπέγραφαν δηλώσεις για «τις αρχές και τις αξίες», «την εντιμότητα και το ήθος» της Αριστεράς;

Πώς κατάπιαν αμάσητο τον Παππά και τον Παπαγγελόπουλο;

Προ ημερών ο Μπίστης (που έγινε ΣΥΡΙΖΑ) έκανε επίθεση στο ΚΙΝΑΛ (από όπου έφυγε για να γίνει ΣΥΡΙΖΑ) επειδή το ΚΙΝΑΛ δεν αγαπάει τον ΣΥΡΙΖΑ όσο τον αγαπάει ο Μπίστης.

Κατηγορεί τη Γεννηματά, τον Ανδρουλάκη, τη «δεξιά πτέρυγα του ΚΙΝΑΛ», το «οικονομικό και μιντιακό κατεστημένο» για «σκανδαλολογία». Κανένα πρόβλημα – ο καθένας κουβαλάει το μυαλό και τη συνείδηση που διαθέτει…

Καταλήγοντας, απειλεί τη Γεννηματά ότι «αν συνεχίσει (…) θα τινάξει στον αέρα κάθε προσπάθεια – και υπήρξαν πολλές και σοβαρές – για προσέγγιση των δύο χώρων» (TheCaller, 7/7).

Ρώτησα απορημένος τον Μ. Οθωνα, διευθυντή του Πολιτικού Γραφείου της Γεννηματά, ποιες ήταν αυτές οι «πολλές και σοβαρές» προσπάθειες για τις οποίες μιλάει ο Μπίστης και αγνοούμε οι υπόλοιποι.

Ο άνθρωπος μου διέψευσε κατηγορηματικά ότι υπήρξαν τέτοιες προσπάθειες και, από ό,τι έχω καταλάβει, ούτε προβλέπονται στο ορατό μέλλον.

Λογικό. Κάτι θα είχαμε ακούσει.

Πράγμα που βάζει το θέμα στις πραγματικές διαστάσεις του. Οτι τέτοιες προσπάθειες δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να υπάρξουν διότι μιλάμε για δύο διαφορετικούς κόσμους.

Τον κόσμο του Παππά. Κι εκείνους που ανατριχιάζουν με τον κόσμο του Παππά.

Τι μένει λοιπόν; Διάφοροι εθελοντές «προοδευτικοί σύμμαχοι» που κόπτονται όχι φυσικά για προσπάθειες που δεν υπάρχουν αλλά για τον ρόλο τους στις υποτιθέμενες προσπάθειες.

Που κόπτονται δηλαδή να δείξουν στο νέο αφεντικό ότι κάτι κάνουν κι ότι κάπου είναι χρήσιμοι.

Και οι οποίοι προσπαθούν συνομιλώντας κυρίως με τον καθρέφτη τους.