Πλευρά

^«Με ποιου την πλευρά είσαι;» ρωτάει το τραγούδι που έγραψε το 1931 μια ακτιβίστρια, σύζυγος αρχισυνδικαλιστή των μεταλλωρύχων στο Κεντάκι. Θα μπορούσε να είναι το σάουντρακ της κοινοβουλευτικής αντιπαράθεσης κορυφής πάνω στο νομοσχέδιο για τις πορείες, αφού αμφότεροι οι αρχηγοί εμφανίστηκαν χθες να διαλέγουν πλευρά. Ο ένας λέγοντας πως «όσο πολύτιμη είναι η ελευθερία κάποιου να διαμαρτύρεται, το ίδιο είναι η ελευθερία κάποιου άλλου να φτάσει στο νοσοκομείο, στη δουλειά του, στο σπίτι του, ή απλά να επιλέξει να βγάλει βόλτα τα παιδιά του». Κι επικαλούμενος τις αξιολογήσεις Αλιβιζάτου και Μανιτάκη για το νομοσχέδιο. Ο άλλος διαπιστώνοντας ότι «επιχειρείται μια αντισυνταγματική τομή» μεν, μνημονεύοντας τον νόμο Δένδια του 2013 που προβλέπει διαδήλωση στο πεζοδρόμιο δε – ώστε να υποστηρίξει ότι τα κεντρικά ζητήματα που ο αντίπαλός του λέει πως έρχεται να λύσει ο νόμος είναι διευθετημένα. Επιχειρηματολόγησε έτσι όχι και τόσο ριζοσπαστικά. Τουλάχιστον όχι όσο θα φανταζόταν όποιος παρακολουθούσε δυο ώρες πριν το συριζαϊκό βίντεο για την ιστορία των διαδηλώσεων.

Μήνυμα

Κι οι δυο, λοιπόν, θέλησαν να δείξουν πως βρίσκονται στην πλευρά των πολλών. Αλλά και σε εκείνη των κεντρώων – αντί των πούρων δεξιών ή των ορίτζιναλ αριστερών αντιστοίχως.  Παρεμπιπτόντως, αν ο Μητσοτάκης έκανε σαφή την πρόθεσή του επικαλούμενος Αλιβιζάτο και Μανιτάκη, ο Τσίπρας  ξεκαθάρισε το εκλογικό κοινό στο οποίο θέλει να στοχεύσει δηλώνοντας με στόμφο ότι είναι «ακόμη μεγαλύτερη ντροπή είναι να το ψηφίζει το νομοσχέδιο αυτό η κ. Γεννηματά». Η απάντηση στο ερώτημα «ποιος γράφει κέρδη» στη μεταξύ τους μάχη για την κεντρώα εκλογική δεξαμενή έχει ήδη δοθεί από μια σειρά μετρήσεων της κοινής γνώμης. Απλά στη χθεσινή κόντρα υπογραμμίστηκε ο λόγος. Ο πρωθυπουργός έμεινε πιστός στο μοτίβο της ρητορικής του, δεν του ξέφυγαν δεξιές κραυγές. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πάλι, κατέφυγε στη διγλωσσία προσπαθώντας να ντοπάρει τους αριστερούς και να κερδίσει τους κεντρώους ταυτόχρονα. Οπως θα επεσήμαινε οποιοσδήποτε έχει δουλέψει σε προεκλογική εκστρατεία όμως: όταν το μήνυμα δεν είναι διαυγές, κινδυνεύει να μην εισακουστεί από κανένα ακροατήριο.